Mooie man

De tafel in de keuken is feestelijk gedekt, een vaas met rode bloemen in het midden. Maarten grijnst.
‘Je maakt niet elke dag promotie. Ik had het gisteren willen vieren, maar …’
De rest van zijn zin slikt hij in, maar ik weet wat hij wil zeggen. Gisteren was ik er niet, en de avonden ervoor ook niet. Niet leuk, maar deze promotie komt met nieuwe, hele andere verantwoordelijkheden. Ik zeg niets en sla mijn armen om hem heen. Verlangend duwt hij zijn lippen op mijn mond. Mijn hoofd is er niet bij. Het enige wat zich aan me opdringt is de gedachte dat ik straks niet moet vergeten mijn make-up bij te werken.

Voor zijn zoen nog gretiger kan worden maak ik me los uit zijn armen.
‘Het is maar een promotie, en ik heb echt maar een half uur. Het spijt me …’
Maarten lacht. ‘Het geeft niet, ga zitten. Wil je roerei?’
Hij wacht mijn antwoord niet af en schept een volle lepel ei op mijn bord. Ik ruik de bacon nog voor ik het bordje met goudbruine flapjes in glanzend vet op tafel zie staan en ik word een beetje misselijk. Hij heeft zich uitgesloofd. Een mandje met verschillende warme broodjes, scones met dikke, lobbige room. Goudgeel sap in een glazen kan en verse koffie. Onbewust laat ik mijn hand langs mijn billen glijden. Min zeven kilo, met veel pijn en moeite.

‘Ik hoef geen bacon, alleen ei en koffie …’

Hij doet geen moeite zijn teleurstelling te verbergen. ‘Wil je alsjeblieft wel even gaan zitten? Ik zie je zo weinig de laatste tijd. Denk je dat je vanavond wel een beetje op tijd thuis bent?’

Ik ga zitten, prik ik in mijn geelwitte ei en zonder hem aan te kijken neem ik een slok van mijn koffie.
‘Dat denk ik niet. Hier hebben we het van te voren over gehad en trouwens, jij zou vanavond je vader helpen met zijn computer. Je moeder rekent op je met het eten. Het staat op de kalender.’

Maarten geeft geen antwoord. Hij snijdt een scone doormidden, smeert er een dikke laag room op en neemt een hap. Langzaam begint hij te kauwen. In zijn mond vermengd het broodje zich met de zoetigheid en de trage, smakkende geluiden werken me op mijn zenuwen. Ik neem nog een slok en een klein hapje van mijn ei zodat mijn eigen geluiden die van hem overstemmen. Ik zucht diep.

‘Maar, ik kan je wel daar op komen halen. Vanmiddag heb ik een afspraak bij de garage om mijn nieuwe auto op te halen. Ik weet het niet precies, maar het schijnt een mooie wagen te zijn, met de allernieuwste snufjes. Als jij met de trein gaat dan pik ik je vanavond op. Is je moeder ook weer tevreden, ze klaagt steen en been dat ze je zo weinig ziet.’

Hij neemt nog een hap, kauwt en slikt. ‘Ik weet dat je het druk hebt. Ik breng alleen graag wat meer tijd met mijn vrouw door dan die paar minuten in het voorbijgaan. Misschien dat jij dat niet belangrijk vindt …’

Met een klap zet ik mijn beker op tafel. ‘Je klaagt Maarten en daar heb je geen reden toe. Het spijt me dat ik ambitieus ben en hogerop wil komen. Ik vind ons ook belangrijk, maar op dit moment zijn andere zaken iets belangrijker. Ook daar hebben we het uitgebreid over gehad. Een paar weken, misschien een paar maanden. Je weet dat ik dit goed wil doen en ik doe het ook voor jou.’

Ik sta op, Maarten volgt me vol berouw naar de voordeur. ‘Zo bedoelde ik het niet, dat weet je best. Ik vind het alleen absurd dat we jouw promotie niet eens een beetje fatsoenlijk kunnen vieren.’
‘Dan vieren we het later. Ik moet nu echt gaan. Ik heb geen zin om als laatste in de meeting te komen. Ik haal je op bij je ouders. Tot later vanavond.’

De deur valt met een zachte klap achter me dicht en hij roept me na.
‘Nu ben je boos!’
Ik roep terug.
‘Ik ben niet boos, ik heb alleen haast!’

Zo snel mijn hakken me kunnen dragen haast ik me naar de bushalte. In het voorbijgaan werp ik een blik op mijn kleine autootje. Zonder weemoedige gevoelens bedenk ik me dat hier straks een spiksplinternieuwe, glanzende leasebak staat, met de allernieuwste snufjes. Maarten moet niet zo zeuren. Ik werk me een slag in de rondte zodat hij in alle rust aan die fantastische debuutroman kan werken en alles wat hij doet is klagen en zeuren.

*

Mijn irritatie over Maarten valt van me af zodra ik de deur van de vergaderzaal open en Carl bij het grote projectiescherm zie staan. Over de hoofden van de andere aanwezigen kijkt hij me aan en zijn scheve grijns en snelle knipoog gaan meteen ergens onderin mijn buik zitten. Ik laat me met een diepe zucht op de dichtstbijzijnde vrije stoel vallen.

Carl …

Een klein jaar geleden was het een puinhoop bij het bedrijf waar ik werk. Een groot deel van de directie bestond uit een stelletje fossielen die maar niet met pensioen wilde gaan. De winst die we maakten was nihil en verdween voor een overgroot deel in de zakken van diezelfde fossielen in de vorm van deftige etentjes en dure vakanties. Het was duidelijk dat de bezem erdoorheen moest en dat werd in gang gezet toen de raad van bestuur iemand van buitenaf inhuurde. Die iemand was Carl en ik geef het toe, ik was verkocht voor ik nog maar een woord met hem gesproken had.

Wat. Een. Man.

Ik werk in een mannenwereld, maar geen van de kerels die ik de afgelopen jaren tot mijn collega’s heb mogen rekenen komt in de buurt van de krachtige en tegelijk gracieuze uitstraling die Carl zich eigen mag noemen. Ook Maarten niet.

Geen slobberig pak met te lange pijpen voor Carl, maar een op maat gemaakt kostuum met een smetteloos wit overhemd dat niets te raden overlaat van het prachtige lichaam dat eronder zit. Een lichaam dat ik inmiddels met gesloten ogen voor me kan zien. Wat hij ermee kan doen ook.
Tot mijn grote verbazing viel Carl ook voor mij. Nu moet ik daar eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik van de drie vrouwen die bij het bedrijf werken verreweg de meest appetijtelijke ben. Nooit eerder heb ik daar echter voordeel van ondervonden. Eigenlijk ging ik er automatisch vanuit dat een man als Carl ergens wel een exotische schone had die hij de zijne mag noemen. Misschien heeft hij dat ook wel, maar ik kreeg zijn nummer en sindsdien staat hij als ‘mooie man’ in mijn telefoon.

Hij vertelt niet over zijn leven voor hij zijn expertise in kwam zetten om het bedrijf te redden en ik vraag er niet naar. Over een aantal weken, misschien maanden, vertrekt hij weer om elders verzuipende bedrijven van de ondergang te redden. Onze gesprekken beperken zich tot het werk, welke wijn we bij het eten zullen drinken en de dingen die hij zegt met me te willen doen en vervolgens ook doet. Met heel veel passie.

Nu luister ik naar zijn warme stem met het donkere timbre. De rollende ‘R’ en de ‘W’ die altijd iets langer blijft hangen. Zijn Nederlands is perfect, maar hij doet geen moeite te verbergen dat het niet zijn moedertaal is. Waar hij geboren is, weet ik niet. In mijn hoofd is hij de ongekroonde koning van een groot dorp waar blootborstige, jonge vrouwen om zijn troon dansen en hij elke avond het bed deelt met een, of misschien wel meerdere van deze vrouwen. Het veroorzaakt geen jaloerse gevoelens. Hij is niet van mij, niet echt, maar zolang hij hier is, ben ik wel van hem.

Zolang Carl aan het woord is, kan ik mijn aandacht bij de meeting houden. Het ritme en de klank van zijn woorden verdwijnen heet in mijn lichaam en doorweken mijn slipje met mijn eigen vocht. Wanneer anderen praten, dwalen mijn gedachten af naar eerdere en toekomstige momenten dat ik weer met hem alleen kan zijn.

Na de meeting roept hij me naar zijn kantoor waar hij de deur in het slot draait en dicht bij me gaat staan. Hij haalt diep adem door zijn neus en lacht zacht.
‘Je bent geil.’
Onzacht duwt hij me tegen de gesloten deur. Hij gaat door zijn hurken en stroopt tergend langzaam mijn rok omhoog, wederom mijn geur diep inademend. Ik voel zijn hete adem, zijn vingers en dan, eindelijk, zijn vaardige tong. Hij likt me nog natter en nog heter tot mijn benen beginnen te trillen en ik op mijn vuist bijt om mijn hese kreten binnen te houden. Grijnzend komt hij weer omhoog.

‘Niks ervan, eerst wil ik je nemen en misschien laat ik je dan komen. Wat denk je, zal ik je weer over het bureau buigen, net als de vorige keer? Of misschien gewoon hier, tegen de deur, zodat het gebonk aan de andere kant te horen is. Vertel me eens, geil meisje, hoe wil jij dat ik je neem.’

Hij praat zacht, met zijn mond dichtbij mijn oor en diverse scenarios verschijnen in mijn hoofd. Geen van de scenarios bereiken echter mijn mond. Ik wil hem zeggen dat hij me moet neuken, over het bureau, tegen de deur, op de vloer. Ik wil dat hij zijn prachtige paal keer op keer diep in me ramt. Ik wil hem likken, proeven, voelen, zijn geil vermengd met dat van mij. Ik wil vergeten waar ik begin en hij ophoudt. Ik wil met hem samensmelten en niet op een romantische manier, maar dierlijk en wild. Ergens blokkeren mijn woorden, mijn verstand en alle dingen die ik ooit geleerd heb, bemoeien zich ermee. Zulke dingen zeggen nette meisjes niet. Nette vrouwen al helemaal niet.

Carl grijnst. ‘Ooit ga je me vertellen hoe jij het wil, maar nu …’

Hij trekt me naar de enorme ramen die uitzicht bieden over de stad en haar inwoners. Onder ons krioelen mensen van en naar hun werk, naar winkels, de koffietent, het lunchcafé. Ongeduldig trekt hij mijn blouse en beha omhoog en hij duwt me met mijn borsten tegen het dikke glas. Mijn huid en tepels reageren meteen. Ik hoor het geluid van zijn riem, de rits van zijn pantalon. Zijn harde lul tussen mijn benen, omhoog naar mijn billen en weer terug. Aan mijn haren trekt hij mijn hoofd naar achteren.

‘Nu neem ik je hier. Je geile, grote tieten geplet tegen de ramen, je lichaam vastgehouden door dat van mij. Je kan geen kant op, maar dat wil je ook niet. Zal ik je verboden en verlegen gaatje weer verkennen of je druipende grot geven waar je zo naar verlangt? Rammen, stoten, palen en heien tot het geil langs je benen stroomt. Zie je al die mensen? Misschien zien zij ons ook. Wil je dat? Wil je dat ze zien hoe ik je neem en laat schreeuwen om meer? Wil je dat mijn geur in en om je heen hangt als je vanavond naast je man in bed gaat liggen?’

Hees kreun ik van ja. Dat alles en nog veel meer. Nu en zolang het kan. Wie ons ziet of hoort, het kan me niet schelen. Mijn lichaam schreeuwt om dat van hem. Neem me. Neem me. NEEM ME!

*

Met de woorden ‘ga je nieuwe auto halen mopje’ en een klap op mijn kont die nu nog nagloeit, stuurt hij me naar de garage. Rozig zit ik op een van de harde, plastic stoeltjes terwijl ik wacht tot ze klaar zijn met mijn auto. Ik glimlach wazig als een jonge monteur vanuit de garage naar me toe komt lopen. Het idee dat hij kan ruiken wat ik nog geen uur geleden heb gedaan en met me heb laten doen vind ik heerlijk. Dat hij een beetje verward zijn ogen neerslaat als ik hem aankijk, versterkt het gevoel dat Carl in mijn lichaam heeft achtergelaten nog meer. Ik ben nog steeds geil.

Hij stamelt verlegen. ‘Uw auto is gereed, ik heb alleen even uw handtekening nodig.’
Ik volg hem en de geur van benzine, metaal en rubber komt me tegemoet. Ik hou van die geur. Het past bij hoe ik me nu voel.

Ik zet mijn handtekening en neem plaats achter het stuur. De monteur komt naast me zitten en legt de vele snufjes op het dashboard uit. Mijn nog brandende kut verwelkomt de zachte zitting terwijl ik luister naar zijn uitleg over hoe ik mijn telefoon via bluetooth met de technologie van de auto kan verbinden. Hij laat me wat dingen zeggen zodat de stemherkenning geactiveerd wordt. Ik wuif zijn verdere uitleg weg. In mijn hoofd dansen zinnen en woorden die ik tegen Carl had willen zeggen, maar mijn mond niet wisten te bereiken. Nu heb ik vreemd genoeg het gevoel dat ze op het puntje van mijn tong liggen.

Zonder mijn ongeduld te verbergen zeg ik de jongeman dat ik het allemaal wel weet en vraag ik of ik de auto mee kan nemen. Hij knikt wat beduusd, stapt uit en geeft een seintje zodat de deur van de garage wordt geopend. Ik start de motor en voel de zachte trilling door de auto, via mijn stoel in mijn lichaam glijden. In mijn hoofd hoor ik de stem van Carl.

‘Ooit ga je me vertellen hoe jij het wil …’

Geil, geiler. Botergeil.

Aan het eind van de straat laat ik de auto tot stilstand komen. Ik zet de radio aan, koppel mijn telefoon en terwijl ik het gaspedaal weer induw, geef ik een beetje hijgend mijn commando.

‘Bel mooie man.’

Er wordt verbinding gezocht. Wanneer hij opneemt haal ik diep adem en laat ik de woorden van het puntje van mijn tong rollen.

‘Ik wil je uitkleden, langzaam, terwijl ik met mijn vingers, nagels en tong je lichaam verken. Ik wil je likken en proeven. Ik wil je prachtige pik onder mijn handen nog meer zien groeien en hem dan helemaal in mijn mond nemen, zo diep dat ik er bijna van moet kokken. Ik wil je ballen kietelen en strelen en voelen hoe vol ze zijn. Ik wil je hoofd tussen mijn borsten trekken, je mond voelen, je tanden. Ik wil dat jouw afdruk dagen op mijn lichaam te zien blijft. Ik wil je vingers in mijn brandende, natte kut, zodat ik nog natter word en er nog meer naar verlang helemaal door je gevuld te worden. Ik wil je bestijgen, mijn sappen over je onderlichaam laten stromen en me over je heen laat zakken zodat ik je helemaal voel. Ik wil dat Maarten je om me heen kan ruiken, zonder dat hij weet wat het precies is. Ik wil je nemen, zoals je mij neemt en ik wil het nu.’

Hortend en met stootjes adem ik weer uit en ik wacht tot ik zijn zachte, verlangende lach hoor. Het blijft stil. Het blijft veel te lang stil.

‘Carl …?’

De hitte in mijn lichaam bevriest in luttele seconden als ik de ijzig kille stem van mijn schoonmoeder hoor en me realiseer welke grote fout de techniek van stemherkenning heeft gemaakt.

‘Alice, je staat hier op speaker. Fijn dat je ons deelgenoot maakt van je wilde en verdorven activiteiten. Ik geef nu de telefoon aan mijn zoon. Jouw man! Me dunkt dat jullie het een en ander te bespreken hebben.’


Ik begon met dit verhaal voor de Prikkelzinnen bijeenkomst van Eroscripta in januari, het lukte me helaas niet om het op tijd af te krijgen. Inmiddels is er weer een nieuwe bijeenkomst gepland, maar dit verhaal schreef ik toch nog af. Voor de volgende prikkelzinnen hoop ik mijn verhaal wel op tijd af te krijgen 🙂 Andere verhalen die ik schreef voor prikkelzinnen vind je hier.

3 reacties

  1. Ik heb het nog een keer gelezen en er opnieuw van genoten. Prachtig!

  2. Geweldig verhaal! Ik ben diep onder de indruk hoe je de sfeer weet op te roepen op basis van kleine details. Erg goed gedaan!

  3. YUM! Wat een verhaal! Zo mooi geschreven! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: