zoe-whtSeizoen 5…

Zijn hand ligt op Zoë haar billen, de huid, nog steeds gevoelig. Toch al minder gevoelig.
‘Je gezicht naar links Zoë.’
‘Maar… zo wordt de positie niet beschreven.’
‘Obeisance komt in vele vormen en met vele doeleinden. Kort gezegd, zoals het de Meester, en in dit geval mij, behaagt. Ik wil dat je ziet wat ik ga doen.’
Hij bevestigt de boeien om haar polsen en haalt haar armen onder haar lichaam door.
‘Knieën verder uit elkaar.’
Ze verschuift haar knieën. Het beeld in haar hoofd. Zoals ze er uit ziet. Open, beschikbaar. Zodat hij kan nemen, als hij dat zou willen. Op de manier die het hem behaagt. Ze heeft hem al toestemming gegeven door ja tegen hem te zeggen.De ketting aan haar polsboeien, haar enkelboeien, vast aan het bed. Geen mogelijkheid om van houding te veranderen, om zich te verweren, mocht ze dit willen. Hij kan doen wat hij wil.
De zweep, in zijn handen. Hij zwaait hem door de lucht, het geluid, rillingen over haar rug. Zoë bijt op haar lip als zijn handen haar weer strelen, vingers bij haar naar binnen. Bewegend, drukkend. Weer weg, haar leeg achterlatend. Nog een keer het geluid van de zweep. Spieren in haar buik die erop reageren.
‘Twee slagen Zoë, en ik zal me niet inhouden.’
Ze knikt, balt haar vuisten, meer tijd om zich voor te bereiden geeft hij haar niet. Een scherpe, bijna snijdende pijn dwars over haar billen, meteen de tweede. Haar adem stokt, en tranen komen als hij zijn handen op haar huid legt, alsof hij het gevoel wil inpakken. Het voorkomt niet dat het zich uitbreidt, verder dan de plek waar hij haar raakte. Weer zijn vingers. Zoë weet dat ze vochtig is. Het is wat het gevoel veroorzaakt. Pijn omdat hij het haar kan geven, omdat ze wil dat hij het haar geeft. Zodat ze leert dat niets zomaar is, dat hij niets zomaar vraagt. Verlangen naar meer dat uit die pijn komt. Meer van hem…

Meer verhalen van Zoë lezen? Kijk ook eens hier.

Bron afbeelding: Gaisha