De tijd in dit gehucht lijkt te vertragen. Het grauwe weer blijft als een sluier in de vallei hangen en dichte nevelwolken houden de steile bergwanden onzichtbaar. Het dorp is afgesloten van de rest van de wereld. In zichzelf verzonken, net als zijn inwoners. Oskar Einarsson staat in adamskostuum op het kleine balkon grenzend aan zijn kamer. De koele berglucht verkwikt zijn nog slaperige lichaam. Hij rekt zich uit, de spieren in zijn nek en schouders protesteren. Zeker vijfhonderd geiten, maar nog geen vijftig dorpelingen en zelfs die kan hij niet allemaal vinden. Niemand weet iets en als ze wel iets weten, houden ze hun mond. In ieder geval over de moord. Voor de rest bestoken ze hem voortdurend met suffe roddels en wetenswaardigheden over de oorsprong van het dorp.

‘Goedemorgen heer inspektor!’
De groet wordt gevolgd door een tweestemmig gegiechel. Oskar realiseert zich te laat dat hij in zijn blote reet staat en haalt dan zijn schouders op. Hij buigt een beetje naar voren. ‘Goedemorgen dames.’
De vrouwen krijgen een kleur en versnellen giechelend hun pas. Hij herkent Dina, de tapdame van het cafe. Rond, gezond en blond. Een schommelend achterste en enorme, deinende tieten. Een genot om naar te kijken. De ander ziet hij voor het eerst. Ze is nog ronder en nog blonder.

Voor de verweerde spiegel boven de wastafel in zijn kleine kamer trekt hij zich af. Hij kan beter nadenken met zijn pik in zijn hand. Vandaag hoopt hij de burgemeester te spreken. Ze heeft zich sinds hij hier is aangekomen niet laten zien, ondanks dat zijn komst door het bureau is aangekondigd. Volgens Dina heeft ze moeite de dood van haar man te verwerken en is ze nog steeds in de rouw. Haar man was jager, zijn dood een ongeluk. Meer had Oskar niet uit haar gekregen. Maar de dood van de man van de burgemeester is niet de reden dat hij hier naar toe is gestuurd.

Zijn hand beweegt sneller als het beeld van het ijskoude, naakte lichaam weer op zijn netvlies verschijnt. Ze lag op een grote, platte steen aan de voet van de steile bergwand. Gewurgd, blijkt uit de voorlopige autopsie en naast de ontsierende, donkere plekken over haar hele lichaam, duidelijke sporen van seksuele activiteit. Natuurlijk verkracht, maar volgens de lijkschouwer is dat niet met zekerheid vast te stellen. Oskar wacht nog op de rest van het rapport, maar denkt er het zijne van. Vast een boer die behoefte had aan iets anders dan een fors, blond mokkel. Het slachtoffer is een bloedgeil wijf. Felrood haar, kleine, maar stevige borsten, een smalle taille, heerlijke kont. Niet te vergelijken met het weelderig wulpse vlees dat hier rondhuppelt. In Oskar’s ogen ook bloedgeil, maar totaal anders dan de dode, roodharige vamp met gemanicuurde nagels. Niemand kent haar en tot nu is het rechercheteam op het bureau ook nog geen steek wijzer geworden. Zo’n lekker wijf. Als ze nog leefde, zou hij haar doen. Het is gewoon zonde dat de laatste die van dat prachtige lijf heeft mogen genieten één van de heikneuters uit dit dorp is geweest. Het is nog veel frustrerender dat in het platgetrapte gras rond de steen geen spoor van bewijs is gevonden. Heel misschien dat haar lichaam nog iets prijs geeft, maar ook daar heeft Oskar een hard hoofd in.

Nog steviger sluit zijn hand rond zijn pik, zijn bewegingen versnellen. In de spiegel ziet hij zijn eikel in zijn vuist verdwijnen en weer tevoorschijn komen. Nu een warme mond, of een zacht, vochtig kutje. De laatste was een jong, onervaren hoertje dat hij, onderweg hier naar toe, had opgepikt. Ze vroeg teveel, maar daartegenover stond dat hij haar flink uit kon wonen voor hij zijn lading zaad achterin haar keel spoot. Hij ziet nog haar grote, verschrikte ogen toen hij haar stevig vasthield een wachtte tot ze alles had doorgeslikt. Hij grijnst naar zijn spiegelbeeld. Slikken of stikken.

Voor hij zich kan ontladen in de wastafel zwaait de deur van zijn kamer open. In de opening staat Sigrid, de dochter van zijn gastheer. Ze slaakt een geschrokken kreetje en laat bijna het gevulde dienblad uit haar handen vallen.
‘Oh, het spijt me. Ik had moeten kloppen.’
De blos op haar gezicht is echt, de nieuwsgierige glinstering in haar ogen ook. Zijn pik steigert enthousiast, haar blos wordt dieper. Oskar doet niets om haar van haar verlegenheid af te helpen en grinnikt als ze schielijk langs hem loopt om het dienblad op zijn bed te zetten. ‘Uw ontbijt, heer inspektor.’
Hij pakt haar bij haar pols als ze weer, net zo haastig, wil vertrekken. ‘Nog nooit een naakte man gezien, Sigrid?’
Ze steekt haar kin naar voren. ‘Jawel, zo vaak.’
Oskar doet een stap naar haar toe. De stof van haar lang rok strijkt langs zijn lid. Sigrid kijkt naar de reactie van zijn harde vlees en slikt als hij haar hand er naar toe leidt. Ze fluistert.
‘Mijn vader zit in de keuken.’
‘Dan zul je extra stil moeten zijn, denk je dat je dat kan?’
Ze protesteert niet als hij beetje bij beetje haar rok omhoog trekt. Hij laat de stof weer vallen als hij haar roze, wat kinderlijke, onderbroek ziet. Een beetje hijgend kijkt ze naar hem op.
‘Ik ben al zestien, volgende maand word ik zeventien.’
Oskar schudt zijn hoofd. Daar gaat hij zijn vingers niet aan branden. Sigrid vleit zich pruilend tegen hem aan en knoopt haar bloesje open. ‘Ik kan mijn vader natuurlijk ook vertellen dat u me hebt verkracht.’

Oskar gromt laag, zet haar tegen de wastafel en grijpt haar gezicht vast zodat ze wel naar zichzelf in de spiegel moet kijken. Hij fluistert in haar oor.
‘Jouw vader is niet achterlijk. Zoals jij erbij loopt, draaiend met je kont en je tieten, Hij weet dondersgoed wat jij allemaal uitspookt. Wie was de eerste, de buurman van verderop of die vriendelijke kerel uit het winkeltje? Ik ben ook niet achterlijk. Ze kijken naar je alsof ze je allang hebben gehad.’
Ze probeert zich uit zijn greep los te worstelen, hij legt zijn hand over haar mond. ‘Ik zou ze allebei kunnen arresteren voor het neuken van een minderjarige, hoe lijkt je dat? Ik zou natuurlijk ook kunnen doen alsof mijn neus bloedt. Zeg het maar, jij mag kiezen.’
Via de spiegel vangt hij haar boze blik, maar ze worstelt niet meer. Hij haalt zijn hand van haar mond en knoopt haar bloesje weer dicht. ‘Dat dacht ik al. Maak nu maar dat je wegkomt, voor ik van gedachten verander.’
Ze loopt naar de deur, draait zich om. ‘U weet helemaal niks heer inspektor.’

Hij knikt en laat zich op het bed zakken, herinnert zich dan de twee dames onder zijn balkon. ‘Ik zag vanmorgen Dina samen met nog een vrouw. Wie was dat?’
Sigrid haalt haar schouders op. ‘Vast Agnes, onze melkmeid. Zij doet ook de geiten van de burgemeester, maar zij gaat u ook niets vertellen. Dag heer inspektor.’
De deur valt met een klap achter haar dicht. Oskar neemt een slok lauwe koffie en legt zijn hand om zijn pijnlijk stijve geslacht.

Na een ontbijt van platbrood, geitenworst en kruipbramen, wandelt hij door het dorp. Voor de withouten staafkerk blijft hij staan. Door de verhalen weet hij dat dit de kleinste, nog in gebruik zijnde kerk in heel Scandinavië is en dat het ding al meer dan negenhonderd jaar oud is. Informatie waar hij in zijn onderzoek geen moer aan heeft. Tot nu toe heeft niemand hem nog iets bruikbaars gegeven en hij vermoed dat dit de zoveelste, onopgeloste moordzaak in zijn carrière zal worden. Hij loopt door naar het fjord en de kade. Het cafe is nog gesloten, maar door het raam ziet hij Dina. Ze zit op haar knieën en schrobt haast als een bezetene de houten vloer. Haar borsten hupsen vrolijk heen en weer in het strakke, hooggesloten truitje. Oskar tikt op het raam en steekt zijn hand op. Dina zwaait enthousiast terug. Haar boezem schommelt nog blijmoediger en hij mompelt zacht iets over het kraanwater en vrouwen met enorme bossen hout.

Even gunt hij zich de tijd van het uitzicht te genieten. Nu de mist hoger is geklommen ligt het dorp als een wondervallei langs het glinsterende water van het fjord. Her en der ziet hij nu ook de traditionele boerderijen die anders aan het zicht worden onttrokken. Ze lijken zich vast te klampen aan de steile bergwanden. Daar weet hij ook de boerderij van de burgemeester. Een wat afgelegen, op het oog verlaten gebouw en heel veel geiten.

Oskar kijkt niet uit naar de wandeling omhoog. Een wandeling die hij de afgelopen twee dagen al drie keer heeft gemaakt. Het pad is smal en steil en zijn conditie niet best. Hij haat sporten en hij haat de verplichte trainingsdagen op het veld. Fit for the job. Oskar niet. Oskar neukt. Een hoertje dat hij oppikt aan de kant van de weg, de dochter van zijn gastheer, een getuige, een enkele keer zelfs een verdachte. Meer lichaamsbeweging heeft hij niet nodig.. Hij draait zich weer om naar het café. Dina ziet er ook erg neukbaar uit en dan is er ook nog die melkmeid.

Hij grinnikt. Het woord roept lustige beelden in hem op. Die melkmeid is daarboven. Wie weet beloont ze hem voor zijn lichamelijke inspanningen.

Hij is de melkmeid en de lustige beelden compleet vergeten als hij eenmaal boven is en hijgend het zweet van zijn gezicht veegt. Net als de voorgaande keren hoort hij geiten en vogels, verder niets. Geen geluiden die duiden op de aanwezigheid van mensen, geen enkele beweging achter de kleine ramen van de boerderij. Wanneer hij weer op adem is gekomen loopt hij om het gebouw heen. Een open stal en, natuurlijk, tientallen geiten. Op de roodgeverfde achterdeur prijkt een briefje.

De melkmeid heeft pauze tot twee uur.

Oskar vloekt. Achterlijk dorp, achterlijke geitenboeren. Hij haalt zijn notitieboekje uit zijn zak, schrijft met driftige halen een boodschap en prikt het over het briefje van de melkmeid.

Inspektor Einarsson zou de melkmeid graag spreken. Vanavond in het café.

Hij kijkt naar de grazende geiten rond de boerderij en hoger, langs de flanken van de berg. Hoe worden die beesten in godsnaam gemolken? Gaat de meid ze een voor een af met haar metalen emmer? Geen wonder dat ze een flinke pauze nodig heeft. Weer vloekt hij. Over een paar dagen verwacht de commissaris een update en Oskar is nog geen steek wijzer geworden. Een geil, dood wijf, een dorp vol boeren, honderden geiten en wat toeristische wetenswaardigheden. Weer een verloren dag. Dit zou wel eens het einde van zijn carrière kunnen betekenen.

‘Je loopt je lul achterna Oskar en je bent een klootzak. Mijn voorganger gaf hoog over je op en ik heb je het voordeel van de twijfel gegeven, maar ik kan kan er niet langer omheen. Zonder duidelijke en vooral betere resultaten, moet ik je laten gaan.’

Dat is bijna een jaar geleden. Een formeel gesprek met de nieuwe commissaris. Een waarschuwing, van een vrouw notabene. Hij is nog steeds de beste. Zijn oog voor detail heeft echter andere interesses gekregen.

Zonder iets te zeggen stond hij op. Dat mens was nieuw, ze zou hem en zijn kwaliteiten nog wel leren kennen. Haar laatste woorden wisten echter zijn bloed tot een razend kookpunt te brengen.

‘En geen gerotzooi met mogelijke getuigen of zelfs verdachten, Oskar. Ik verwacht een professionele houding.’

Zijn handen jeukten en de hitte in zijn lijf werd ondraaglijk. Met dat gevoel reed hij naar de eerste de beste tippelzone en speurde net zo lang tot hij een hoer had gevonden die alles deed voor het bedrag dat ze vroeg. Hij nam haar mee naar een goedkoop motel, propte het geld tussen haar lippen en neukte haar tot moes. Het was de eerste keer in zijn leven dat hij betaalde voor seks en zeker niet de laatste. Echter, het loslopende neukvlees dat bij iedere zaak helemaal gratis en vooral gewillig in zijn handen valt, laat hij niet lopen. Voor geen goud en zeker niet omdat zo’n saaie, uitgedroogde soepstengel dat van hem verwacht.

Geïrriteerd duwt hij een aanhankelijke geit opzij. De korte nachtrust en lichamelijke inspanning beginnen hun tol te eisen. Het goudgele stro in de open stal lonkt. Een kort dutje voor hij weer naar beneden wandelt, deze dag is toch al verloren. Tegen die tijd zal het cafe ook wel open zijn. Dina maakt heerlijke schotels met krokant gebakken geitenvlees, aardappels en eieren. Hij zal daar wachten op de melkmeid en ondertussen pogen nog wat informatie uit de overige cafébezoekers los te peuteren. Maar eerst een dutje.

Huiverend van de kou wordt hij wakker. Het is schemerig en zijn brein heeft moeite zich te oriënteren. Op het moment dat hij zich zijn boodschap op de rode deur herinnert, ziet hij ook een donker silhouet. Hij is meteen helemaal wakker. ‘Hé, wat moet dat!’
De gestalte schiet weg, vlucht tussen de wazig witte vlekken van geiten door richting de flank van de berg en verdwijnt tussen de bomen. Oskar staat razendsnel op, wordt duizelig en struikelt in zijn wankele stappen over een geit die met een verontwaardigde mekker van hem weg springt. Hij vloekt en roept nog een keer. ‘Wacht!’
Geen enkel geluid, behalve dat van de onrustige geiten. Hij slaat tegen de koude grond. ‘Verdomme!’
Oskar krabbelt omhoog, kijkt om zich heen en ziet dat zijn boodschap en het briefje van de melkmeid op de rode deur verdwenen zijn. Hoe laat is het in godsnaam?

Zijn tocht terug naar het dorp duurt lang. De nacht grijpt in een razend tempo om zich heen en de mist lijkt met de seconde dikker te worden. Twee keer verliest hij het pad uit het oog en komt hij terecht aan de voet van de steile bergwand. Tegen de tijd dat hij, tot op het bot verkleumd het café binnenkomt, is hij bloedchagrijnig. Zonder iets te zeggen neemt hij plaats aan de bar. Dina kijkt hem met een geamuseerd lachje aan en zet een biertje voor zijn neus. ‘Slechte dag?’
Hij geeft geen antwoord, bestelt de dagschotel en een glas whisky. Pas bij het tweede glas wordt hij wat warmer en als hij met grote happen de van vet glimmende aardappelen naar binnen werkt, verdwijnt ook langzaam zijn humeurige bui.

‘Wat is er nog meer daar boven?’
Hij knikt met zijn hoofd in de richting van de steile bergwanden en likt zijn vingers af. Dina haalt haar schouders op. ‘Niets, een paar oude, vervallen boerderijen, daar woont al jaren niemand meer. Te hoog en te afgelegen. Te vochtig ook. De mist blijft daar hangen.’
‘Er was daar iemand.’
Ze schudt haar hoofd. ‘Niemand van hier. Oh, misschien was het de moordenaar!’
Lachend haalt ze zijn lege bord weg. De dood van een onbekend vrouw betekent niets voor deze mensen en Oskar realiseert zich dat hij morgen opnieuw naar boven zal moeten. En het moet nu ook maar eens klaar zijn met dat geheimzinnige gedoe van de burgemeester. Er is hier iets aan de hand, dat staat voor hem als een paal boven water. Dat de dorpelingen meer weten dan ze loslaten ook.

Er komt een vlaag koude lucht naar binnen en niet kort daarna een wat zachte stem.
‘Heer inspektor, u wilde mij spreken?’

Oskar draait zich om. Voor hem staat de melkmeid Agnes. Blozend, blond en nog ronder dan hij eerder dacht te zien. Ze kijkt hem vragend aan, haar mond een beetje open. Beelden van zijn gezwollen lid tussen de geopende lippen dringen zich meteen aan hem op. Hij nodigt haar uit te komen zitten, bestelt een drankje wat ze eerst afwijst met de verklaring dat het morgen weer vroeg dag is en dan toch accepteert. Het tweede en derde drankje accepteert ze ook. Oskar hoort haar uit, vooral over de burgemeester en haar opvallende afwezigheid in het dorp. Agnes zucht diep.
‘Het arme mens. Ze is de dood van haar man nooit te boven gekomen.’ Ze duwt peinzend haar vinger in het mierzoete vocht in haar glas en stopt hem in haar mond. Oskar kreunt in stilte en spoort haar aan verder te vertellen. Haar tong glijdt langs haar vinger en ze lacht treurig.
‘Niemand had verwacht dat het zo lang zou duren. Ik zeker niet. Als ik dat van te voren had geweten, had ik nooit aangeboden zolang voor haar geiten te zorgen.’
Oskar knikt. ‘Dat is vast zwaar, elke dag die tocht naar boven.’
Agnes haalt haar schouders op. ‘Ik ben het gewend, wij allemaal.’
‘Wanneer heb je haar voor het laatst gezien?’
‘Twee dagen terug. Zo nu en dan hangt er een boodschappenlijstje op de deur, die breng ik de volgende dag dan voor haar mee. Ze gaf me het geld en ik vroeg hoe het met haar ging. Het ging nog niet zo best. Ik denk dat u haar best nog even de tijd kunt geven.’
Oskar schudt zijn hoofd. ‘Ik heb geen tijd. Woont ze daar alleen?’
Hij ziet een korte aarzeling voor ze knikt. ‘Haar man is dood. Met wie zou ze daar moeten wonen?’
‘Geen kinderen?’
‘Heeft u kinderen gezien in dit dorp inspektor? Kan ik nu gaan, ik moet morgen weer vroeg op.’
‘Nog één drankje dan loop ik met je mee.’

Ze heeft haar arm door die van hem gestoken en hangt wat giechelig tegen hem aan. Hij heeft zijn hand op de ronding van haar billen gelegd en trekt haar rok een beetje omhoog. Met een hoog gilletje slaat ze zijn hand van zich af. Hij legt zijn hand weer op haar billen, trekt aan haar rok en zij gilt. Het is een saai spelletje, maar hij speelt het mee. Laat haar maar doen alsof ze niet zo’n vrouw is. Ze is wel zo’n vrouw en hij durft zijn linkerbal erom te verwedden dat ze hetzelfde spelletje met de geitenboeren hier speelt. Zo’n lekker wijf houdt al dat moois echt niet voor zichzelf.

Bij een boerderij aan de rand van het dorp blijven ze staan.
‘Ik woon hier, heer Inspektor, op de deel.’
Hij laat zijn hand op haar billen liggen. ‘En woont de melkmeid samen met iemand op de deel?’
‘Nee hoor, helemaal alleen.’
‘Zal ik dan even mee naar binnen gaan? Gewoon, om te checken? Je weet maar nooit.’
Ze giechelt, trekt hem mee naar binnen en duwt hem met haar volle gewicht tegen de binnenkant van de deur zodat deze dichtvalt. Ze laat er geen gras over groeien. Binnen no-time heeft ze zijn steigerende lul in haar handen en zakt ze door haar knieën om hem gulzig in haar mond te nemen. Hij pakt hij bij haar blonde krullen en trekt haar nog verder over zijn paal.
‘Laat je tieten zien geile melkslet en kijk me aan.’

Haar grote blauwe ogen kijken naar hem op en zonder het tempo van haar mond en tong te vertragen trekt ze het touwtje bij de hoge boord van haar blouse los. Haar enorm tieten vallen meteen naar buiten en vol geile bewondering legt hij zijn handen erop. Het zijn net uiers, bleek met grote, als dikke spenen, uitstekende tepels. Ze is met recht een melkmeid. Zijn vingers gaan stevig langs haar huid en knijpen in de tepels. Ze kreunt diep tegen zijn eikel achterin haar keel.
Oskar duwt haar van zich af. ‘Ik wil dat hele lekkere geile lijf van je zien.’

Ze loopt voor hem uit en schuift de rok van haar kont. Haar grote, witte onderbroek doet iets met hem. Hij is gewend aan vrouwen in frivole lingerie. Deze vrouw laat zien dat een geil lichaam die opsmuk helemaal niet nodig heeft en de witte stof rond haar deinende vlees is meer dan hij kan verdragen.

Agnes knipt het licht aan en wil haar slip naar beneden trekken. Oskar houdt haar tegen.
‘Aanhouden, ik ga je neuken met dat ding rond je kont.’
Ongeduldig duwt hij haar naar het grote bed in het midden van de kamer en ze laat zich achterover op het matras vallen. Hij kruipt over haar heen, kneedt ruw haar wulpse vlees en ziet dan de paarsrode plekken in haar hals. Hij legt zijn vingers ertegen aan.
‘Hoe kom je hier aan?’
Ze trekt zijn gezicht in haar volle boezem. ‘Het is niets heer inspektor. Een wat enthousiaste minnaar.’
Hij maakt zich los uit haar greep. ‘En dat vindt je lekker?’
Ze hijgt. ‘Hoe ruwer, hoe beter. Gaat u me nou nog neuken of hoe zit dat.’
Oskar bekijkt haar beter. Haar hele lichaam is bedekt met ontsierende vlekken, sommige donkerpaars, net als de plekken in haar hals, andere blauwgroen. Op haar enorme tieten, haar zachte buik en aan de binnenkant van haar romige dijen. Hij grinnikt.
‘Dus jij houdt van kinky, komt dat even mooi uit.’

Hij draait haar op haar buik, duwt het witte katoen rond haar kont aan de kant en schuift zijn harde lid in één keer in haar natte gleuf. De stof van haar slip schuurt langs zijn stotende lul en hij drukt zijn duimen tegen haar sterretje. Ze kreunt diep en komt de druk tegemoet. Hij pompt alsof zijn leven ervan af hangt en grijpt haar stevig in haar lillende vlees. Het is zo zacht en zo veel dat hij van genot niet weet waar hij haar moet vastpakken. Hij gromt en trekt zich terug. ‘Draai je om, je benen omhoog.’
Hij stort zich op haar, in haar. Bij iedere stoot worden haar blauwe ogen groter, haar kreten heser. Hij legt zijn handen rond haar nek en gebruikt zijn hele gewicht. Hij laat haar los als ze wild begint te spartelen, zet zijn tanden in de huid van tieten. Ze gilt en trekt hem, met haar benen over zijn schouders nog dieper in haar weelderige massa. Oskar hijgt, zweet en blijft stoten tot hij volledig de controle verliest. Weer verdwijnen zijn vingers diep in de huid van haar hals. Haar wat piepende ademhaling hoort hij niet.
‘Ik ga je volspuiten vuile geitenhoer.’
Hij laat zich helemaal gaan en pint haar nog dieper in het matras. Het komt vanuit zijn tenen, hij geeft nog één felle stoot, zijn vingers duwen steviger. Haar ogen poppen haast uit hun kassen. Hij schreeuwt, rauw en hard. Ook dat komt uit zijn tenen.

Hijgend ligt hij op haar zachte, warme lichaam. Agnes haalt een beetje raspend adem, haar benen liggen slap op zijn schouders. Oskar maakt zich van haar los, gaat staan en knoopt zijn broek weer dicht. ‘Dat worden vast een paar mooie afdrukken voor je collectie.’
Ze knikt en draait zich kreunend op haar buik. ‘Mag ik nu slapen heer inspektor?’
‘Ga maar slapen geile melksloerie.’
Hij wil zich omdraaien, kijkt nog een keer naar haar soezende lichaam. ‘Hoe zit dat eigenlijk met die geiten? Hoe krijg je het voor elkaar al die beesten te melken als ze zich over de bergflanken verspreiden.’
Agnes tilt haar hoofd op. ‘Als de uiers vol zijn, komen ze naar mij heer inspektor. Eigenlijk zijn het net mannen.’
Hij grinnikt. ‘Echt een geitenhoertje jij. Slaap lekker hoor, ik wens je wilde dromen. Morgen kom ik weer naar boven. Er was daar iemand vandaag. Ik wil weten wie en ik wil nu eindelijk de burgemeester wel eens spreken.’

En als hij dat gedaan heeft zal hij dit hoertje nog een keer neuken, temidden van haar geliefde geiten. Hij lacht zacht, trekt de deur achter zich dicht en wandelt op zijn gemak naar zijn gasthuis waar hij, zodra hij zijn hoofdkussen raakt, in een diepe slaap valt.

Zijn plannen voor de volgende dag vallen in het water als hij ruw uit zijn slaap wordt gewekt door een woedende Dina. Ze komt krijsend zijn kamer binnen, springt bovenop hem en begint hem als een razende te stompen, te slaan en zelfs te krabben.

‘Wat heb je met haar gedaan! Jij monster. Jij vuile klootzak!’
Oskar probeert zich te verweren, maar kan niet voorkomen dat haar nagels zich diep in de huid van zijn gezicht boren. Vloekend duwt hij haar van zich af. Ze rolt van het bed en blijft huilend op de grond liggen. In de deuropening staan Sigrid en haar vader. Oskar kijkt hen met zijn hand tegen zijn wang aan. ‘Wat is er in godsnaam aan de hand.’

Nog geen tien minuten later staart hij naar het stille lichaam van Agnes. Ze ligt op haar buik, de witte onderbroek strak rond haar billen. Precies zoals hij haar gisteren achter liet. De vurige blos op haar wangen heeft plaatsgemaakt voor een blauwbleke waas. Gewurgd, net als die ander. Oskar zucht diep en bereidt zich voor op een moeilijk telefoontje met zijn commissaris.

Ze haalt hem onmiddellijk van de zaak als ze hoort dat hij de laatste is die het slachtoffer levend heeft gezien. ‘Kon je hem nu echt niet een keer in je broek houden! Je begrijpt toch wel hoe dit eruit ziet?’
Hij begrijpt het maar al te goed, maar is niet van plan om zich, zoals ze eist, direct op het bureau te melden. Zijn onvermijdelijke ontslag kan nog wel even wachten.

Ik het café is het druk. Dina staat met dikke, rode ogen achter de tap. Ze kijkt naar de vurige striemen op zijn wang. ‘Het spijt me, ik weet niet wat me bezielde.’
Oskar haalt zijn schouders op. ‘Ik ben de laatste die haar in leven heeft gezien. Ik kan je verzekeren dat ze er toen nog zeer blozend, tevreden en heel gezond uitzag.’
Wat driftig tapt ze een biertje. ‘U bent best wel een klootzak, weet u dat? Weet u al wat er is gebeurd?’
‘Ze lijkt gewurgd, net als die ander. Dat maakt het meteen ook erg lastig.’ Hij aarzelt even, zegt het dan toch. ‘Ze was behoorlijk kinky.’
Harder dan nodig zet ze het glas voor hem neer ‘Dat zijn er wel meer, heer inspektor, maar dat betekent niet dat …’ Ze kijkt om zich heen, buigt zich naar hem toe en fluistert. ‘Blijf hier vannacht. Ik zal u alles vertellen.’

Het duurt een eeuwigheid voor de laatste boeren de deur achter zich dicht hebben getrokken. Dina zet een fles whiskey bij hem neer. ‘Neem het ervan inspektor, ik ben zo terug.’
Ze verdwijnt door een deur achter de bar. Oskar schenkt zijn glas vol en drinkt het in één teug leeg. Kroegen zijn altijd een belangrijke bron van informatie, bij elke zaak. Niet in dit dorp. Ook niet nu een van hen tot de slachtoffers behoort en dat is, op zijn zachtst gezegd, zeer verdacht. Hij schenkt zijn glas weer vol en drinkt nu rustiger terwijl hij in zijn hoofd alles op een rijtje probeert te zetten. Die rooie en nu ook Agnes. Allebei gewurgd en allebei seks vlak voor hun dood. Oskar weet heel zeker dat Agnes leefde toen hij bij haar wegging. Er is dus iemand anders bij haar geweest, vast ook voor een potje kinky seks. Wurgseks met een noodlottige afloop? Een ongeluk? Hij wrijft in zijn ogen, schenkt nog een borrel in en kijkt op als de deur achter de bar weer open gaat. Dina staat poedelnaakt in de opening. Oskar zet zijn glas neer. Net als bij Agnes wordt haar blanke huid ontsierd door grote, op sommige plekken bijna zwarte, bloeduitstortingen.

Zonder iets te zeggen loopt ze naar hem toe. Ze pakt zijn glas, dipt haar tepels in de whiskey en tilt haar borsten op. ‘Tast toe heer inspektor.’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Vertel.’
Dina pruilt. ‘Vind u mij niet lekker inspektor, was Agnes geiler?’ Ze drukt haar volle lichaam tegen het zijne en hij pakt haar polsen. ‘Vertel!’
Ze rukt zich los en gaat met een boos gezicht op de kruk naast die van hem zitten. Hij doet zijn best niet naar haar voluptueuze lichaam te kijken. Ze geeft hem zijn glas.

‘Eigenlijk bent u een waardeloze inspecteur. Is het u niet opgevallen hoe weinig vrouwen hier zijn?’
Hij knikt. ‘Jawel en er zijn ook geen kinderen. Dat is me zeker opgevallen, maar er missen meer inwoners, niet alleen vrouwen.’

Achteloos strijkt Dina langs haar borsten, Oskar gaat ongemakkelijk verzitten en verliest hierbij zijn evenwicht, waardoor hij naast de kruk belandt. Dina kijkt onbewogen op hem neer. Oskar grinnikt en staat op. Het café begint te draaien, hij grijpt zich vast aan de bar zodat hij niet weer omvalt en kijkt naar halfvolle fles whiskey. ‘Misschien moet ik niet meer drinken. Ik kan beter gaan slapen.’

Dina schenkt zonder iets te zeggen zijn glas bij tot aan het randje. ‘Nog eentje heer inspektor.’ Ze steekt haar hand naar voren en begint met haar vingers te tellen. ‘Ik, Sigrid, Agnes en nog een paar vrouwen, oh en natuurlijk de burgemeester, laten we die vooral niet vergeten. Daar is alles mee begonnen.’
Oskar probeert haar aan te kijken, maar zijn ogen hebben moeite zich op een vast punt te concentreren. Dina praat door. ‘Negen. Nee, acht. Agnes is nu dood. Alle andere vrouwen ook, of ze zijn vertrokken, net als mijn moeder en de moeder van Sigrid en neem het ze eens kwalijk. Er is hier niets. Dit dorp is een gehucht en de vrouwen schoppen het hooguit tot melkmeid, of barmeid. Klinkt best lekker toch? Weet u, heer inspektor hoe ze ons in de andere dorpen noemen? Geitenneukers. Niet helemaal onterecht hoor. Met zo weinig vrouwen, je moet wat.’
Hij probeert haar te onderbreken, struikelt over zijn tong, probeert het nog een keer. ‘Dze bjuggemeezt …?’

Dina gaat staan en trekt zijn hoofd tegen haar borsten. ‘Zuigen heer inspektor. Hard graag, dat vind ik lekker.’
Haar tepel is kleverig en smaakt een beetje bitter. Hij sabbelt als een baby en ze streelt zijn haren als ze verder gaat met haar verhaal. ‘De burgemeester kwam hier tien jaar geleden met haar man en haar zoon, Loke.’
Oskar mompelt langs de tepel. ‘Een zjoon?’
‘Ja, een zoon, mijn leeftijd, een rare. Echt een hele rare. Hij neukte zijn moeder en zij liet zich door hem neuken. Vreemd gezin vind u niet? Haar man kwam erachter en sleepte de burgemeester aan haar haren de berg af. Toen schoot Loke zijn kop eraf. Morsdood. Een jachtongeluk. Dat hebben we er toen maar van gemaakt. De burgemeester werd gek. Sindsdien ligt ze te jammeren in haar bed. Loke zorgt voor haar en hij neukt haar nog steeds. Hij neukte Agnes ook, en mij en kleine Sigrid. En die rooie, laten we die vooral niet vergeten.’ Ze lacht hard. ‘Hij heeft een voorliefde voor bizarre spelletjes, maar soms zijn die zo bizar dat hij ze eerst uit wil testen en neemt hij een hoer. Die zijn overal. Die rooie heeft het eigenlijk nog best lang volgehouden.’ Ze neemt zijn gezicht tussen haar handen en kijkt hem aan. ‘Loke vindt het niet leuk zijn vrouwen te delen. Agnes verdiende straf en voor u, heer inspektor, voor u weet hij vast ook wel een leuk spelletje.’

Oskar wil iets zeggen, hij wil opstaan, maar zijn spieren weigeren dienst, zelfs denken lukt niet meer. Hij valt slap op de houten vloer. Een koude luchtstroom strijkt langs zijn gezicht. Er schiet een felle pijn door zijn hoofd. Het laatste wat hij meekrijgt zijn de blote voeten van Dina, twee paar laarzen met zwaar profiel en de gewaarwording dat hij aan zijn armen en benen wordt opgetild. Daarna wordt alles zwart.

*

Tevreden kijkt Joakim Olsson in de kleine spiegel boven de wastafel. De spullen van zijn collega Oskar heeft hij bij de deur gezet. Het is verdomd vervelend dat de beste man zoek is. Waarschijnlijk ligt hij weer bij een van de melkmeiden in bed en Joakim kan alleen maar hopen dat dit niet nog een dode oplevert. Hij las het rapport van het laatste slachtoffer. Gewurgd, net als het eerste en op haar lichaam bewijs van de overduidelijke zieke geest van zijn voormalig collega. Vanmiddag zal Joakim de dorpsbewoners verhoren. Het café biedt er voldoende ruimte voor. Die geitenboeren kunnen wel even wachten op hun pilsje. Het zal niet moeilijk zijn. Een dode hoer, een dode melkmeid en een vermiste inspecteur. Joakim heeft de puntjes al met elkaar verbonden en hij kan niet wachten om zijn befaamde collega in de boeien te slaan. Hoe moeilijk kan het zijn. Nog geen vijftig inwoners. Iemand zal zijn mond open doen. Joakim moet alleen zorgen dat hij de juiste vragen stelt.

Hij opent de deur naar het kleine balkon en stapt naar buiten. Beneden lopen twee vrouwen. Joakim trekt zijn stropdas recht. ‘Goedemorgen dames.’
Ze kijken omhoog en lopen dan giechelend verder. Een van de vrouwen is Dina. Zij werkt in het café aan de kade en was niet blij toen hij haar vertelde dat hij de ruimte vandaag nodig had. Die andere zal hij vanmiddag wel spreken. Ze heeft grote tieten, dat kon hij zo snel wel zien. Een lekker wijf. Joakim grinnikt, pakt zijn hoed en wil zijn kamerdeur opendoen. Hij kan nog net op tijd aan de kant springen als deze wild wordt opengeduwd en Sigrid, de dochter van zijn gastheer, met grote ogen tegenover hem staat. Vermanend spreekt hij haar toe.
‘Kind, heb je niet geleerd te kloppen!’
‘Heer inspektor. De heer inspektor, de andere heer inspektor, waar ook die andere vrouw …’ Ze is buiten adem en begint dan te huilen. ‘U moet komen!’

Ze rent weg en hij gaat achter haar aan. Door het dorp, langs het cafe en de kade, voorbij de laatste boerderij aan het water. Hij liep hier gisteren ook, het pad achter de lage kruipbraamstruiken leidt naar de voet van de steile bergwand waar het eerste slachtoffer is gevonden. Sigrid staat plotseling stil en hij botst tegen haar aan. Ze slaat haar handen voor haar gezicht en schudt jammerend haar hoofd. ‘Ik wil het niet nog een keer zien, gaat u alstublieft zelf kijken.’

Met een bonzend hart loopt hij verder naar de open plek. Hij duwt takken opzij en blijft aan de grond genageld staan.

Op de platte steen staat een geit. Op de romp het bloederige hoofd van zijn collega Oskar. De ogen wijdopen, de mond in een verbijsterde grimas. Achter de geit het onthoofde, naakte lichaam van de inspecteur in een zeer compromitterende positie. Op de platte steen in grote donkerrode letters de woorden;

Inspektor Einarsson is een geitenneuker.