Als de lichtjes doven

17dee504d6adcfe2c14f108ab4162fe7De punt van zijn sigaret licht gloeiend op als Patrick een trek neemt en de rook diep inhaleert. Met toegeknepen ogen kijkt hij hoe de lichtgrijze rookpluim verdwijnt in het donker van de avond. Zijn vingers zijn verkrampt van de kou en zijn vrije hand klemt stevig om de kille, ijzeren balustrade van het balkon. Vanuit de slaapkamer komt het schelle geluid van de tv en het blauwe licht flikkert tegen de muren. Hij kijkt naar binnen en ziet het bed, de rommelige hoop van dekens en kussens met daartussen het hoofd van Tine. Haar haren hangen in dunne pieken langs haar gezicht en ze kijkt met glazige ogen naar de beelden op de tv. Hij zucht, neemt nog een trek van zijn sigaret en schiet zijn peuk weg. Het oranje puntje verdwijnt met een sierlijke boog in het gemeentegroen en hij giet zijn koud geworden koffie erachteraan. Achter de betonnen garages leegt een oude man zijn blaas en even grinnikt hij als hij zich voorstelt dat de koffie met een plons op zijn hoofd terecht komt. In de slaapkamer ziet hij een minimale beweging en hij zucht als ze hem roept.
‘Patrick, het wordt koud hier. Kom naar binnen!’
Het is een vreemde gewaarwording als hij voelt dat zijn oren op haar stem reageren, alsof ze langzaam naar het geluid toe worden getrokken. Zoals de oren van een kat kunnen doen als er plotseling een geluid klinkt. Hij vindt het geen prettig gevoel.
‘Patrick!’
Geïrriteerd duwt hij de deur verder open. ‘Jahaa, ik hoor je wel!’
Hij kijkt haar niet aan als hij langs het bed loopt. Ze merkt het niet. Met haar mond een beetje open staart ze naar bewegende beelden. Zacht mopperend loopt hij door naar de keuken. Hij overziet de puinhoop en begint langzaam met opruimen. Haar harde lach galmt achter hem aan en hij duwt zijn handen onder de kraan.
‘Kom kijken Patrick, dit moet je zien!’
Het water wordt lauw, dan warm, dan heet. Hij houdt zijn handen eronder tot hij het niet meer kan verdragen en met een vloek trekt hij ze weg. Stampend met zijn voet wacht hij tot het gevoel wegtrekt en hij voelt de woede in zijn buik omhoog borrelen als haar stem hem weer stoort.
‘Wat ben je aan het doen? Kom ook kijken. Ik ruim morgen wel op.’
Hij laat de gootsteen vol water lopen en kijkt kwaad naar het flikkerend licht in de slaapkamer.
‘Dat zei je gisteren ook.’
‘Wat zeg je?’
Hij doet of hij haar niet hoort. Met trage bewegingen wast hij drie dagen vaat schoon en net zo traag droogt hij het af. Fluisterend stuurt hij verwensingen in de richting van het bed.
‘Laat me toch eens met rust.’
‘Jij met je eeuwige gezeur.’
Met driftige bewegingen haalt hij een schuurspons over het aanrecht.
‘Misschien als je zelf eens wat deed.’
Maar nee.’
‘Je ligt in bed, of hangt op de bank.’
‘De hele godsganse dag.’
Hij boent de gootsteen en het fornuis tot alles glanst en haalt de overvolle zak uit de pedaalemmer. Als hij zijn sleutels uit zijn jaszak haalt, roept ze hem. ‘Wat ga je doen?’
De deur valt al achter hem dicht en hij verdwijnt in het trappenhuis. Het stinkt er. Schimmel en pis. Vochtige vlekken tegen de muren. Lege wietzakjes op de grond en een stapel oude kranten in de hoek onder de brievenbussen. Het leven en de wereld van Tine. Een wereld die nu ook de zijne is en waar hij nooit voor gekozen heeft.

*

Gehaast komt Patrick de vergaderzaal binnen en nerveus mompelt hij een excuus terwijl zijn ogen zoeken naar een vrije stoel. Zijn schoonvader kijkt met een frons op zijn horloge en wijst dan naar een plek aan de hoek van de grote tafel. Patrick knikt en schuifelt via de muur langs de overige stoelen. Er ritselt papier en iemand tikt met een pen op het houten tafelblad, verder is het stil. Zenuwachtig likt hij het zweet van zijn bovenlip als hij zo stil mogelijk zijn aktetas opent en de stukken van de vergadering voor zich op de tafel legt. Zijn hoofd is zwaar en terwijl zijn schoonvader de vergadering opent gaan zijn gedachten naar Constance, zijn vrouw. Hij weet dat het voor hem anders is en hij heeft nooit beweerd dat hij precies begrijpt waar ze doorheen gaat, maar hij probeert het. Hij doet zijn best, maar hij is ook maar een man.
‘Je begrijpt het niet Patrick. Je kunt het niet begrijpen!’
Haar gezicht was rood en nat van de tranen. Hij probeerde haar te troosten, stamelend omdat hij de juiste woorden niet kon vinden. Elke maand voelt hij haar verdriet en haar teleurstelling. De onderzoeken die niets hebben uitgewezen. Zijn zwemmers zijn kerngezond, haar eicellen jong en sappig en haar lichaam sterk. Niets dat een zwangerschap in de weg zou moeten staan. En toch wordt ze niet zwanger.
Hij had zijn armen om haar heen geslagen en haar hoofd tegen zijn borst getrokken. ‘We zijn gezond, en gelukkig. We hebben een goed leven Constance, misschien moeten we het even loslaten.’
Boos duwde ze hem van zich af. ‘Ik ben niet gelukkig! Ik ben doodongelukkig en jij ziet het niet eens!’
Ze kregen ruzie. Patrick houdt niet van ruzie. Hij is een denker, geen prater en zeker geen ruziemaker. Daarom verlopen de ruzies altijd hetzelfde. Hij zwijgt, Constance schreeuwt, gooit met deuren en verdwijnt huilend naar haar kamer. Pas als ze weg is, moppert hij. Binnensmonds.
‘Denk je dat ik gelukkig ben.’
‘Dat gezeur om een kind.’
‘Alsof een kind zaligmakend is.’
‘Je wil dat ik je zie, maar wanneer heb jij mij voor het laatst gezien?’
Zo ging het gisteren ook.
Hij vertikte het om naar haar toe te gaan. In plaats daarvan deed hij de lichten in de woonkamer uit en verdween hij naar zijn kamer. De logeerkamer. Hij is het gewend. Constance wil niet naast hem slapen. Ze zegt dat hij haar wakker houdt omdat hij snurkt. Ze zegt dat hij alleen maar naast haar ligt omdat hij wil vrijen, omdat hij seks wil. Ze wil geen seks. Niet als het geen zin heeft. Het is een cirkel. Ze wil niet neuken omdat ze niet zwanger wordt en ze wordt niet zwanger omdat ze niet neuken.
Het maakt niet uit wat hij zegt, dus hij zegt niets. Als Constance niet wil, dan wil ze niet. Zijn onvrede mompelt hij voor zich uit als ze hem niet kan horen.

Na de vergadering houdt zijn schoonvader hem staande. ‘Je was laat.’
Patrick knikt. Hij kan het niet betwisten, maar voelt ook niet de behoefte het uit te leggen. Soms zijn er van die dagen. Zelfs zijn schoonvader moet dat weten. Er verschijnt een hand op zijn schouder. Zachte en tegelijk dwingende druk. ‘Je zult het beter moeten doen Patrick, ik kan niet eeuwig mijn hand boven je hoofd blijven houden.’
Hij weerstaat de neiging de hand van zich af te schudden. Het is goedbedoeld, maar hij heeft er nooit om gevraagd. Niet om zijn dochter, niet om zijn baan en niet om de hand boven zijn hoofd.
‘Het zal niet weer gebeuren.’
‘Dat weet ik jongen.’
Patrick pakt haastig zijn spullen bij elkaar en verdwijnt naar de kubus die hij de zijne mag noemen. Het Amerikaanse concept waar zijn schoonvader zo trots op is. Een bureau, een laptop en een dossierkast. Patrick verwerkt de aanvragen voor rechtsbijstand, zet ze weg naar de verschillende afdelingen en laat mensen weten dat de aanvraag in behandeling is. Het is het werk van een eerstejaars stagiair. Patrick doet het al bijna twee jaar en het bedrag op zijn salarisstrook is te hoog voor de arbeid die hij verricht. Niemand die het weet. Alleen hij, zijn schoonvader en Constance. Omdat hem de hand boven het hoofd wordt gehouden. Hij mompelt.
‘Ik moest en zou hier komen werken.’
‘Zodat ik je dochter het leven kan geven dat ze is gewend.’
‘Nou schoonpapa, ze heeft het leven dat ze is gewend, maar het is niet genoeg. Ze wil alleen maar meer. Je hebt haar verwend.’
Met een zucht kijkt hij naar de foto op zijn bureau. De lichtjes in de ogen van Constance, zijn verliefde, onnozele glimlach omdat hij tegen alle verwachtingen in met haar trouwde. Verliefd is hij allang niet meer. De verwachtingsvolle wolk waar hij maanden op heeft gezeten wordt met de dag donkerder omdat hij Constance niet kan geven waar ze zo vreselijk naar verlangt. Het kind dat alles goed moet maken.

Verbeten werkt hij de stapel aanvragen op zijn bureau weg en hij gunt zichzelf de tijd niet om een korte koffiepauze te nemen. Het is een groot voordeel van de onpersoonlijke kubus. Als je op je plek blijft zitten, vergeten ze uiteindelijk dat je er bent. Hij is dan ook hoogst verbaasd als na een zacht klopje op zijn deur het frisse gezicht van een jonge vrouw verschijnt. Een meisje bijna nog. Ze heeft gekleurde speldjes in haar haren een lachende ogen. Verward kijkt hij haar aan.
‘Wie zoekt u?’
‘Niemand. Ik vroeg me af of u misschien koffie wilt?’
Patrick staat op, stoot zijn knie tegen de openstaande bureaula en vloekt binnensmonds.
‘Ja, lekker.’ Hij kijkt haar vragend aan. ‘Wie bent u, als ik vragen mag?’
Ze giechelt. ‘De koffiejuf, en ik maak schoon. Ik ben vandaag begonnen. Straks breng ik de bestellingen voor de lunch. Melk en suiker?’
Hij knikt en herinnert zich de memo van afgelopen vrijdag. Er is iemand aangenomen voor het schoonhouden van de kantoren en het verzorgen van de koffie en de lunch. Het zal de productiviteit verhogen als het personeel niet meer buiten de deur luncht.
Met een glimlach pakt hij de beker koffie van haar aan en weer giechelt ze. ‘Sluit u zichzelf altijd op?’
Hij neemt een slok. ‘Meestal wel, ik kan me beter concentreren als ik niet afgeleid wordt.’
Haar gezicht betrekt. ‘Dus ik leid u af. Dat spijt me.’
Als ze zich om wil draaien houdt hij haar tegen. ‘Zo bedoel ik het niet. Iedereen heeft een korte pauze nodig.’
Het meisje lacht en steekt haar hand uit. ‘Ik ben Tine. Wat wilt u voor uw lunch?’
Patrick denkt aan de boterhammen in zijn tas en wil zeggen dat hij al voorzien is. De lichtjes in haar ogen maken dat hij het niet doet en een warme lunch van de toko op de hoek bestelt.
Als ze weg is vraagt hij zich af wat hem bezielt en hij stort zich weer op de stapel werk om compleet de tijd te vergeten. Zijn maag maakt een verwachtingsvolle buiteling als er weer op zijn deur wordt geklopt en het blozende gezicht van Tine verschijnt.
‘Eén warme, Indonesische lunch voor mijnheer.’
Haar hoge lachje gaat kriebelend in zijn buik zitten. Met een glimlach geeft hij haar het geld. ’Heb jij al gegeten?’
‘Nog niet.’
‘Kom je hier zitten?’
Ze knikt blozend. ‘Nog even de rest van de lunch bezorgen.’
‘Ik wacht op je.’
Met een vreemd gevoel in zijn borst ruimt hij zijn bureau een beetje leeg en zijn blik valt op de foto. Hij knikt geruststellend naar het gezicht van Constance. ‘Gewoon een lunch. Het betekent niets, ze is nieuw hier.’
Hij heeft niet door dat hij niet Constance, maar zichzelf gerust probeert te stellen.

Terwijl hij geniet van de kruidige bami en de malse stukjes kip luistert hij naar Tine en kijkt hij naar haar bewegende mond. Ze praat enthousiast over haar leventje vol bruisende uitjes met vrienden en vriendinnen. Constance zou zeggen dat ze ratelt, als een kip zonder kop. Patrick vindt het prettig. Hij hoeft niets te zeggen, alleen maar te luisteren en zo nu en dan te knikken. Haar aanwezigheid geeft een sprankelende sfeer aan zijn saaie kantoor en hij laat het over zich heen komen.
Ze vraagt hem of zijn lunch smaakt. Hij knikt met volle mond en biedt haar de stokjes aan. ‘Wil je proeven?’
Als ze in antwoord haar mond opent aarzelt hij maar even voor hij een hapje bami met kip op haar tong legt. Een druppel saus valt op haar truitje. Met haar ogen dicht kauwt ze op het eten en haar zachte, genotvolle kreuntje brengt een opgewonden reactie in zijn kruis teweeg. Ze opent haar ogen en likt langs haar lippen. ‘Erg lekker, misschien bestel ik dit morgen ook.’
Nerveus zoekt hij zijn zakdoek en op het moment dat hij haar het stukje stof wil geven, draait ze zich helemaal naar hem toe. Zijn vingers raken haar rechterborst en gefascineerd kijkt hij hoe haar tepel zich opricht en priemend door de stof van het truitje steekt. Hij mompelt een excuus en Tine staat met een zenuwachtig lachje op. ‘Het geeft niet. Ik zal u niet verder ophouden mijnheer…’
‘Patrick. Noem me gewoon Patrick. Kom je morgen weer met me lunchen?’
Tine knikt verlegen. ‘Misschien wel.’
Als ze weg is lijkt zijn kantoor ineens vreemd leeg, maar het lichte gevoel in zijn borst blijft. Het maakt dat hij neuriënd verder gaat met zijn werk. Hij kijkt niet meer naar de foto op zijn bureau.

Wanneer hij tegen zeven uur thuis komt zit Constance in de keuken op hem te wachten. Het eten ruikt lekker en ze heeft een roze gloed op haar gezicht. Met een glimlach pakt ze zijn tas van hem aan en ze geeft hem een zachte zoen op zijn lippen.
‘Fijn dat je er bent, ik heb gekookt. Zuurkool met stoofvlees.’
Het is zijn favoriete kost en verbaasd gaat hij aan tafel zitten. Hij wil haar vragen waar hij dit aan te danken heeft, maar de woorden blijven hangen als hij haar stralende ogen ziet. Het zijn de ogen van de foto. Schuldig slaat hij die van hem neer en hij wacht tot ze eten op zijn bord schept en een glas bier voor hem heeft ingeschonken. Ze praat, snel en een beetje nerveus. Ze vraagt naar zijn dag en vertelt over die van haar.
‘Ik heb een film gekocht. Misschien kunnen we die samen kijken?’
Patrick knikt. De woorden van gisterenavond liggen bijna tastbaar tussen hen in, maar hij houdt zijn mond. Iets maakt dat ze zich eroverheen heeft gezet en hij heeft behoefte aan een rustige avond. Een avond die hem de ruimte geeft het gevoel dat Tine in zijn lichaam heeft gezet vast te houden.
Zwijgend kijkt hij naar de film. Zijn gedachten dwalen af naar het blozende gezicht van Tine, naar haar enthousiaste verhalen en de gemorste vlek op haar truitje. Hij denkt aan het kreuntje dat uit haar keel kwam en ziet haar tong weer langs haar lippen gaan. Het veroorzaakt exact dezelfde reactie in zijn kruis en hij beweegt ongemakkelijk naast Constance, lacht onnozel mee als ze in de lach schiet om een grappige scene uit de film. Wanneer ze de tv uitschakelt kijkt hij haar een beetje verdwaasd aan. Ze glimlacht en legt haar hoofd tegen zijn schouder. ’Slaap je bij mij vannacht?’
Haar woorden brengen hem in één klap terug in de realiteit. ‘Waarom?’
Meteen heeft hij spijt van zijn vraag en hij knikt. ‘Natuurlijk slaap ik bij je vannacht.’
‘Alleen vannacht Patrick. Het is de beste tijd, ik heb het uitgerekend. De komende uren… Volgens de arts moet ik het bij gaan houden. Als we het nu doen dan heb ik de grootste kans om…’
Hij knikt en duwt haar voorzichtig voor zich uit de trap op. Hij is haar spermafabriek. Het verklaart zijn lievelingskostje en de film. Het kan hem niet schelen. Zijn stijve lul bonst tegen de stof van zijn boxershort. Seks met Constance is precies wat hij nodig heeft om zijn broeiende gedachten over Tine blussen.

De volgende ochtend kijkt hij uit naar Tine en hij glimlacht als hij haar in het kleine keukentje ontwaart. Ze zwaait als ze hem ziet en hij knikt terwijl hij doorloopt naar zijn kantoor. Hij heeft zijn laptop net opengeklapt als ze na een zacht klopje met twee mokken koffie in zijn kantoor verschijnt. ‘Melk en suiker toch? U bent vroeg vandaag.’
Hij knikt en neemt de mok van haar aan. Ze draagt, net als gisteren, een strak truitje boven een korte rok. Haar benen zijn verpakt in een zacht glanzende panty en de zwarte laarzen lopen tot net onder de knie. Ordinair zou Constance zeggen. Ze zou waarschijnlijk ook zeggen dat ze te fors is voor dergelijke kleding, maar Patrick vindt haar rondingen prettig om naar te kijken.
‘Heb je een leuke avond gehad Tine?’
Ze knikt en vertelt enthousiast over haar dansavondje met vriendinnen. Hij hoort de helft niet, kijkt naar haar mond en stelt zich voor hoe haar lippen voelen onder die van hem. Warm en zacht, zoals ze eruit ziet. Het tegenovergestelde van Constance.
Het beeld van zijn vrouw op het brede tweepersoonsbed dringt zich op zijn netvlies. Naakt en wijdbeens. Ze had aan haar vingers gelikt en ze in haar kutje gestopt. Haar woorden hadden zijn erectie acuut doen verdwijnen. ‘Ik ben er klaar voor Patrick. Stop hem erin, maak me zwanger.’
Hij wilde haar strelen en zoenen, maar ze duwde hem ongeduldig weg. ‘Schiet op, het moet nu.’
Hij voelde zijn lul wegkruipen, als een slak waar je voorzichtig je vinger tegen legt. ‘Zo lukt het niet Constance.’
‘Het moet! Jij bent een man, mannen kunnen altijd!’
Ze trok hem over zich heen en hij sloot zijn ogen, dacht aan het gezicht van Tine. Het beeld van zijn vinger tegen haar borst en de tepel die brutaal door de stof heen drukte. Hij verbeelde dat ze onder hem lag. Zacht en warm, met rode wangen en glanzende ogen. Zijn lul groeide en met wat moeite stootte hij bij Constance naar binnen. Ze kreunde om hem aan te moedigen, maar hij had geen aanmoediging meer nodig. De stem van Tine spoorde hem aan terwijl hij in gedachte met haar deed wat hij nooit bij Constance durfde te doen. In zijn hoofd neukte hij Tine, in werkelijkheid neukte hij zijn vrouw die alleen maar wilde dat hij zich in haar leegde zodat ze de dagen op de kalender af kon strepen.
‘Gaat het goed Patrick?’
Hij kijkt naar het gezicht van de vrouw bij zijn bureau en schudt zijn hoofd. Vanuit het niets komen de woorden en hij vertelt haar over Constance en haar kinderwens, over de ruzie’s. Hij vertelt haar zelfs over gisterenavond.
‘Het lukte niet. Ik kon het niet, maar het moest en toen dacht ik aan jou…’
Ze krijgt een kleur en stamelt zenuwachtig. Ze draait om, komt weer terug, draait toch om en laat de deur achter zich dicht vallen. Hij zucht. Hij kan zichzelf wel voor zijn hoofd slaan. Waarom moet hij haar vertellen van gisterenavond, van de beelden in zijn hoofd. Hij praat nooit zoveel en plotseling weet hij weer waarom. Hij zegt altijd de verkeerde dingen.
Boos op zichzelf sorteert hij de aanvragen op zijn bureau en hij gaat aan de slag. Woorden die hij al duizend maal heeft getypt, telefoontjes die hij kan dromen. Het geestdodende werk van een man die nergens anders goed voor is.
Zoals altijd vergeet hij de tijd en langzaam ziet hij de stapel kleiner worden. Gedachteloos eet hij zijn, uit gewoonte gesmeerde boterhammen en hij haalt koffie uit de automaat op de gang. Tine ziet hij niet en hij kan het haar niet kwalijk nemen.

Pas als hij de stapel aanvragen helemaal heeft weggewerkt kijkt hij naar de kleine, digitale cijfers bovenin het scherm van zijn laptop. Bijna half zeven. Hij moet naar huis. Constance zal zich afvragen waar hij blijft. Met zijn rug naar de deur van zijn kantoor blijft hij zitten. Hij houdt zichzelf voor de gek. Constance vraagt zich al heel lang niet meer af waar hij blijft. Ze is alleen nog maar geïnteresseerd in zijn sperma. De volgende keer trekt hij zich gewoon af in de badkamer. Dan brengt hij haar een potje en kan ze het bij zichzelf inbrengen. Ze heeft hem niet nodig.
Leeg staart hij voor zich uit en zijn gedachten dwalen weer af naar Tine. Hij vraagt zich af waar ze is. Hij moet zijn excuses maken. Dit is niet wie hij is. Hij is nooit zo.
Hij merkt niet dat de deur van zijn kantoor open gaat en zacht wordt gesloten. Hij ziet Tine pas als ze recht voor hem staat en hij wil op staan, zoekt stamelend naar de woorden waarmee hij haar kan vertellen dat hij een idioot is, dat hij het niet zo bedoelde. Ze houdt hem tegen en schudt haar hoofd. ‘Heb je echt aan mij gedacht?’
Patrick wil zijn hoofd schudden, zucht dan en knikt. ‘Het spijt me.’
‘Hoe heb je aan me gedacht? Was ik naakt? Vond je me mooi?’
Verward kijkt hij haar aan en ze buigt zich naar hem toe. Haar gezicht is dicht bij dat van hem en de lichtjes in haar ogen branden fel. In zijn broek voelt hij zijn lul schokkend harder worden.
‘Vind je mij mooi Patrick? Zou je me willen hebben.’
Hij slikt en voelt zijn hart in zijn keel bonzen. Weer wil hij zeggen dat het hem spijt, maar als hij zijn mond open doet, duwt ze haar lippen stevig op die van hem. De woorden die zich in zijn hoofd vormen, verdwijnen naar de achtergrond als ze in één soepele beweging haar truitje uittrekt. Haar borsten dansen uitdagend voor zijn gezicht en ze pakt zijn hoofd en trekt hem in haar zachte vlees. Hij kreunt gesmoord en vergeet waar hij is. Zijn hoofd wordt een hete waas als ze zijn broek opent, op haar knieën voor hem gaat zitten en hem in haar mond heeft. Hij wordt meegenomen door haar vochtige hitte en op het moment dat ze haar rokje omhoog schuift en hij haar kousen ziet kan niets hem nog schelen. Hij trekt onbeholpen haar slipje aan de kant als ze bovenop hem gaat zitten en over hem heen zakt. Ze legt zijn handen op haar billen en fluistert zacht in zijn oor. ‘Laat mij je neuken Patrick. Een man als jij verdient beter.’
Hij is alles vergeten. Zijn baan, Constance en de spermafabriek die ze van hem heeft gemaakt. Zijn hart pompt en zijn bloed stroomt terwijl Tine met rode wangen en glanzende ogen op zijn harde lul rijdt. Sinds lang heeft hij weer het gevoel dat hij leeft.

Het gezeur van Constance hoort hij niet meer en plichtmatig kruipt hij op haar wanneer ze zegt dat het  moet. Hij sluit zich af van haar aanwezigheid en denkt aan de momenten die hij met Tine heeft. Hij denkt aan hoe ze hem laat komen en wat ze allemaal met hem doet. Hij houdt van haar. Hij houdt allang niet meer van Constance.
Tine wil dat hij bij Constance weggaat. Hij vertelt haar dat hij nu niet weg kan gaan. ‘Het zou haar kapot maken. Je moet geduld hebben Tine. Ik ga het haar vertellen. Ik moet alleen wachten op het juiste moment.’
Het juiste moment komt nooit. Hij verzint een tennisclub waar hij lid van is geworden om sommige avonden bij Tine te zijn en ze ontvangt hem met open armen. Uren kan hij haar neuken en ze doet dingen met hem waar zelfs niet over gefantaseerd heeft. Een paar keer per week vraagt ze hem wanneer hij het Constance gaat vertellen. Hij streelt haar, praat erover heen en neemt haar in zijn armen tot ze gelukzalig naar adem ligt te happen. Als ze slaapt gaat hij stilletjes uit bed en terug naar huis, waar hij een douche neemt en in het logeerbed gaat liggen. Het is een ritme wat hij lang vol zou kunnen houden. De luxe die het huwelijk met Constance met zich mee brengt, zijn baan bij het kantoor van zijn schoonvader en het genot dat Tine hem geeft. Hij heeft alles wat hij zich wensen kan.

*

Hij gooit de vuilniszak in de container en kijkt naar de heldere lucht, naar het raam van de flat waar hij nu bijna zeven maanden woont. Zijn gedachten gaan naar vanmiddag, naar de vrouw die de garage binnenkwam omdat haar auto niet meer wilde starten. Het lukte hem ook niet direct, maar hij heeft beloofd dat hij er morgen naar zal kijken. Hij zal haar bellen als het is gelukt. Ze had hem dankbaar aangekeken en haar nummer op een blaadje uit haar agenda geschreven. De lichtjes in haar ogen gaven hem een warm gevoel in zijn buik.

Als hij terugkomt in de flat staat Tine in de keuken. Ze draait zich naar hem om en glimlacht.
‘Ik weet niet wat het is, maar ik ben de laatste dagen zo vreselijk geil.’
Hij kijkt haar aan. Haar ogen zijn flets en haar huid is grauw. Afwezig streelt ze haar uitpuilende buik. Ze komt naar hem toe en legt haar hoofd op zijn schouder. Haar handen dwalen naar de band van zijn broek en ze laat haar hand naar binnen glijden. Ze zucht als ze voelt dat hij niet reageert. ‘Ik weet dat je het eng vindt, voor de baby enzo, maar probeer het. Echt, je zou eens moeten voelen hoe nat ik ben.’
Ze neemt hem mee naar het rommelige bed, zoent hem en trekt zijn shirt uit. Plichtmatig beantwoord hij haar strelingen en hijgend gaat ze op haar knieen zitten. ‘Op zijn hondjes Patrick. Neuk me van achteren. Het is de enige manier die nog kan.’
Hij gaat achter haar zitten en kijkt naar haar wiegende achterwerk. Het is nu net of ze niet zwanger is en hij sjort aan zijn slappe lul. Hij sluit zijn ogen en denkt aan de vrouw van vanmiddag. Ze had een diep decollete en hoge hakken. Haar kont schommelde wulps toen ze weer naar buiten liep.
Hij stelt zich voor dat hij achter haar zit, dat ze hem smeekt haar te neuken en hij voelt zijn pik met kleine schokjes omhoog komen. Tine wiebelt naar hem toe als hij zijn eikel tegen haar kutje duwt.
‘Ja zo papa beer, neuk me. Voel hoe nat ik al ben.’
Hij sluit haar stem buiten en stoot met gesloten ogen in haar vlees. Het gezicht van de vrouw van vanmiddag danst in zijn hoofd en hij kijkt naar de glanzende lichtjes in haar ogen. Hij weet zeker dat haar lichtjes voor hem zullen blijven dansen en nooit iets anders zullen verlangen dan liefde en puur genot.

Bron foto

1 reactie

  1. Met veel plezier gelezen, de beschrijving van de schrale relaties en woonsituatie is erg goed en scherp met oog voor detail opgetekend. Een verhaal met uiteindelijk alleen maar slachtoffers…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2018 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: