Huidhonger

Onder mijn haargrens is het vochtig en over mijn hele huid ligt een dun laagje zweet. Er staat geen zuchtje wind. Zelfs de hoogste stand van de ventilator voel ik niet. Alleen maar de hete, bijna trillende lucht. Ik snak naar verkoeling. Een koude douche, ijsklontjes op mijn huid of om op te zuigen. Waterijsjes met een rozerode top. De ijscoman. Ik hoor zijn muziek, het komt steeds dichterbij. Grappig. Het is dezelfde melodie als van mijn telefoon.

In paniek schiet ik overeind. Mijn telefoon! Hoe laat is het? Ik graai in de richting van het geluid, zie het gezicht van Thomas in het scherm. Meteen krijg ik het nog warmer. Een beetje hijgend neem ik op. Hij lacht.
‘Lag je met jezelf te spelen?’
Ik grom. ‘Jezus man, het is zaterdag. Wat is dit voor een achterlijk tijdstip. Ik sliep, eindelijk.’
Hij grinnikt. ‘Sorry, ik ging er eigenlijk vanuit dat je al wakker zou zijn gezien onze afspraak.’
‘Ik ben nu wakker, hoe laat ben je hier?’
Thomas zucht. ‘Daarom bel ik. Ik moet naar mijn werk, er is van alles gaande en ze hebben me nodig.’
‘Ik heb je nodig.’
‘Dit gaat even voor, dat weet je. We kunnen morgen gaan.’
‘Morgen is niet vandaag. We zouden vandaag. Morgen regent het vast. Dan is het koud en wil ik met warme chocolademelk de hele dag in bed blijven.’
Hij lacht. ‘Voorlopig blijft het nog heet.’
‘Ik ben nu heet. Ik wil vandaag met jou naar het strand om die hitte te blussen. Mijn huid heeft honger.’
Thomas lacht harder. ‘Je huid heeft wat?’
‘Honger. Ik heb huidhonger. Geile honger. Naar jouw handen en jouw tong. En naar zand, zout en zee.’
‘Morgen, ik beloof het. Blijf nog maar even hongerig, dan geniet je meer. Ik moet gaan, het is crisis. Bel je later.’
‘Dan ga ik alleen!’

Ik weet niet of hij mijn laatste woorden nog gehoord heeft en laat me gefrustreerd op mijn rug vallen. In de hete walm die van het matras omhoog waait ruik ik mijn eigen zweet en mijn geil. Het is waar. Ik heb honger. Naar glibberige seks en daarna afkoelen in het zoute water. Zout en zand op mijn huid. Ik staar naar de cijfers van mijn telefoon. Nog geen acht uur. Als ik nu weg ga, lig ik over een uurtje aan het strand. Thomas bekijkt het maar. Ik ga vandaag en ik ga alleen.

Iets meer dan een uur later krul ik mijn tenen in het hete zand. Een licht briesje brengt minimale verkoeling langs mijn huid. Vanaf de boulevard kijk ik uit over het langzaam vollopende strand. Bejaarden, jongeren, gezinnen met kleine en iets grotere kinderen. Parasols en windschermen schieten als paddenstoelen uit de grond, badlakens worden uitgespreid, ligbedden uitgeklapt. Ervaren strandgangers in het bezit van grote plastic koffers vol koele versnaperingen bevolken de uitgestrekte strook zand. Misschien was ik wat naïef te denken dat ik meute voor zou kunnen zijn.

Mijn tas is licht. Een strandlaken, een boek, zonnebrand en twee flesjes water. En natuurlijk mijn portemonnee en telefoon. Meer heb ik niet nodig. Thuisbezorgd is overal. Maar ik moet opschieten als ik nog een fijn plekje in de buurt van het water wil vinden.

Ik spreid mijn laken uit op het harde, vochtige zand waar eerder vandaag de zee nog was. Om me heen liggen opa’s en oma’s, vaders en moeders, pubermeisjes met verlegen borstjes, jongens met vlassig haar op hun bovenlip, jengelende kinderen. Ik schop mijn korte broek van mijn benen en trek mijn shirt uit. Mijn oksels ruiken nog naar de nacht en ik kan me voorstellen dat het tussen mijn benen niet heel anders is. Mijn huid gloeit en verlangt nog steeds. Huidhonger. Stomme Thomas. Ik hoef niet méér te genieten. Ik wil nu genieten, op het moment dat ik geil ben.

Op mijn gemak wandel ik naar de branding waar ik blijf staan en met mijn voeten in de golven kijk ik uit over de zee. De zon brandt op mijn schouders en mijn rug en kleine druppels zweet verzamelen zich onder mijn haargrens, tussen mijn borsten en op mijn bovenlip. Een van de spelende kinderen komt naast me staan, en kijkt naar me op.
‘Wat doe je?’
Ik lach. ‘Ik ben aan het zinken.’
Het jongetje kijkt naar mijn voeten. Golven spoelen over mijn tenen en nemen wat van het vochtige zand mee als ze zich terugtrekken waardoor ik een beetje dieper in het zand wegzak. Alsof ik aan het zinken ben. Het is een prettig gevoel.

Langzaam waad ik verder het water in, tot aan mijn knieën, mijn heupen, mijn borsten. Het zweet verdwijnt en lost op in het zoute water. Onzichtbaar voor de ogen van nieuwsgierige strandgangers beweeg ik de voorkant van mijn broekje op en neer. Het water speelt met mijn schaamlippen. Ook dat is een prettig gevoel. Het doet me verlangen naar meer. Naar stevige, harde golven die tussen mijn benen beuken. Stevig genoeg om me te laten komen. Ik schud mijn hoofd, laat me voorzichtig achterover vallen en hou mezelf met minimale bewegingen van mijn armen drijvende.. Als ik nu kom dan verdwijnt mijn honger en ik wil het nog wat langer vasthouden. De dag duurt nog lang en misschien moet ik toch wachten. Op steviger en op Thomas. Heel misschien wacht ik op Thomas.

Terug op het strand laat ik me op mijn badlaken vallen met met mijn ogen dicht wacht ik tot het zoute water van mijn lichaam is verdampt. Alle geluiden om me heen lijken dichtbij en tegelijk ver weg. Een moeder roept dat haar kind wat moet komen drinken, het antwoord van het kind hoor ik niet. Verderop vraagt een ander kind om een ijsje, haar vader bromt geïrriteerd dat ze er nog maar net zijn. Achter me stoeien verlegen pubers met verhitte lijven. Het zachte gegiechel verdwijnt over het water. Ik vis het flesje zonneolie uit mijn tas en begin mezelf in te smeren. Een meter of tien bij me vandaan ligt een man op zijn buik in het warme zand. Zijn kin steunt op zijn armen en zijn ogen zijn verborgen achter zijn zonnebril. Ik weet niet of hij naar me kijkt, maar ik doe alsof het zo is en verdeel met trage bewegingen de dunne olie over mijn benen. Vanuit mijn ooghoeken hou ik de man in de gaten. Hij verroert zich niet, ook niet als mijn handen verder omhoog glijden via mijn heupen naar mijn buik en nog hoger. Zorgvuldig smeer ik mijn onbedekte huid in, langzaam en een beetje onhandig op de plekken waar ik niet goed bij kan. Ik volg de ronding van mijn borsten, laat mijn vingers onder mijn tipje glijden en vind mijn tepels. Zodra ik ze aanraak worden ze hard en heel even knijp ik erin. Als de man naar me kijkt dan moet hij zien wat ik doe en die gedachte windt me meer op dan de gedachte aan het lichaam van Thomas. Plagend speel ik met mijn harde knopjes, dan weer strelend, dan weer knijpend. De man schuift een beetje heen en weer. Ik kijk over mijn schouder en zie pubers naar me staren. De jongens met open mond, de meisjes ietwat bozig maar toch nieuwsgierig genoeg om niet weg te kijken. De blikken maken me roekeloos en ik laat nog meer van het glibberige goedje over mijn buik lopen. Mijn vingers dansen wild en onbezonnen over mijn huid. Vederlicht afgewisseld door stevige strelingen. Ik spreid mijn benen een beetje en masseer de binnenkant van mijn dijen. Het is weinig subtiel, maar dat kan me niet schelen. Mijn vingertoppen raken mijn broekje en gevoel trekt trillend naar mijn onderbuik. Als de man verderop echt naar me kijkt, dan zal hij zien dat ik nat word en hij zal zich afvragen of het zweet, of geil is.

Ik verlies mezelf in mijn voorstelling. Mijn vingers lijken een eigen leven te leiden en laten de honger in mijn lichaam hoog oplaaien. Ik streel mijn liezen, voel de zachte haartjes onder de stof van mijn broekje, het kleine knopje, het vocht. Zand blijft plakken aan de olie op mijn huid. De zon gloeit, mijn tong is droog. Ik merk dat ik hijg en blijf naar de man op de handdoek kijken tot hij plotseling omhoog komt en met grote stappen naar het water beent. Ik volg zijn voorbeeld, kijk naar de plek waar hij net nog lag en zie de afdruk van zijn lichaam met in het midden, ter hoogte van de heupen onmiskenbaar een iets diepere afdruk. Een harde, geile, hongerige afdruk.

Ik draai me om en loop weer naar de zee. Mijn ogen zoeken en vinden. Gespierde benen en billen, een sterke rug, brede schouders. Sterke, harde schouders. Sterk genoeg om me op te tillen. Hij waadt dieper en ik waad achter hem aan. Mijn huid tintelt en hongert. Huidhonger.

Misschien heb ik Thomas vandaag helemaal niet nodig.


2 reacties

  1. Mooi geschreven. Met mijn ogen dicht heb ik zelfs de voorstelling gezien 😉

    Gr
    Adriaan

  2. Heerlijk weer! Zinderend zomerverhaal…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: