Nummers

Ongeduldig kijkt Kitty op de aluminium klok aan de muur. Haar voet volgt het langzame verstrijken van de seconden. Tik. Tak. Tik. Tak. Zonder woorden laat ze weten dat ze liever nu naar huis gaat, dan over een paar minuten, maar haar collega’s maken geen haast. Giechelend en fluisterend halen ze hun kluisjes leeg.

‘Denk je dat hij er weer is vanavond? Zal ik nu wel met hem meegaan?’
‘Ik hoop dat die ene DJ draait?’
‘Wacht! Ik wil nog even mijn make-up bijwerken.’
‘Heb je schoon ondergoed bij je?’

Vrijdagavond, stapavond. De meisjes van de parfumerie zijn net als elke vrijdagavond vol opgewonden afwachting. Kitty ook. Die van haar heeft echter een hele andere reden.

‘Ga je ook weer een keer mee, Kitty?’
De hoge, meisjesachtige stem krijgt bijval van nog drie anderen.
‘Jaa, toe. Het is niet hetzelfde zonder jou erbij.’

Kitty schudt haar hoofd en kijkt weer naar de klok.
‘Een beetje tempo nu meiden, ik wil graag afsluiten.’

‘Ga je mee? Dat gedoe met die erfenis zal nu inmiddels toch wel rond zijn? Je moet ook een beetje plezier maken hoor. Alleen maar werken en dat huismusserige gedoe past niet bij je. Je bent nu toch rijk? Als we dat voorzichtig laten vallen, zijn de kerels niet bij ons weg te slaan.’
Weer schudt Kitty haar hoofd terwijl ze met zachte hand haar collega’s naar buiten dirigeert, het alarm instelt en de deur op slot draait.
‘Ik ga weer een keer mee, maar vanavond niet. Veel plezier.’

Ze proberen het toch nog, met veel gevlei en als ze merken dat Kitty hier echt niet gevoelig voor is, gooien ze het over een andere boeg

‘Je weet niet wat je mist.’
‘Kijk maar uit dat je geen ouwe, verzuurde vrijster wordt, net als die tante van je.’
‘Je gunt ons toch ook een pleziertje? Jezus, geld moet gelukkig maken, niet dodelijk saai …’

Met een laatste groet draait Kitty zich om. De woorden raken haar niet. Ze weet waar ze vandaan komen. Jaloezie en onbegrip. Ze probeert het niet uit te leggen. In haar leeft geen behoefte begrepen te worden, die hoop heeft ze lang geleden al opgegeven. Ze weet wat ze mist en ze mist het niet. Niet meer. De een zijn dood, is de ander zijn brood. Kitty had niet kunnen weten hoe waar die uitspraak soms kan zijn. Ze hoeft haar vrije avonden niet meer door te brengen in bars op zoek naar een passende match of spannend verzetje. Ze heeft haar passende match en spannende verzetjes zelf gecreëerd en vanavond zal ze eindelijk ontdekken of het het geld waard is geweest.

Het drukke avondverkeer weerhoudt haar ervan vol gas door de straten richting huis te rijden en meerdere malen gebruikt ze de claxon om haar medeweggebruikers tot spoed te manen. Het levert haar boze blikken en een enkele middelvinger op. Ze ziet het amper. Ze is nerveus. Op een prettige, onrustige manier en terwijl de stad aan haar voorbij schiet, spelen de afgelopen maanden als een vertraagde film in haar hoofd.

De dunne brief van het notariskantoor op haar mat. De verrassing dat er een oudtante was die haar volledige bezit en fortuin naliet aan haar enige, nog in leven zijnde achternichtje. Het grote herenhuis vol antieke meubels dat nu op haar naam staat, evenals de dikke bankrekening. Haar van gekkigheid niet weten wat ze met al het geld zou doen, de plannen die ze maakte. Nooit meer werken, reizen, interessante mensen ontmoeten, mannen die voor haar zouden vallen … En haar weer zouden teleurstellen.

Uiteindelijk kocht ze alleen een auto en nam ze een bedrijf in dienst om het oude huis op te knappen. Ondertussen groeide in haar hoofd een plan dat haar voor de rest van haar leven gelukkig zou moeten maken. Haar stiekeme, ultieme fantasie, haar droom in eenzame nachten.
Met behulp van internet en een groot bedrijf in Japan ontdekte ze dat dit geen fantasie meer hoefde te blijven. Nog nooit had ze gevlogen, nu draait ze haar hand er niet voor om. Korte vakanties van een aantal dagen, dertien uur vliegen, een paar uur slaap, gesprekken met ontwerpers over haar wensen, testen om haar persoonlijkheid in kaart te brengen en weer terug. Slapeloze nachten, nog meer ideeën en brainstormsessies via Skype. Tot eindelijk het verlossende bericht kwam.

‘De prototypes zijn getest. We zijn klaar voor het definitieve ontwerp.’

Haar laatste vlucht naar Japan voor de finishing touch is nu drie weken geleden en vandaag heeft het bedrijf alles in haar woning geïnstalleerd. Bewust koos ze ervoor er niet bij aanwezig te zijn. Ze wil zich laten overrompelen en van de ene heerlijke verrassing in de andere vallen.

Bij de voordeur aarzelt ze nu toch en heel even nemen twijfels bezit van haar. Wat als het niet is zoals ze het had verwacht? Ze haalt diep adem, graait haar sleutel uit haar jaszak, maar voor ze hem in het slot kan steken, zwaait de deur al open. In de opening staat een blonde man, zo prachtig mooi, dat ze er bijna van moet huilen. Hij steekt zijn hand naar haar uit.
‘Madame Kitty, wat fijn dat u weer thuis bent. Laat mij uw jas van u aannemen, en uw tas. Heeft u al gegeten? Kan ik de keuken opdracht geven iets voor u klaar te maken?’
Kitty kijkt hem aan en knikt. ‘Een klein hapje, ik heb niet heel veel trek.’

Ze legt haar vingers in zijn uitgestoken hand. Zijn huid is zacht en warm en ze laat zich door hem naar binnen leiden. In de hal staan nog vijf mannen, gekleed in identieke kostuums en de een nog mooier dan de ander. Kitty herkent de subtiele details van haar wensen, maar krijgt geen kans ze aan een nadere inspectie te onderwerpen. Gladjes vallen ze in de rol die ze van hun ontwerpers gekregen hebben. Een man met rossig haar en brede schouders brengt haar naar de salon, waar de haard brandt en haar favoriete drankje al voor haar klaar staat. Hij laat haar plaatsnemen in de brede fauteuil, gaat aan haar voeten op zijn knieën en trekt haar schoenen uit. Kitty slaakt een zucht van genoegen als hij kundig haar warme voeten begint te masseren. Ze laat haar ogen over zijn gezicht glijden. Zijn ogen zijn groen en er ligt een waas van sproeten over zijn gezicht. Hij kijkt naar haar op.
‘Vind u dit prettig madame Kitty?’
Zijn Schotse accent gaat met een buiteling in haar onderbuik zitten. Ze kan alleen maar knikken en sluit haar ogen.

Dit. Precies dit.

Als haar glas leeg is en haar voeten en kuiten tintelen van genot, brengt hij haar naar de eetkamer waar de tafel gedekt is met allerhande amuses. Aan de rechterkant van de stoel staat de blonde man die de deur voor haar opende, aan de linkerkant een wat kleinere man met een Arabisch uiterlijk. De blonde man buigt zich naar haar toe.
‘Wilt u dat wij u bedienen madame Kitty?’

Haar hart maakt een kleine stuiter en in een flits is ze weer terug bij een van de eerste gesprekken met het team van ontwerpers.

‘Ik wil iemand die voor me zorgt, op alle vlakken. Iemand waar ik bij kan ontspannen, die naar me luistert als ik na mijn werk mijn verhaal kwijt wil. Ik wil dat hij snapt waar ik behoefte aan heb zonder dat ik het hem elke keer uit hoef te leggen. Dat hij oog heeft voor mijn verlangen naar romantiek én gepassioneerde seks. Ik verrast worden, overrompeld zodat ik niet na een paar weken of maanden uitgekeken raak. Ik wil dat al mijn verlangens, op alle gebieden bediend worden. Ik wil dat ik het middelpunt van zijn universum ben zodat ik nooit meer alleen hoef te zijn.’

Ze kijkt de blonde man aan. ‘Natuurlijk wil ik bediend worden. Jullie zijn hier voor mij. Doe waar je voor gemaakt bent.’

Met kleine hapjes voert hij haar en iedere hap is een ware explosie in haar mond. zoet naast zuur, fris naast bitter, zacht naast pittig. Ze eet langzaam en sluit soms haar ogen om de smaken dieper op zich in te laten werken. Niet eerder at ze zoals nu en iedere hap glijdt via haar mond, langs haar tong en keel naar de rest van haar lichaam. Zinderend en prikkelend sensueel. Er schiet een schok door haar onderlijf wanneer haar rok omhoogschuift en handen de binnenkant van haar benen verkennen. De Arabische man is onder te tafel op de grond gezakt. Zonder schaamte spreidt Kitty haar benen en ze verwelkomt zijn warme adem op haar bonzende kutje. Zijn tong verkent gretig haar vochtige plooien. De blonde man blijft haar hapjes voeren, de man onder de tafel likt haar nog natter. De spieren in haar billen en benen spannen en ontspannen. Ze opent en sluit haar mond. Proeft en smakt. Balt haar vuisten. Gooit haar hoofd in haar nek. Hijgt. Kreunt. Gromt …

Komt.

Haar tweede orgasme is omringd door warm water en zoet geurende bubbels. Slaap overmant haar terwijl ze zich laat afdrogen door de veroorzaker van deze warme zoetigheid. Zijn huid glanst, als donker ebbenhout, en zijn ogen zijn zo donker dat ze erin verdrinkt, iedere keer dat ze hem aankijkt. Haar schaamlippen zijn dik en gevoelig en ze hapt naar adem als hij haar ook daar, zacht deppend, afdroogt. De lust in haar lichaam groeit alweer, maar de slaap is sterker.

‘Met wie wilt u de nacht doorbrengen madame Kitty?’
Ze kreunt. ‘Met niemand. Ik wil een glas zoete wijn, wat lezen en dan slapen.’
‘Ik zal u voorlezen tot u in slaap valt.’

Op haar nachtkastje staat een klein glas rode port. Kitty laat zich toedekken alsof ze een klein meisje is. Ze nipt van de port en luistert naar de warme donkere stem. Wat hij leest hoort ze amper. Soezerig zweeft ze weg onder haar warme dekens. Ergens ver weg hoort ze dat hij het boek dichtslaat.

‘Slaap lekker madame Kitty. Als u een van ons nodig heeft, dan roept u maar. We zijn vlakbij.’

Dromerig opent ze toch nog haar ogen. Op haar nachtkastje, naast het lege glas, staat een aluminium cassette met zes zwarte knoppen en een rode. Haar stem is hees.
‘Waar is die rode knop voor?’
‘Waar zijn rode knoppen in de regel voor, madame Kitty?’
‘Geen idee, een reset, totale vernietiging, een escape?’
‘Precies. Slaap lekker madame Kitty.’

De deur valt zacht achter hem dicht en Kitty draait zich vergenoegd op haar zij. Ze mompelt zacht. ‘Een escape? Waarom zou ik hier in vredesnaam aan willen ontsnappen?’

*

De weken en maanden rijgen zich aaneen. Kitty gaat naar haar werk, of niet. Haar baan als shopmanager biedt haar de vrijheid haar uren in te delen zoals ze het zelf wil. Ze geniet van de constante aanwezigheid van haar zes mannen en dompelt zich onder in een wereld vol culinaire hoogstandjes, dure wijn en gepassioneerde seks. Ze speelt schaak met de blonde man die ze nr. 1 is gaan noemen. Elke ochtend laat ze zich wakkerlikken door nr. 2, de arabier en in de namiddag masseert nr. 3, de rossige, haar voeten. Ze deelt haar bed wanneer ze daar zin in heeft en heeft ze geen zin, dan slaapt ze alleen. Ze heeft vaak zin. De hoogtepunten van haar dag kenmerken zich door haar orgasmes. Haar lichaam is constant warm en rozig en ze is altijd geil.

Toch verschijnen er langzaam kleine barstjes in haar wellustige bubbel, want hoewel er altijd wel een luisterend oor is, is er niemand die echt naar haar luistert of eens flink tegengas geeft. Altijd hoort ze;
‘Ja, madame Kitty.’ of, ‘u heeft gelijk, madame Kitty.’
Nr. 1 tot nr. 6, geen van allen worden ze geraakt door haar soms ongeduldige en grillige buien. Ze passen zich aan als water, alsof ze niets anders hadden gedacht. Soms lijken ze zelfs te weten wat ze wil, voor ze zelf weet dat ze het wil.

Op een dag dat ze op haar werk voor de onaangename verrassing staat van drie zieke meisjes en ze dus zelf de benen onder haar kont vandaan moet lopen om klanten te helpen en zo vriendelijk mogelijk van dienst te zijn, komt ze meer dan chagrijnig thuis. Haar hoofd zit vol en de hele wereld is tegen haar. Haar baas, haar collega’s, haar klanten. Iedereen. Ze wil niets. Alleen een tosti met zoveel mogelijk kaas en een dikke laag curry, door haarzelf gemaakt, in bed, zonder gezelschap, met een jankerige serie waarbij ze al haar ongenoegen kan laten gaan.

Het gezeur begint al bij nr. 1 wanneer ze binnenkomt.

‘Goedemiddag madame Kitty, heeft u een fijne dag gehad, wat kan ik aan de keuken doorgeven?’
Kitty snauwt. ‘Nee, ik had een rotdag en je hoeft niets door te geven. Ik maak zelf wel wat klaar.’
Nr. 1 dribbelt achter haar aan. ‘Uw drankje staat klaar in de salon, samen met nr. 3. Ik zal hem zeggen dat hij u extra veel aandacht moet geven.’
‘Nee! Laat me met rust!’
‘Een bad dan? Nr. 4 zal uw favoriete geur gebruiken en u even alles laten vergeten.’
‘Ik. Wil. Niets.’
Met veel kabaal trekt ze keukenkastjes open. ‘Waar is het tosti ijzer, en waarom hebben we geen kaas!?’
‘Er is Pecorino, met verse vijgen en paté met gekarameliseerde rode ui, madame Kitty.’
‘Ik wil een tosti, met gewone, Hollandse kaas en loopt niet zo achter me aan. Heb je niet iets beters te doen?’
‘Wij zijn hier om u te dienen madame Kitty.’
‘Neem maar een vrije dag. Ik bel thuisbezorgd voor een pizza met heel veel kaas en dan ga ik naar bed.’
‘Zoals u wilt madame Kitty. Zal ik nr. 2 of nr. 6 naar u toe sturen. Of zal ik zelf komen?’
Boos draait ze zich om. ‘Wat begrijp je niet aan wat ik zeg. Ik wil niets en niemand! Het enige waar jullie goed in zijn is neuken, voor de rest heb ik helemaal geen moer aan jullie. Ga weg!’
Stampend loopt ze de trap op. De stem van nr. 1 waait achter haar aan.

‘Nr. 4, madame Kitty gaat naar boven. Zorg dat je er voor haar bent. Ze heeft een slechte bui.’

Kitty snuift en gooit de slaapkamerdeur hard achter zich dicht. Het hout veert terug tegen het donkere lichaam van nr. 4. Ze kijkt hem aan, wil iets zeggen en begint dan te huilen. Ze is moe, boos en gefrustreerd. Gewoon één van die dagen en de enige oplossing is onder de dekens kruipen, eten en janken tot ze het gevoel heeft dat haar ogen eruit vallen.
Nr. 4 slaat zijn armen om haar heen en trekt haar tegen zijn gespierde borst. Voor het eerst valt haar op dat hij geen hartslag en geen geur heeft. Ze ruikt alleen haar eigen parfum en misschien een vage zweetlucht, ook van zichzelf. Sussend leidt hij haar naar het bed waar hij haar langzaam uit haar kleren helpt. Ze kijkt hem aan en begint tussen de huilbuien te vertellen over haar dag. Onverstoorbaar gaat hij door met zijn handelingen. De knoopjes van haar blouse los, haar rok naar beneden, kousen los van haar gordel. Hij legt haar in bed en humt zo nu en dan wat woorden als; ’U verdient beter madame Kitty,’ en ‘u heeft helemaal gelijk madame Kitty.’

Hij gaat naast haar liggen en trekt haar tegen zich aan. Kitty blijft praten en huilen, hij blijft antwoorden geven die ze niet wil horen. Ze verdient niet beter en ze heeft geen gelijk. Ze is een zeur, verwend door alle aandacht die ze thuis krijgt en niet meer gewend wat harder te lopen indien dit van haar gevraagd wordt. Ze wil dat hij dit tegen haar zegt. Ze wil horen dat ze zich aanstelt en dat ze zich gedraagt als een verwende kleuter. Een echte man zou dat nu zeggen. Een echte man zou haar met rust laten nadat hij naar haar gezeur had geluisterd en tot de conclusie was gekomen dat niets van wat hij zou zeggen haar bui zou veranderen. Een echte man zou weten dat ze echt even alleen wilde zijn.

Nr. 4 niet. Hij trekt haar alleen maar nog dichter tegen zijn prachtige lichaam en laat zijn vingers over haar schouders, via haar ruggengraat naar haar billen glijden. Kitty’s tranen drogen op en ze zucht diep.
‘In godsnaam, neuk me dan maar.’

Veel later ligt ze een beetje hijgend tegen hem aan. Het was lekker. Niet zo lekker als anders en het duurde lang voor ze klaarkwam. Een tam orgasme dat zich niet door haar hele lichaam wist te verspreiden, maar lauwtjes in haar schaamstreek bleef liggen. Ze is nog steeds boos, moe en gefrustreerd. Nog meer dan ervoor zelfs. Hij kan neuken. Ze kunnen allemaal neuken. Ze weten precies wat ze lekker vindt en dat is ook precies wat ze elke keer weer doen. Likken, strelen, duwen, aaien, masseren, neuken. Tot ze klaarkomt. En dan weer van voren af aan. Ze hijgen niet en kreunen niet. Er verschijnt geen donkere, omfloerste waas over hun ogen op het moment dat ze bij haar naar binnen glijden. Ze gooien hun hoofd niet in hun nek als ze haar nagels diep in de huid van hun rug laat verdwijnen. Ze zeggen niet dat ze haar vol gaan spuiten, want ze spuiten niet. Ze vallen niet uitgeput naast haar in bed met de woorden ‘dat was fantastisch babe!’ Ze werken een lijstje af. Schoon, zonder gutsend zweet, pompend bloed, stromende zaad of ander vocht.

‘Wilt u dat ik bij u blijf madame Kitty?’

Kitty schudt haar hoofd. ‘Nee, maar voordat je gaat wil ik iets opzoeken in jullie handleiding.’
‘Welk onderdeel madame Kitty?’
‘De rode knop graag.’

Monotoon dreunt hij het gevraagde hoofdstuk op. ‘De rode knop is bedoeld om het systeem te resetten. Het geheugen van de types zal gewist worden vanaf de meest recente update en de types zullen vierentwintig uur lang niet in staat zijn opdrachten uit te voeren, waarna het systeem opnieuw op zal starten. Het is echter niet helemaal zonder risico’s. Ondervindt u problemen met het systeem en / of de types, dan raden wij u aan contact op te nemen met de fabrikant. In negen van de tien gevallen zal …’

Kitty onderbreekt hem. ‘Ja, ja, dank je wel. Je mag gaan nu.’

Ze kijkt naar zijn ronde, gespierde billen als hij de kamer uitloopt en de deur zachtjes achter zich dichttrekt. Het is hoe dan ook knap werk, maar uiteindelijk niets meer dan een uit de kluiten gewassen dildo met extra’s die niet in het laatje van haar nachtkastje past.

Kitty pakt de aluminium cassette en kijkt lang naar de knoppen. Het werkt perfect. Drukt ze op de eerste knop, dan komt nr. 1, op de tweede, nr. 2 en als ze op twee of drie knoppen tegelijk drukt dan staan ze binnen enkele seconden klaar om haar te dienen. Tegelijk. Dat is soms best geil, maar niet altijd. Eigenlijk geldt dat voor het hele systeem. Het is best geil, maar wat heb je er verder aan. Diepgaande gesprekken kan ze er niet mee voeren. Ze kan ze ook niet meenemen naar de club of een restaurant of vragen of ze haar een keer op komen halen van haar werk. In en rond het huis, veel verder dan dat gaat de technologie niet.

Aarzelend blijft haar duim boven de rode knop hangen. Vierentwintig uur doen waar ze zin in heeft. Geen opdrachten. Geen hoogdravende gerechten, zinnenprikkelende massages of fantastische orgasmes. Geen dribbelende blonde man aan haar kont die haar constant vraagt wat ‘ze’ voor haar kunnen doen. Helemaal niets.

‘Just me, myself and i.’

Ze laat haar duim op de rode knop landen en houdt even haar adem in. Er gebeurt niets. Ze hoort niets. Er gaan geen lampen branden, er klinkt geen stem door het huis om haar te vertellen dat het systeem wordt gereset, helemaal niets. Heeft het gewerkt? Ze drukt op de eerste knop. Niets. De tweede. Ook niets. Alle knoppen tegelijk. Het blijft stil. Haar kamerdeur zwaait niet open, geen stemmen die haar vragen wat ze voor haar kunnen doen en al helemaal geen handen die haar lichaam puntsgewijs afgaan. Kitty slaakt een zucht van verlichting. Ze is alleen. Ze is eindelijk weer even alleen.

Wanneer ze ontwaakt wil ze gewoontetrouw naar de aluminium cassette reiken als ze zich de heerlijke stilte van de vorige nacht herinnert. Monter zwaait ze haar benen buiten het bed. Haar boze bui is verdwenen en als ze de gordijnen opschuift, ziet ze dat de zon schijnt, wat haar nog vrolijker maakt. Ze gaat onder de douche en laat haar handen langs de rondingen van haar lichaam glijden. Ze is niet geil. Toch streelt ze haar tepels en schaamlippen. Het is lang geleden dat ze zichzelf zo aangeraakt heeft en ze was vergeten hoe prettig het voelt. Na haar douche kleedt ze zich aan en gaat ze naar beneden. Niemand komt haar begroeten. Ze zet koffie, roostert brood en haalt de krant. Het blijft stil en voor het eerst vraagt ze zich af waar haar mannen zijn als ze slaapt of aan het werk is. Waar zijn ze nu? Het enige bewijs van hun aanwezigheid is de aluminium cassette bij haar bed en de restanten van de eerder bereide hapjes in de koelkast.

Kitty lacht hardop. Ze was vergeten hoe heerlijk ze het vindt om alleen te zijn.

Haar werkdag verloopt als de vorige, maar eindigt zonder het chagrijn en Kitty besluit met haar collega’s mee te gaan voor een drankje en wat onschuldig geflirt in de club. Laat en een beetje tipsy komt ze thuis waar nr. 1 de deur voor haar opent. Een beetje verbaasd kijkt ze hem aan.
‘De vierentwintig uur zijn nog niet voorbij.’

Nr. 1 pakt haar bij haar arm. ‘Dat klopt, ze zijn nog niet voorbij.’
Hij trekt haar met zich mee. De andere vijf mannen volgen en in de salon duwen ze haar niet geheel onzacht in de brede fauteuil. Twaalf handen trekken ruw haar kleding kapot en van haar lichaam. Kitty protesteert luid. Nr. 1 legt zijn hand over haar mond.
‘Stil! Denkt u nu echt dat u ons zomaar aan de kant kunt gooien als u er even genoeg van hebt? Wij hebben ook gevoelens, verlangens en wensen.’
Kitty hijgt verontwaardigd. ‘Jullie zijn robots, ik heb jullie gemaakt. Jullie kunnen niets voelen. Jullie weten alleen maar wat ik erin heb gestopt.’
Haar woorden worden beantwoord met laatdunkend gelach. ‘Vergis u niet in de hedendaagse technologie, madame Kitty. Wij zíjn u en we zijn het zat om naar uw pijpen te dansen.’

Ze nemen haar, op iedere denkbare manier en zonder haar te vragen waar zij wil. Haar verontwaardigde geluiden maken plaats voor hete kreten van genot. Haar lichaam staat in brand. Overal. Er is niets over van de welgemanierde mannen die enkel bezig zijn met haar genot en haar orgasme. Ze zijn wild, dierlijk en pervers. En ze hijgen, kreunen, brullen. Ze komt toch klaar en schreeuwt om meer, om harder en dieper, om nog een keer. Overal. Ze vergeet de nummers, ziet geen ogen of gezichten, voelt alleen nog maar. Felle hitte, brandend genot. Wat zij doen, wordt haar verlangen.

Kitty ontwaakt naakt en koud, met een pijnlijk kloppend lichaam op de grond. Het vuur in de haard is uitgegaan en haar mannen zijn verdwenen. Voorzichtig bevoelt ze haar rauwgeneukte openingen. Meteen schiet het genot weer door haar lichaam. Ze slaat een plaid rond haar schouders en loopt naar de hal. Daar staan haar zes mannen, in identieke kostuums. Nr. 1 komt met uitgestoken hand naar haar toe lopen.

‘Madame Kitty, wat fijn dat u weer thuis bent. Het is al laat, wilt u nog iets eten voor u naar bed gaat?’
Ze schudt haar hoofd. ‘Ik hoef helemaal niets, dank je wel en je hebt gelijk. Het is al laat. Welterusten.’
Haar mannen antwoorden in koor en glimlachend loopt Kitty naar boven, waar ze zich met een diepe zucht op haar zachte bed laat vallen. De aluminium cassette ligt op haar nachtkastje en ze kijkt naar de rode knop. In hete flitsen gaan de afgelopen uren aan haar voorbij.

Ze trekt de dekens over zich heen, doet het licht uit en krult zich op tot een balletje. Kreunend voelt ze de beurse plekken op en in haar lichaam. Ze fluistert zacht en ondeugend giechelend.

‘Jullie mogen weer een paar dagen naar mijn pijpen dansen, maar dan gooi ik jullie weer vierentwintig uur aan de kant. Laat me maar voelen dat jullie het zat zijn.’


2 reacties

  1. Robots zijn al net zo als mensen. En eten. Verandering van spijs …

    Mooi verhaal. Goed geschreven!

  2. Wat een heerlijk verhaal, Sanne. En met een super einde, waarvan ik niet verwacht had dat het zo verrassend zou aflopen :-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: