Fluwelen kussen

 

The Londen Gazette – 11 februari 1867

Lord Alexander, Matthew Carrick (8 – 03 – 1809) is levenloos en gruwelijk verminkt gevonden in een steeg nabij zijn establishment ‘Het fluwelen kussen’ in Streatham. De politie zoekt getuigen die in den afgeloopen nacht in den buurt zijn geweest van het establishment en iets hebben gezien of gehoord.
Lady Aurelia, Faye Carrick, echtgenoote van Lord Carrick geeft een belooning van 1000 pond voor diegeene die de gouden tip in het onderzoek levert.

Het bericht in de Gazette hield de Londenaren wekenlang bezig, niet in de laatste plaats door het hoge geldbedrag dat werd beloofd, maar de gouden tip kwam niet en al snel was de gruwelijke moord één van de vele in het donkere geraas van Londen.

Na de dood van de Lord heerst er op zijn grote landgoed net iets buiten de stad een stille neerslachtigheid. De stedelingen zijn het gewend en passeren het verblijf met gepaste eerbied. Buitenstaanders nemen deze eerbied als vanzelf over en stellen zelden vragen over het grote huis en zijn bewoners. Zij die het wel doen krijgen altijd hetzelfde verhaal te horen.

Lord Carrick was de laatste in zijn geslacht. Een wrede, oudere man zonder kinderen of andere erfgenamen. Hij huwde de jonge Aurelia, Faye Meade, dochter van een Amerikaanse legerofficier. Het huwelijk bleef kinderloos en lange tijd werd er in de hogere kringen, schande over gesproken. Een vrouw heeft de plicht haar man minstens één mannelijke nakomeling te bezorgen om op die manier het familiefortuin veilig te stellen.
Zijn jonge vrouw werd zelden in de stad gezien en diegene die haar wel zagen, weten waarom. De Lady was van een bijzondere schoonheid en de Lord was een jaloers man, een slechte man ook. Hij was een gladde prater, een gokker en een charmeur. Eigenaar van een bordeel en diverse opiumhuizen binnen en buiten de stad. Hij deed geen moeite zijn losbandigheid en escapades te verbergen voor de buitenwereld. Hij had er immers een goede reden voor. Zijn jonge vrouw was frigide en kwam haar huwelijkse verplichting niet na. De Lord had de morele taak zijn geslacht voor uitsterven te behoeden en nam om die reden maîtresses die hem mogelijk een zoon zouden schenken. Een bastaard, maar evengoed een zoon.
Het is hem niet gelukt. Na zijn dood is er niemand naar voren gekomen om zijn erfenis op te eisen. Het landgoed, de plezierhuizen en zijn fortuin kwamen in het bezit van zijn jonge weduwe die sindsdien een teruggetrokken bestaan leeft. Ze bestiert het landgoed en de zaken van haar wijlen echtgenoot achter de dikke, gesloten gordijnen van het landgoed. Wanneer zij zich buiten de poorten begeeft is zij gehuld in donkere gewaden en draagt zij een zwarte sluier voor haar gezicht. Zij rouwt nog steeds.
Wie al eens één van haar bedienden probeert uit te horen, krijgt steevast lik op stuk. De weduwe Aurelia, Faye Carrick – Meade is een stille fluistering geworden. Een naam zonder roddels of schandalen.

Dat is voor de buitenwereld. Binnen de muren van het landgoed gonst het van levendigheid en de verhalen die daaruit voort komen blijven binnenshuis. Niemand van het personeel heeft behoefte uit de school te klappen over de werkelijke activiteiten van de Lady. Zij betaalt goed en behandelt hen en hun gezinnen als haar gelijken. Zelf werd zij harteloos mishandeld door haar echtgenoot en hij gebruikte daarvoor veel meer attributen dan de toegestane stok van een duimbreedte. In het leven van alledag heerst de opvatting dat vrouwen discipline nodig hebben en zonodig gestraft mogen worden, maar sinds de dood van haar echtgenoot heeft de Lady gezworen dat geen man ooit nog een hand, of stok naar haar of naar hen die onder haar verantwoordelijkheid vallen, zal opheffen, mits zijzelf of die ander daar niet nadrukkelijk om vraagt.

Zij koestert haar goede naam buiten de poorten van het landgoed, maar achter de dubbele deuren gooit zij haar zware, donkere gewaden af. Ze beantwoord brieven en bespreekt zaken met haar beschermheer, een oudere zakenpartner van haar vader. Hij behartigt haar belangen en houdt nieuwsgierige en op haar fortuin beluste mannen ver bij haar vandaan.
Wanneer de avond over het landgoed valt, maakt zij zich op voor de nacht. Ze neemt een bad, keurt de jurk die haar bediende voor haar heeft uitgekozen en laat zich kleden en bepoederen. Haar huid is blank en haar lippen zijn robijnrood als zij, gehuld in een losvallende jurk, in de gesloten koets stapt en zich naar ‘Het fluwelen kussen’ laat brengen. Zodra zij daar, via de achterdeur, de kamers betreed, verandert zij van Lady Carrick in Madame Aurora en dompelt zij zich onder in een lustoord van tevredenheid. Alleen de barman en de arts van het establishment kennen haar ware identiteit en in ruil voor wat bankbiljetten en munten houden zij deze geheim. De meisjes en de gasten van ‘Het fluwelen kussen’ kennen enkel haar pseudoniem, een naam die wonderbaarlijk goed bij de Lady past. Het beeld dat zij van zichzelf schept is zowel verfijnd, als flirterig sensueel en zij beweegt zich jong en zwierig, met een onbezonnen nonchalance ten opzichte van gevaar en verlokkingen. Haar jurk waait op en draait bij iedere beweging die ze maakt en haar weelderige lichaam is vol rusteloze energie. Mannen staan in de rij om haar een drankje aan te bieden en hopen dat ze hen mee zal nemen naar één van de luxe ingerichte kamers waar zij zich over kunnen geven aan haar troostende lieftalligheid. De verhalen over haar zijn talrijk en verzonnen. Binnen het establishment is zij een levende legende en mannen en vrouwen spreken over haar in openlijke aanbidding en met lustige tong, maar haar lichaam behoort maar één iemand toe.

Madame Aurora schenkt haar aanbidders slechts een glimlach vol beloften. Ze praat met de meisjes, de barman en de arts. Anders dan bij alle andere hoerenkasten in de omgeving, staat in ‘Het fluwelen kussen’ het welzijn, genot en de gezondheid van ‘haar’ dames centraal. Hun gezondheid wordt maandelijks onderzocht en wanneer klanten zich misdragen, worden deze met harde hand verwijderd en in de toekomst geweerd. Ze maakt haar rondgang langs de verborgen kamers in de kelder waar vrouwen worden behandeld tegen de alom bekende ‘vrouwenhysteria’, en het doet haar genoegen te horen en te zien dat ze deze vrouwen al na één behandeling aan de vaste klantenkring kan toevoegen. De mannen die deze vrouwen behandelen worden door de vaste meisjes geselecteerd op vaardigheid en bevrediging.
Voor één van de gesloten deuren blijft ze even staan en ze gluurt door de kleine opening in het hout. Op het bed ligt een vrouw met volle rondingen. De rokken van haar jurk zijn omhooggeslagen en haar benen gespreid. Aan het hoofdeind van het bed staat een volledig geklede man, hij buigt zich over de vrouw heen en fluistert woorden die niet zijn bestemt voor andermans oren. De ademhaling van de vrouw zwoegt onder haar enorme boezem. Aurora ziet haar wellustige blik en hoort haar smeken.
‘Oh ja, toe. Alstublieft. Verlos me van dit gevoel. Neem het van me weg en zet mijn buik in vuur en vlam.’
De man verplaatst zich naar het voeteneind en spreidt de benen van de vrouw nog verder, voor hij zijn hoofd tussen de weelderige dijen plaatst. Zijn handen duwen de polsen van de vrouw in het matras en zijn hoofd maakt bewegingen die weinig aan de verbeelding overlaten. De vrouw hijgt, kreunt diep en maakt wilde bewegingen met haar hoofd. Haar heupen schokken ritmisch tegen de mond van de man aan.
‘Ja … Daar, sneller, verlos me. Ja … ja … Ja!’
Aurora perst haar dijen tegen elkaar en geniet van de geluiden die uit de keel van de vrouw komen. Het zijn geluiden die warm in haar onderbuik gaan zitten en ze vervolgt haar gang langs de kleine kamers. De verlossing waar vrouwen naar zoeken is zo eenvoudig te vinden en ze hoeven daarvoor niet eens de veilige omgeving van huis en haard te verlaten. Met de juiste instructies is iedere man in staat om een vrouw genot te geven. Helaas zijn er maar weinig mannen die zich laten instrueren en zeker niet door een vrouw. Aurora glimlacht. Het geeft niet. Vrouwen komen van heinde en verre om te proeven van de kwaliteiten van ‘haar’ mannen en ze heeft een goed contact met artsen in de grote steden die gaarne de diagnose ‘Hysteria’ stellen, en vrouwen naar haar doorverwijzen. Het is een goedlopende business waar alle partijen beter van worden.

De achterste kamer is op slot en met een bonzend hart streelt ze het ruwe hout. Snelle passen dragen haar terug naar warme bar waar ze zich een glas sherry in laat schenken. Mannen verschijnen aan haar zijde en verdwijnen weer als zij ze duidelijk maakt dat ze op iemand wacht. Ze verliest de ingang geen seconde uit het oog en elke keer wanneer de deur opengaat, vergeet ze een paar seconde adem te halen. Ze neemt kleine slokjes van haar glas en laat de vloeistof langzaam haar borst verwarmen. Wanneer de deur openvliegt en hij eindelijk binnenkomt, voelt ze de opwindende hitte naar haar gezicht stijgen. De uitbundige arena van onverzadigbaar gelonk om haar heen verdwijnt. Ze ziet alleen nog maar hem en legt haar hand op de naakte huid van haar hals, alsof ze haar hart probeert te beletten uit haar borst te springen. Met een vrolijke twinkeling in zijn ogen kom hij naar haar toe. Onder zijn arm draagt hij een pakket gewikkeld in donkere doeken. Hij maakt een kleine buiging en houdt haar zijn hand voor. ‘Madame.’
Aurora zucht en legt haar hand in de zijne. ‘Sir …?’
Hij leidt haar langs jaloerse ogen, naar de trap richting de kelders. Hij grijnst als hij de kreten van genot uit de afgesloten ruimtes hoort komen en kijkt haar aan. ‘Is onze kamer gereed Madame?’
Ze knikt. ‘Natuurlijk Sir, als altijd.’
Met een onheilspellend lachje haalt hij een kleine sleutel uit de zak van zijn pandjesjas en opent de houten deur. Voor hij naar binnen stapt buigt hij zich even naar Aurora toe, zijn lippen glijden langs haar hals en blijven hangen bij haar oor. ‘Als altijd Madame, wanneer u mij nu volgt zal de nacht nooit meer hetzelfde zijn.’
‘Daar ben ik me van bewust Sir. Ik zal U volgen.’
‘Ik verwacht niets anders.’
Haar ademhaling verlaat sidderend haar borst als ze achter hem aan de kleine, donkere kamer binnen gaat. Hij sluit de deur en draait hem op slot. Ze wacht tot hij de twee kleine lampen heeft aangestoken en zich naar haar omdraait. ‘Ontkleed je.’
Zonder vragen te stellen kleedt zij zich uit. Ze ontdoet zich van haar haar soepele jurk en onderjurkje. Het korset en de kousen heeft ze achtergelaten op het landgoed. Ze weet dat de man er niet van houdt zich beperkt te voelen door vele lagen kleding. Naakt staat ze voor hem en ze wacht op de woorden die haar vertellen hoe haar nacht er verder uit zal gaan zien.
De man steelt de zachte welving van haar buik en laat zijn vingers langzaam naar beneden glijden.
‘Spreid je benen.’
Aurora spreid haar benen en slaakt een zucht als hij zonder waarschuwing twee vingers bij haar naar binnen duwt. ‘Je bent nat. Hoe kom je zo nat. Ben je ongehoorzaam geweest?’
‘Nee Sir, de gedachte aan Uw komst heeft dat gedaan.’
Ruw draait hij haar om. ‘Ik geloof je niet. Bukken en handen naar de grond.’
Ze doet zonder aarzelen en hapt naar adem als hij zijn vlakke hand op haar ronde billen laat landen. Hij grinnikt. ‘Heerlijk om jouw vlees te zien trillen onder mijn handen. Laat ik je niet horen.’
Hij bewerkt haar zachte vlees tot haar huid gloeit. Aurora gilt zacht als hij haar aan haar haren weer omhoog trekt en naar het midden van de ruimte duwt. ‘Handen boven je hoofd.’
Ze hijgt als hij haar polsen aan metalen kettingen bevestigd. Het geluid roept herinneringen op aan eerder keren dat ze hier met hem was en haar lichaam maakt zich tintelend op voor een herhaling.
Haar stem trilt. ‘Neem me Sir, gebruik mijn zachte openingen en laat me voelen zoals alleen U dat kan.’
De man lacht zacht. ‘Ik zal je laten voelen en ik zal je nemen, maar niet voor je lichaam trilt van pijn en genot. Niet voordat je me smeekt om meer en daarvoor heb ik iets voor je meegenomen.’
Ze ziet het pak donkere doeken dat hij eerder onder zijn arm droeg en zuigt langzaam zuurstof in haar longen als ze de brede, lederen riem eronder vandaan ziet komen. Hij kijkt haar aan. ‘Hoe lang denk je dat de striemen van deze zichtbaar zullen zijn?’
Hij doet een stap naar haar toe en pakt haar stevig bij haar kin. ‘Mond open. Je geeft geen kik als ik je laat genieten van deze nieuwe sensatie.’
Kalm propt hij donkere doeken in haar mond en ze kokhalst even als hij haar achter in haar keel raakt. Hij grijnst. ‘Goed zo. Tot je nat bent van kwijl, tranen, zweet en geil, pas dan zal ik je weer de mijne maken.’
De man laat het leer een paar keer liefkozend door zijn handen glijden en knijpt even stevig in haar harde tepels. Haar kreet wordt gesmoord door de doek in haar mond.
‘Toe maar, schreeuw maar. Het zal je niet lukken.’
Hij loopt om haar heen en ze probeert hem te volgen door met hem mee te bewegen. Ze hoort het leer suizen en trekt haar been op als hij haar hard op haar billen raakt, bovenop de gloeiende plekken de zijn handen veroorzaakten. Meteen suist het leer weer. Ze gilt in de doek, haalt adem door haar neus en gilt weer als het leer haar dijen raakt, haar buik, haar borsten. Zonder ook maar één keer het tempo te verlagen laat hij de brede riem op haar romige lichaam landen. Haar kreten verstommen en haar hoofd wordt licht. Iedere kletsende slag laat een brandend gevoel achter en tilt haar boven zichzelf uit. Aurora laat haar hoofd hangen en doet haar ogen dicht. Ze omarmt het gevoel dat over haar heen valt en weet dat hij haar innig liefheeft.

Hij vangt haar op als hij de kettingen van haar polsen losmaakt en trekt voorzichtig de doek uit haar mond. Warm volgen zijn handen de sporen die het leer op haar huid achterliet. Ze hoort het geruis van zijn kleding en haar hoofd schokt een beetje omhoog als hij zich wild de toegang tot haar lichaam verschaft. Bij iedere stoot boren zijn tanden zich dieper in het vlees van haar schouders. Ze kreunt, huilt en jammert. Niet om de pijn, maar omdat zijn handen haar terughalen naar het aardse bestaan waar ze straks weer zoveel smachtende uren op hem zal moeten wachten.

In zijn armen wordt haar hoofd helder en haar ademhaling regelmatig. Haar lichaam voelt warm en rozig. Hij streelt haar borsten en ze zucht. ‘Vertel het me nog een keer mijn lief. Vertel me hoe je mij tot de jouwe hebt gemaakt.’

Met zijn zacht brommende stem verteld hij haar voor de zoveelste keer hoe hij een einde maakte aan het veel te lange leven van Lord Alexander, Matthew Carrick. Zij zucht van genoegen als hij beschrijft hoe zijn scherpe mes met een vloeiende beweging het gerimpelde geslacht van zijn lichaam sneed en het nog warme ding in zijn mond propte opdat hij geen geluid zou maken terwijl hij langzaam leegbloedde. Ze siddert van geluk als hij haar vertelt van de angst en de pijn in zijn ogen en ze zoent zijn warme lippen.

Haar hart en lichaam huilen als ze afscheid van hem neemt en in het gesloten rijtuig stapt om zich naar het landgoed te laten brengen. Daar koestert ze haar gloeiende lichaam en de striemen op haar huid tot ze hem weer zal ontmoeten. Ze zal haar donkere gewaden dragen en het fortuin van haar echtgenoot beheren. Ze zal smachten en verlangen tot een bericht van hem haar naar ‘Het fluwelen kussen’ roept en hij haar lief zal hebben zoals alleen hij dat kan.


Ik schreef dit verhaal voor Thewa #20: Victoriaans. De uitdaging voor dit Thema – Schrijf een verhaal dat zich afspeelt in het Victoriaanse tijdperk. Heel erg leuk om onderzoek te doen naar bijzonderheden uit dit tijdperk en hier over te schrijven.

 

4 reacties

  1. Wat een heerlijk verhaal. Wel een beetje gruwelijk op het eind, maar het past in het verhaal (ik dacht meteen: hé, een ‘Luckyman-twist’ 😉). Verder ben ik ook heel benieuwd naar de lekker-lang-lezen versie van dit verhaal!
    Nog een tip. Het begin van het verhaal is helemaal in de vertelvorm. Dit duurt te lang. Ik zou er sneller wat actie en dialoog ingooien, waardoor de lezer nog eerder ‘gepakt’ wordt.

  2. Een heerlijk verhaal, en ook ik zou de uitgebreide versie hiervan willen lezen. Heerlijk de het thema je zo heeft geïnspireerd 🙂

  3. Fraaie uitwerking van dit Thema. Met plezier gelezen. Zelf zou ik het met een krantenartikel laten eindigen, en het de stijl van een detective (sherlock holmes) hebben gegeven.

  4. Lekker, je houdt veel verhaallijnen achter de hand. Dat maakt me nieuwsgierig om hier een langere versie van te lezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2018 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: