Categorie: Mijn werk (pagina 2 van 11)

Ga rustig zitten en laat je meenemen door mijn verzinsels.

Voetstappen

Hij is geen opvallende verschijning. Toch kennen velen zijn gezicht. Nu is er niemand om te groeten of een kort praatje te maken. De ijzige kou en de snijdende wind houden de meeste mensen binnen. Hem niet. Hij wandelt hier al jaren. Elke avond. Eerst nog met Deborah. Nu alleen. Hij heeft zijn kraag opgeslagen en zijn handen diep in de zakken van zijn duffelse jas gestoken. Wanneer hij zich even omdraait, ziet hij dat zijn zojuist gemaakte voetstappen alweer bedekt worden met een dun laagje sneeuw. Over een paar minuten zal het helderwitte dek weer glad zijn. Alsof niemand hier liep. Zijn voetstappen zullen verdwijnen. Lees verder

Rode kralen

Aan de rok van haar witte prinsessenjurk hangen linten met vuurrode kralen. Eerder vandaag nam hij haar tot zijn vrouw. Nu laat hij iedereen nog een keer zien dat hij voor haar gekozen heeft.
Zijn hand schuift onder haar oksel door en rust op haar schouderblad. Haar rechterarm ligt op zijn bovenarm en schouder. Lees verder

gaten in mijn lijf

Als ik wat aarzelend de glazen deur open doe en naar binnen stap, komt de geur van ontsmettingsmiddel me tegemoet. In mijn hand heb ik de enveloppe die ik vanmorgen naast mijn bed vond. De kaart erin is simpel, zonder overdreven versieringen en draagt jouw krullerige handschrift:

‘Ga vandaag naar dit adres en noem je naam. Ik heb een afspraak voor je gemaakt. Alles is geregeld.’

Ik noem mijn naam. Er volgt wat beleefd gewauwel, ongemakkelijk gelach en een lauw bakje koffie in een kartonnen bekertje. Een man met brede schouders en armen vol tatoeages wijst naar een kamertje achterin de zaak. Lees verder

Een scala van kleuren

Verdriet is nooit alleen maar verdriet.
Het is ook woede, wanhoop, frustratie.
We voelen niet in oorspronkelijke kleuren
We voelen niet alleen maar blij of boos Lees verder

Een van de jongens

Verlegen is geen woord dat je met Ilse zou associëren. Ze is hondsbrutaal, soms tegen het lompe aan. Haar hart ligt op het puntje van haar tong en ze neemt wat ze wil, ook als iedereen tegen haar zegt dat ze dat niet kan maken. Ik viel als een blok voor haar.

Ze kwam op me af, duwde haar wijsvinger tegen mijn borst en zei; ‘Ik slaap vannacht bij jou.’ Lees verder

Erotica Estafette deel 12 ~ Rode robijn

Mara stribbelt tegen. Mireille sist dat ze stil moet zijn en duwt het meisje voor zich uit, de trap af naar de kelder. Ze hoort de stemmen van Maria en Julien. Maria vloekt.

‘Schiet op idioot! Die teef is ergens in het huis en ze heeft een pistool. Jouw pistool!’

Julien mompelt zacht. ‘Maak je niet druk. Ze wandelt op het randje van de afgrond en heeft niemand, alleen ons. Die doet echt geen gekke …’

De woorden stokken in zijn keel als Mireille het pistool tegen zijn hoofd zet. Haar hart bonkt verontwaardigd in haar keel en ze sist.

‘Wees daar maar niet zo zeker van, Julien. Kijk eens wie ik heb gevonden …’ Lees verder

Oudere berichten Nieuwere berichten

© 2019 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!