Categorie: Mijn werk (page 1 of 11)

verhalen bij de open haard

In de brede deuropening van het overdadig verlichte huis staat Sylvia. Haar eens gitzwarte haar is versierd met zilverkleurige strengen en hangt in golven over haar schouders. De fijne lijntjes in haar gezicht breken open als ze met een brede lach en uitgestrekte armen de veranda opstapt om haar gasten te ontvangen.

‘Amelie, wat fijn je weer te zien. Het is te lang geleden. Wie heb je meegebracht?’

Amelie, een kleine vrouw van middelbare leeftijd laat zich wat gegeneerd omhelzen en stamelt nerveus.

‘Mijn dochter en haar vriendje. Ik wist niet … je zei, hoe meer zielen hoe meer vreugd, maar …’
Sylvia lacht en strekt nu ook haar armen uit naar de jonge mensen achter Amelie.
‘Natuurlijk. Wat leuk dat je Nina ook hebt meegebracht. Je dochter is een prachtvrouw geworden. Herken je me nog Nina?’ Lees verder

Door de jaren

Vroeger was het hier anders. Er was een tijd dat het het hier vrolijk was, gezellig en rustig. Nu is er altijd wel wat. Gedoe, drukte, veel bezorgde en verbeten gezichten. Lege ogen. Het is lang geleden dat er hier echt gelachen is. Het is ook lang geleden dat er hier een keer goed schoongemaakt is. Eigenlijk hebben we altijd koude voeten en het vocht kruipt langzaam omhoog. Vuil stapelt zich op in onze hoeken en we zitten onder de graffiti, vlekken en spatten waarvan we de oorsprong niet goed meer weten. Maar ooit was het anders. Hoe lang het geleden is weten we niet precies. Tijd is een vreemd concept als je voeten stevig verankerd zijn en we alleen de buren hebt om mee te praten. Zij aan de overkant staan te ver weg om een fatsoenlijk gesprek mee te voeren, maar gezien de dichtgetimmerde luiken vermoeden we dat hun verhaal zo’n beetje hetzelfde zal zijn als dat van ons. Lees verder

De laatste

In de hoek van het grote kantoor staat een overdadig versierde kerstboom. Eronder ligt een dun tapijt van bruine naalden. Boven de ingang van het kleine keukentje hangt een bosje mistletoe. De kleine, ooit witte besjes zijn vergeeld en de randen van de frisgroene blaadjes beginnen al te verkleuren. Het hoofd van de afdeling staat met een beker koffie onder de boog. Sommige meisjes giechelen verlegen. Het brutaalste meisje verlaat haar bureaustoel, vleit haar lichaam tegen dat van de man en druk haar volle lippen op die van hem. Het gegiechel zwelt aan. De man grijnst, klopt het meisje op haar billen en beent met grote passen naar zijn kantoor. Voor de glazen deur blijft hij staan. Lees verder

Kerstkalkoen

tekening door: Melodie Perrault

‘Volgend jaar mag iemand anders het doen, hoor je!
Volgend jaar werk ík gewoon door. Dan schuif ik kerstavond aan een kant en klaar gedekte tafel met diner. Volgend jaar doen we het anders. Ik doe het niet meer …

Hoor je me!’

Er komt geen antwoord en met de bovenkant van mijn hand veeg ik een lok haar uit mijn gezicht.

‘Sjoerd?’ Lees verder

Druppels

Ze heeft haar zicht niet nodig om de ruimte om zich heen te kunnen zien. Geluiden en geuren vertellen het haar. Wanneer ze haar voeten verplaatst schuren zand en kleine steentjes onder haar zolen. Een waterige kilte is al helemaal in haar lichaam omhoog gekropen en verkrampt de spieren in haar hals en schouders. De ongemakkelijke houding waarin ze zich bevindt doet de rest. Lees verder

Het werk van Sophie


Dag één

Met een zwaar, nog slaperig hoofd duwt Sophie de deur van haar kamer open. Ja, ze hoorde het goed. Stemmen. Die van haar zus Julia herkent ze meteen. De andere? Het is een mannenstem. Zwaar en een beetje schor. Waarom is er een man in haar huis? En waarom zo vroeg? Sophie zet haar blote voeten op de houten vloer van de overloop en leunt een beetje over de balustrade. Ze kan de twee mensen niet zien, maar ze kan nu wel beter horen wat er wordt gezegd en ze hoort de lach in Julia’s stem. Lees verder

Huidhonger

Onder mijn haargrens is het vochtig en over mijn hele huid ligt een dun laagje zweet. Er staat geen zuchtje wind. Zelfs de hoogste stand van de ventilator voel ik niet. Alleen maar de hete, bijna trillende lucht. Ik snak naar verkoeling. Een koude douche, ijsklontjes op mijn huid of om op te zuigen. Waterijsjes met een rozerode top. De ijscoman. Ik hoor zijn muziek, het komt steeds dichterbij. Grappig. Het is dezelfde melodie als van mijn telefoon. Lees verder

Ero – flash

Geïnspireerd door de Pittig Proza en de Erotica Fest uitdaging van juni, heb ik me de afgelopen maand gebogen over het schrijven van zeer korte, prikkelende stukjes (Ero – flashes) waarvan een aantal absoluut de moeite van het delen waard zijn, maar die ik niet bij de uitdaging zelf wilde plaatsen omdat het anders wat teveel van het goede wordt. Nu de uitdaging zo goed als voorbij is, plaats ik ze hier in een verzamelpost. Ik heb gemerkt dat een een fijne oefening is in het zo kort en bondig mogelijk vertellen wat je precies wilt zeggen. Het geeft mijn creativiteit een boost en creëert weer ingangen voor nieuwe, langere verhalen. Het is een oefening die ik wil blijven doen en zo nu en dan zal ik deze prikkelende ero – flashes hier met jullie delen.


Lees verder

« Oudere berichten

© 2020 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑