Search results: "veertig maal veertig" (page 1 of 2)

Veertig maal veertig

huldraOp handen en voeten beweegt ze zich door het bos. Zacht gras kietelt langs haar benen en buik. Onder haar handen voelt ze dor blad verpulveren en laaghangende takken buigen langzaam weg als ze eronder door kruipt. Ze ruikt de mensen nog voor zij ze ziet, de scherpe geur van de man stijgt boven de andere geuren uit. Om haar heen beginnen de hoge stemmen opgewonden te praten. ‘Daarheen… je moet daarheen.’ Lees verder

Erotica, fantasy of fictie

Ik schrijf al aardig wat jaartjes en ja, ik noem mezelf ook schrijver, van erotica. Dit ondanks dat ik naast mijn schrijfactiviteiten een fulltime job in de zorg heb. Ik ben dagelijks bezig met schrijven. Dit betekent niet dat ik elke dag uren achter mijn laptop zit. Soms wel, veel vaker niet. Lees verder

Een blik op Seth

Misleidende belofte

Seth draait zich op zijn rug en vouwt zijn handen achter zijn hoofd. De vrouw naast hem gaat op de rand van het bed zitten, haar haren hangen in een wilde kluwen op haar naakte rug. Ze kijkt hem met een lachje aan.
‘Toilet, ik moet piesen als een paard.’
Hij zegt niets, zijn ogen volgen haar als ze opstaat en verdwijnt in de badkamer. Het geluid van haar blote voeten op de tegels, de toiletbril. Kunststof op porselein. Hij hoort haar plassen, klaterend. Goudgele urine in het wit van de pot.
‘Moet jij ook?’
Hij geeft geen antwoord en slaat zijn benen uit het bed, strekt zijn rug. Het blauwe lampje van zijn telefoon knippert. Een gemiste oproep of een bericht. Drie berichten. Hij leest, knikt en begint zich aan te kleden. De vrouw komt terug. Lees verder

Een blik op Soumia

Minder dan niets

Wouter begrijpt het niet. Soumia is vaker streng en hooghartig, maar vanavond lijkt het anders. Haar zachtheid die er altijd wel een beetje door weet te schemeren voelt hij niet. Achter haar hooghartigheid zit een bepaalde boosheid, een woede en hij vindt het niet geruststellend. Niet eerlijk ook. Ze heeft geen reden om boos te zijn. Hij doet wat ze van hem verlangt, ze kan op z’n minst zijn aanwezigheid erkennen.
De plug brandt, zoals het ding kan doen als Soumia hem bij hem inbrengt. Toch is het anders. Zijn lid hangt slap en werkeloos. Hij schaamt zich ervoor en nog steeds heeft Soumia hem niet aangekeken en geen woord gezegd. Weer kruipen de minuten voorbij. Soumia staat op en loopt langs hem naar de doos met attributen. Ze controleert de zweep, de blinddoek, haalt met een minachtend gesnuif het slipje dat hij in de doos bewaart omhoog.
Misschien had hij het niet moeten bewaren … misschien had hij het terug moeten geven … misschien … Lees verder

Een blik op Zoë

Kruidig en zoet

Ze zit naakt en in de ontvangende positie voor hem op het bed. Open, zoals hij het wil. Over haar billen lopen licht striemen, ze onderging het zonder geluid en nu wacht ze. Hij ziet de afdruk van het touw in haar liezen en over haar polsen. Ze was overgeleverd aan zijn wil, zonder overgeleverd te zijn. Zij wil het ook en alleen daarom kan hij doen wat hij wil en hoe hij het wil.
Haar hoofd ligt op het kussen, haar armen ongebonden naast haar hoofd. Hij hoeft haar niet meer vast te binden, niet wanneer ze bij hem in bed is. Het is waar ze wil zijn.
Hij gaat achter haar staan. Ze verplaatst haar knieën verder uit elkaar en duwt haar billen omhoog. Ze is klaar om hem te ontvangen. Lees verder

Een blik op Donna

IJdelheid

Het gaat zoals Donna verwacht. Alex is in tranen en doet tientallen beloftes.
‘Ik heb je nodig Donna. Als jij weggaat.’
Donna zegt niet dat ze niet weg zal gaan. Ook niet dat ze het wel doet. Donna heeft haar niet nodig, Alex heeft haar ook niet nodig. Niet zoals ze zegt.
Maar het gevoel dat Alex haar geeft, het idee dat ze niet zonder haar kan en hoe ze haar dat laat zien en laat voelen. Met haar handen, haar mond en haar lijf.
Als Alex slaapt, gaat ze uit bed. Haar lichaam is verhit, haar hoofd ook. Het is geen prettige hitte.
Ze doet de deuren van het balkon open en laat de droge decemberkou naar binnen. Met haar bloten voeten staat ze op het kille beton. De stad is beneden haar met de geluiden die daarbij horen.
De kou prikkelt haar huid en doet pijn in haar borst als ze de lucht diep inademt.
De herinneringen, aan haar jeugd, haar vader. Ze waren er niet. Ze waren er nooit. Donna stond er nooit bij stil.
Ze denkt aan de woorden van Jacob.

‘Mensen die hun herinneringen het liefst tegelijk met de dode begraven.’ Lees verder

Een blik op Valerie

Woorden en daden

Valerie is niet dronken. Misschien een beetje aangeschoten, maar niet dronken. Haar hoofd is nog helder genoeg om Raymond een berichtje te sturen dat ze naar huis komt omdat hij dat zo wilde.

‘Laat me weten wanneer je naar huis komt.’

Het ergerde haar en ze was al tipsy genoeg om het aan Louisa te vertellen. Die lachte haar ergernis weg.
‘Leuk toch? Het laat zien dat hij om je geeft en dat is niet iets waar mannen goed in zijn.’

Het was de zoveelste opmerking die Valerie hoorde, de zoveelste opmerking over wat mannen vooral niet zijn. Louisa heeft een duidelijk beeld van hoe mannen zouden moeten zijn. Ze is alleen nog geen man tegengekomen die voldoet aan het plaatje in haar hoofd. En er zijn veel mannen voorbij gekomen in het leven van Louisa, dat heeft Valerie na vanavond wel geleerd.
Ze had haar schouders opgehaald. Het zou leuk kunnen zijn. Bezorgd, en liefdevol, maar dat is het niet. Het is jaloers en bezitterig. Controlerend. Raymond wil zeker weten dat ze naar huis komt en hij wil haar zien als ze thuis komt, horen hoe haar avond was, zodat hij zeker weet dat ze niet weer …
Hij zou het zeker moeten weten. Valerie is niet achterlijk. Wel aangeschoten. Lees verder

Vergeten liefde

Corine loopt met voorzichtige pasjes langs de grachten en de hoge herenhuizen. Ze lacht om zichzelf en haar idiote verlangen er mooi uit te zien. Haar make-up is subtiel en laat haar gezicht glanzen. Haar haren vallen golvend over haar schouders en de rok valt soepel langs haar heupen tot net op haar knie. Niet te strak, gewoon netjes. Het is misschien idioot, maar het is haar gelukt. Ze ziet er mooi uit. Ze is alleen niet gewend aan de hakken die maken dat ze met opperste concentratie haar ene voet voor de andere zet.
Haar gedachten gaan terug naar Boris en zijn telefoontje van vanmorgen. Waarom heeft ze ja gezegd?
Sommige herinneringen kun je beter laten voor wat ze zijn, toch?
Ze slaat de hoek om en houdt zich even vast aan de muur. Als ze valt dan breekt ze zeker een heup, misschien wel haar nek. Dan wordt ze gevonden en haar dochter zal zich afvragen wat ze hier te zoeken had, in haar eentje en op deze hakken.
Corine blijft staan. Misschien kan ze beter weer naar huis gaan. Ze kent Boris niet. Het is te lang geleden. Er staat een heel leven tussen hen in. Lees verder

« Oudere berichten

© 2019 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑