Micina

De leren bekleding van de bank plakt tegen haar naakte huid en ze schrikt als het portier van de auto geopend wordt. Iemand pakt haar hand en biedt haar steun zodat ze uit kan stappen. Met blote voeten staat ze op warme tegels. Boven haar hoofd hoort ze het hoge roepen van meeuwen. De wind is zwoel en stuift zachte korrels zand tegen haar huid. Ze haalt diep adem en glimlacht. De zee is vlakbij.
Een man praat zacht tegen haar, ze herkent zijn stem niet. ‘Leg je hand op mijn schouder en volg.’
Weer haalt ze diep adem. De zon verwarmt haar huid en er speelt een warm briesje tussen haar naakte dijen. Ze zoekt de schouder van de man, hij helpt haar door haar bij haar pols te pakken. Het gebaar stelt haar gerust en de spanning in haar borst daalt neer om weer op te laaien als ze geschokte stemmen en verontwaardigde kreten hoort. De man lacht zacht en begint te lopen. Haar wangen gloeien als ze zich realiseert dat ze tentoon wordt gesteld. De warmte, de geur van de zee en de geluiden om haar heen. Ze loopt naakt en geblinddoekt over een boulevard en het moet er haast wel druk zijn.
Vervuld van schaamte buigt ze haar hoofd en ze volgt de man. Hoewel ze niets kan zien, weet ze dat mensen naar haar kijken. Mannen, vrouwen, zelfs kinderen. Ze kan hun blikken voelen branden en rilt. De man lacht. ‘Zenuwachtig Micina?’
Ze blijft als bevroren staan en haar hand schiet naar de zilveren hanger die tussen haar borsten hangt. De man lacht harder. ‘Wat is er meisje? Herinner je jouw vroegere koosnaam niet meer?’
Niemand weet van die naam, alleen zij en de man die haar liet kennis maken met het genot dat in haar eigen lichaam verborgen lag. Hij noemde haar Micina, zijn kleine kitten. Hij nam haar in dienst om zijn huis schoon te houden en voor hem te koken. Hij was haar eerste heer. Hij was haar eerste alles. Ze heeft het nooit aan iemand verteld. Ze was misschien jong, maar niet dom. Ze wist dat zijn liefde voor haar te jonge lichaam geheim moest blijven tot ze oud genoeg zou zijn, maar ze adoreerde hem met de blinde passie die jonge vrouwen voor hun allereerste minnaar kunnen hebben.

Hij stuurde haar weg. Stampvoetend en met gebalde vuisten had ze hem gesmeekt haar bij zich te houden. Ze zou zijn Micina blijven. Ze was van hem. Hij was was er ongevoelig voor en had met een laatdunkende blik in zijn ogen op haar neer gekeken.
‘Je bent nog een kind. Jong, mooi en gewillig. Een frisse bries en een lust voor mijn soms kokende bloed, maar ik heb een echte vrouw nodig. Geen tijdelijke bevlieging.’
Hij wist precies welke woorden hij moest gebruiken om haar te raken en ze was met hete tranen van hem weggevlucht. Ze heeft nachtenlang om hem gehuild, terwijl ze het sieraad dat hij haar gaf, koesterde. Ze heeft het nooit meer afgedaan.

Ze vraagt zich af hoe oud hij nu is en of hij zijn echte vrouw heeft gevonden. Ze was net zestien toen hij haar de zijne maakte, bijna zeventien toen hij haar wegstuurde. Een klein, ernstig kind in het lichaam van een al jonge vrouw. Onder zijn begerige handen werden haar kinderlijke dromen volwassen en dat bleven ze. Hoewel ze met moeite kon accepteren dat haar leven zonder hem verderging, ontdekte ze de broeierige blikken van andere mannen. Ze is nu twintig jaar ouder en heeft haar lichaam voor velen geopend, maar diep van binnen is hij altijd bij haar gebleven.
Kan het zijn dat hij naar haar op zoek is gegaan en haar heeft gevonden?

Een korte ruk aan haar arm brengt haar met een schok terug naar waar ze is. Ze voelt de zon en de warme wind langs haar huid. Stevig houdt ze zich vast aan de schouder van de man die voor haar loopt. Hij grinnikt. ‘Goed zo, blijf maar dicht bij me in de buurt.’
Ze weet niet hoe lang ze achter hem loopt en hoeveel ogen geschokt, nieuwsgierig en zelfs begerig naar haar naakte lichaam kijken. Het duister voor haar ogen maakt dat ze in zichzelf verdwijnt. Voor de zoveelste keer vraagt ze zich af waarom ze ja heeft gezegd. Ze schudt haar hoofd. Ze weet waarom. Het geldbedrag was te verlokkelijk om te laten lopen. Het verzekert haar van een veilige en rustige toekomst. Ze kan een ruime kamer in de stad huren en ze hoeft niet meer elke avond op pad om mannen te zoeken die zich door haar willen laten behagen. Ze kan het leven leiden dat ze voor ogen had toen ze zestien was en zich verlegen voor de hongerige blik van haar nieuwe heer ontkleedde. Ze kan zichzelf het leven geven dat hij haar fluisterend beloofde toen hij zijn handen stevig rond haar slanke hals sloot en zich diep in haar malse vlees stootte.

De man stopt en praat zo zacht dat ze hem niet kan verstaan. Een tweede stem geeft hem antwoord en ze hoort het gerinkel van een sleutelbos. Rillingen trekken langs haar rug omhoog als een metalen hek piepend opengaat. In stilte spreekt ze zichzelf moed in. Het is maar voor een paar uur, hooguit een dag. Het zijn uren die helemaal niets betekenen op de rest van haar leven.

De warmte van de zon verdwijnt en de man leidt haar omhoog langs een korte, stenen trap. Ze schrikt even als hij voorzichtig haar wang aanraakt. ‘Nu stil zijn, Micina.’
Zijn woorden brengen de onrust terug in haar lichaam en ze wil hem vragen waar ze is en wat ze hier komt doen. Voor ze haar mond kan openen, heeft hij zijn lippen stevig op die van haar geduwd. Zijn tong vindt een weg naar binnen. Ze kreunt als hij haar stevig bij haar borsten pakt
Door de jaren heen is ze vaker bang geweest voor de onvoorspelbaarheid van mannen en soms ook voor harde handen, maar met haar sensuele beloftes en zachte rondingen wist ze hen altijd te kalmeren. Nu is ze in het nadeel. Ze weet niet waar ze is en met wie. Ze heeft geen flauw idee wat zijn voorkeuren zijn en hoe ze hem om haar vingers moet winden. Ze probeert het toch en legt haar handen tegen zijn borst. ‘Waarom al die haast? Je hebt me al. De komende uren ben ik de jouwe. Rust even en laat me je kalmeren.’
Langzaam laat ze haar handen naar zijn buik glijden. Ruw pakt hij haar bij haar pols. ‘Ik zei je dat je stil moest zijn.’
Hij lacht als hij haar onrustige ademhaling hoort en bonkt dan hard op een houten deur. Ze is verbaasd als in antwoord een zware, maar duidelijke een vrouwenstem klinkt. ‘Heb je haar?’
‘Ze is hier bij me.’
‘Heel goed, je weet wat je moet doen.’
De deur gaat krakend open en hij trekt haar achter zich aan. De hele ruimte waarin ze zich bevindt, is kil. Het is een groot contrast met de warmte die buiten achter blijft.
Voorzichtig duwt de man haar voor zich uit. Ze voelt zijn gezicht in haar haren en luistert huiverend naar de woorden die hij tot haar richt.
‘Hier in dit huis luister je naar jouw oude koosnaam. Je bent Micinia. Je praat niet, ook niet als je een vraag gesteld wordt. Je mag huilen, kreunen, hijgen en schreeuwen, graag zelfs. Niemand zal je hier horen.’
Ze gilt als hij haar optilt en op een koude tafel legt. Voorzichtig duwt hij haar op haar rug. Haar hoofd en haar benen vallen over de randen. Ze probeert omhoog te komen, maar hij houdt haar stevig op haar plek. ‘Micina is hier Mevrouw.’
De deur die piepend opengaat, sluit zich met een droge klik en zacht geruis komt naar haar toe. Ze schrikt als warme handen over haar buik strelen en hoort weer de zachte vrouwenstem. ‘Ik denk dat ze het waard is, wat denk jij?’
‘Ik denk het ook Mevrouw.’
Om haar heen wordt gegrinnikt en hijgend realiseert ze zich dat ze niet alleen is met de man en de vrouw. Er zijn meer mensen in de kamer en tussen haar benen begint het heet te zuigen. Ze zucht een beetje trillend en met dat ze uitademt, ontsnapt een lichte kreun aan haar lippen. De handen op haar buik verplaatsen zich naar haar borsten en draaien langzame cirkels rond haar tepels. De vrouwenstem lijkt zwaarder te worden. ’Denken is niet genoeg, ik wil het zeker weten.’
Er wordt gelachen en onbekende handen pakken haar ruw bij haar haren en haar benen. Ze herkent de stem van de man die haar hier bracht. ‘Dit kleintje is nog steeds bereid en gewillig, Mevrouw, ze zal ons niet teleurstellen.’ Hij trekt haar hoofd naar achteren en beneden. ‘Mond open, wijd. Ik ben van plan diep te gaan.’
Hij dwingt haar lippen van elkaar en ze ontvangt hem wijdopen en diep. Zo diep dat tranen in haar ogen springen. Ze rochelt en probeert zich terug te trekken, maar wordt stevig vast gehouden. De handen op haar borsten blijven tergend langzaam cirkels draaien en de vrouwenstem moedigt haar aan. ‘Toe maar, Micina. Doe waar je goed in bent.’
De handen verplaatsten zich naar haar hals en even pakt Micina de polsen als ze merkt dat de vingers voorzichtig haar hanger losmaken. Ze schudt haar hoofd en probeert omhoog te komen.
Zware stemmen lachen hijgend en duwen haar terug op de tafel. Haar mond wordt weer gevuld en dikke vingers verkennen haar weke opening. Haar kreun wordt gesmoord door het gezwollen lid in haar mond. De handen zijn ruw, dan weer teder. Haar mond wordt even bevrijd, maar meteen weer gevuld. Zout vermengd zich met bitter, zuur met zoet. Haar lichaam gloeit en snakt naar de verlossing die haar niet gegeven wordt. Iedere beweging in ontlokt aan haar een zachte kreun of kreet en de hitte in haar buik groeit als haar openingen worden gevuld met de harde warmte van mannen waarvan ze de gezichten niet kent. Ze geniet en dompelt zich onder in de vurige bedwelming die haar altijd weer terugbrengt in de armen van haar allereerste minnaar. Kreunend noemt ze zijn naam.
Ze merkt niet dat de vrouw in de kamer zich verwijderd en zacht de deur achter zich dicht trekt.

De naam van de jonge vrouw danst door haar hoofd als zij zich in haar donkere jurk door de lange gang naar de kamer van haar man haast. De zilveren hanger bevestigd ze rond haar eigen hals. Voorzichtig opent ze de deur. De verpleegster naast het bed kijkt op. ‘Hij is wakker mevrouw, maar niet helder.’
‘Dat geeft niet. Laat ons alleen.’
‘Ik denk niet dat het nog heel lang duurt mevrouw, zal ik de arts laten roepen?’
‘Nog niet.’
Ze wacht tot de deur achter de verpleegster dicht is gevallen en opent dan de knoopjes van haar jurk zodat haar borsten naar buiten vallen. De zilveren hanger tikt warm tegen haar huid. Ze gaat naast het bed van haar man zitten en pakt zijn hand. Met glazige ogen staart hij naar het plafond en hij zucht. ‘Micina?’
‘Ja, mijn lief, ik ben hier.’
Hij kreunt trillend en een traan rolt langs zijn ingevallen wangen. ‘Ze heeft je gevonden! Ik had je niet weg mogen sturen, mijn vrouw, ze is … Ik kan het niet … Nooit, alleen maar bij jou.’
De woorden kosten hem moeite en zwoegend gaat zijn borst op en neer. Sussend legt ze een vinger tegen zijn gebarsten lippen. ‘Stil mijn lief, ik ben hier nu.’
‘Ik heb niet lang meer en mijn ogen zijn slecht, maar ik voel je aanwezigheid. Mijn bloed klopt en mijn liefde voor jou ontwaakt. Ik heb je gemist, Micina.’
Walgend kijkt zij naar zijn gezicht. Het dunne haar valt in pieken langs zijn slapen en over zijn schedel. Langzaam laat ze haar hand onder de dekens glijden en ze omsluit zijn slappe lid. ‘Wat wil je dat ik doe, mijn lief.’
Hij hoest rochelend en lichtrode druppels kwijl glijden langs zijn kin. ‘Alles is van jou Micina, van jou en de zoon die je me zal geven. Breng me nog een keer tot leven zoals alleen jij dat kan.’
Zijn ademhaling raspt diep in zijn borst terwijl haar hand knedende bewegingen om zijn groeiende erectie maakt. ‘Ja zo. Geef me je schoot zodat ik mijn liefde aan jou en ons kind door kan geven. Geef onze zoon mijn naam opdat je me nooit zult vergeten.’
De vrouw staat op. ‘Is dat wat je wilt, mijn lief?’
Hij hoest lang en hapt naar adem. Verhit knikt hij. ‘Het moet, de notaris heeft de beschikking. Alles van mij, is nu van jou, mijn kleine kitten.’
Hij huilt zacht als ze de dekens van zijn lichaam trekt en haar lange rokken omhoog sjort. Met moeite klimt ze op het bed en ze laat zich langzaam over zijn kloppende geslacht laat zakken. Zijn ogen schieten zoekend heen en weer en rond zijn mond verschijnt een gelukkige glimlach als hij de zilveren hanger op haar bleke borsten ziet dansen. ‘Mijn Micina …’
De haat die ze voor hem voelt, gloeit brandend in haar borst en met gesloten ogen beweegt ze over hem heen. Hij heeft niet lang nodig. Schokkend vult hij haar met zijn zaad. Zijn ademhaling stokt. Ze opent haar ogen en ziet hoe het leven langzaam uit hem verdwijnt. Stil vallen zijn handen op zijn borst en voor het eerst ziet ze de man die hij had kunnen zijn. Hij had haar lief kunnen hebben en zij hem. Als Micina niet tussen hen in had gestaan. Ze blijft op hem zitten en wacht tot zijn lid klein en glibberig uit haar glijdt, terwijl talmend het laatste beetje kleur uit zijn gezicht verdwijnt. Voorzichtig klimt ze van hem af en ze trekt de dekens op tot aan zijn kin. Zorgvuldig strijkt ze haar rokken glad en ze knoopt de top van haar jurk dicht. De hanger stopt ze eronder. Met een strak gezicht haast ze zich naar de kamer aan het einde van de gang. Ze glimlacht als de hese kreten van Micina naar haar toe komt waaien. Langzaam opent ze de deur.

Micina is bedwelmd door de lust die de twee mannen op haar botvieren en hoort de vrouw niet naderen. Ze omarmt de stoten in haar hete lichaam en jammert als de mannen haar grommend vullen met hun kolkende zaad. De handen laten haar los en ze glijdt van de tafel op de grond. Huilend en onbevredigd. Ze snikt als ze voelt dat de sterke lijven zich van haar verwijderen. ‘Niet stoppen, niet weggaan. Laat me niet alleen.’
Haar huid gloeit op de plekken waar vingers haar stevig vastgrepen en ze probeert het gevoel vast te houden en in haar buik te trekken. Langzaam wiegt ze heen en weer. De zachte vrouwenstem haalt haar met een schok uit haar verdoving.

‘Kleine, eenzame Micina …’

Haar blinddoek wordt verwijderd en ze kijkt in de vriendelijke, warme ogen van een vrouw die ze nog nooit eerder heeft gezien. Ze draagt een donkere, hooggesloten jurk en strekt haar armen naar haar uit. Micinia zucht als de slanke vingers haar brandende tepels beroeren en in haar buik danst een klein schokje. Verward kijkt ze de vrouw aan. ‘Wie bent u?’
De vrouw glimlacht en legt haar vingers op haar lippen. ‘Hij had gelijk. Je bent mooi en gewillig, maar jong ben je niet meer. Kom…’
Zonder aarzelen kruipt Micina naar de vrouw toe en ze legt haar hoofd tegen de volle boezem. De armen van de vrouw sluiten zich om haar heen en strelen haar schouders en haar rug. In een langzame dans zakken de handen naar haar billen en tussen haar klamme dijen, waar ze haar vochtige opening vinden. Micina kreunt ingehouden als de vingers bij haar naar binnen glijden en zoekend de spanning losmaken. Hijgend omsluit ze het gevoel en ze luistert naar de zangerige woorden die de vrouw zachtjes in haar oor fluistert.

‘Je was zijn kind, zijn vrouw en zijn geliefde. Jouw lichaam en jouw hart heeft al zijn passie en genegenheid opgeslagen en je hebt het met je meegenomen zodat er niets meer overbleef voor mij. Hij sprak alleen maar over jou. Vol vuur en echte liefde. Hij heeft nooit het bed met mij willen delen. Hij heeft nooit van mij kunnen houden.’

Micina verliest zich in de stem en de ogen van de vrouw. Met zachte kreetjes laat ze zich meevoeren op het ritme van de bewegende vingers tussen haar benen en ze voelt het kleverige vocht van de mannen langs haar dijen lopen.

‘Zonder het te weten, heb je hem betoverd met je geur en met je lichaam. Hij stuurde je weg, maar je had hem al in je macht.’

Micina ziet het gezicht van haar eerste minnaar voor zich. Het is of zijn handen haar strelen en naar grote hoogten tillen. Ze klampt zich aan hem vast en duwt zich steviger over de woelende vingers heen. De stem van de vrouw verdwijnt en maakt plaats voor die van hem. Hij fluistert en trekt haar lichaam over het zijne.
Ze geeft zich aan hem zoals ze zich elke keer weer aan hem geeft. Alle andere mannen belichamen alleen maar hem. Ze zoent zijn lippen als hij nog dieper in haar verdwijnt en zucht als zijn handen stevig rond haar hals sluiten. Ze pakt zijn vingers en duwt ze dieper in haar huid. Met schokjes stoot ze haar adem in zijn mond en ze draait haar tong om die van hem.

Als in een waas danst de stem van de vrouw om hen heen.

‘Hij wacht op je Micina. Hij heeft altijd op je gewacht en alleen voor hem heb ik jou gevonden. Wat van hem was, is nu van jou.’

Zijn handen drukken steviger in haar hals en ze voelt hem  nog dieper in haar vlees. Ze hapt naar zijn tong en zoekt naar lucht. In haar borst en buik brandt het van verrukt genoegen. Ze kreunt diep in zijn mond en hij zet zijn nagels in haar vlees.

‘… wat van hem is, is van jou …’

Donkere vlekken verschijnen voor haar ogen en het gebrek aan zuurstof doet haar zweven. Hij wenkt haar met een liefdevolle blik in zijn ogen. Ze deint zacht met hem mee en perst de laatste lucht uit haar borst als de zoete verlossing over haar heen spoelt. Dansend volgt ze hem naar het felle licht dat achter hem verschijnt. De stem van de vrouw blijft eenzaam achter.

‘Na jouw dood, zal alles van mij zijn.’


Geschreven voor Thewa #21 van Ewa-Nederland. Het thema? Verblind: ‘Schrijf een verhaal waarbij je belangrijkste personage – om welke reden dan ook – niet kan zien. Ewa-Nederland is inmiddels opgegaan in Eroscripta.

 

5 reacties

  1. Een mooi en zeker gedurfd verhaal waarin haat en liefde met elkaar de strijd aangaan. Ik vond de wurgscene aan het eind mooi. Suggestie: probeer de innerlijke monologen – wat iemand denkt zonder te spreken – eens op een andere toon, met een andere stem te vertellen. Dan springt het er net even wat meer uit.

  2. Wat een prachtig verhaal, vol liefde en verlangen. Prachtig hoe de personage van Micina op het eind versmelten met die van haar geliefde, hoe ze weer ‘samen’ zijn. Het verhaal leest heerlijk weg!

    Een paar puntjes…
    * Hij was was er ongevoelig voor… (een ‘was’ te veel)
    * … haar stevig bij haar borsten pakt (er mist een punt)
    * Je bent Micinia. (het moet Micina zijn, toch?)

    Antoinette

  3. Halverwege het verhaal ben ik terug gegaan naar het begin omdat ik me een andere voorstelling had gemaakt van waarom Micina niet kan zien. Dat haalt me uit de ‘flow’ van een verhaal dat heerlijk vlot leest. Een puntje van kritiek: Ik heb moeite met het volgende: “Ze loopt naakt en geblinddoekt over een boulevard en het moet er haast wel druk zijn.” Dat doe je toch niet? Ok, het is fantasie, maar toch … Thuis, met gelijkgestemden: okay. Maar en plein public?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: