Tag: bijeenkomst (pagina 1 van 2)

Glijmiddel en behang

Het flauwe licht van zijn bedlamp werpt een zacht schijnsel over de gebloemde lakens. Erik klapt zijn boek dicht en doet zijn leesbril af. Marja ligt op haar zij, met haar rug naar hem toe. Ze slaapt nog niet. Hij laat zijn hand onder de dekens glijden en streelt haar billen. Ze zucht, draait zich met een glimlach naar hem toe en pakt zijn hand.

‘Slaap lekker, lief.’

Hij knipt de lamp uit en gaat tegen haar aan liggen, zijn vingers trekken denkbeeldige lijnen over haar lichaam en verbinden de sproeten die hij nu niet kan zien, maar waarvan hij weet dat ze er zijn.
Marja zucht nog een keer.

‘Welterusten Erik.’

Zijn vingers staken hun strelende ontdekkingstocht. De beginnende zwelling in zijn pyjamabroek verdwijnt. Hij gaat op zijn rug liggen. Lees verder

Vorstelijk royaal

De nachten zijn zwart en als de maan het af laat weten is de duisternis zo volkomen dat niemand zonder flambouw zijn huis verlaat, al komen de meesten niet eens in de verleiding om naar buiten te gaan. De nacht is het domein van de duivel, het rijk van het kwaad.

Niet voor de jonge koning. De nacht wijkt voor zijn opkomst en hij doet er alles aan om opzien te baren, juist tijdens het wolfsuur. Vuurpotten en fakkels leggen een dromerige gloed over het decor van hoge buxushagen, fonteinen en paden van fijn grind. Lange tafels buigen door onder de last van wildbraad, taarten, wijnen en likeuren. Lees verder

Chocolade en Italiaanse wijn

1ste dag,

Nee, ik schrijf dit niet voor jou, maar omdat ik weet dat je het toch zult lezen, ondanks mijn naam op de enveloppe, kan ik net zo goed het woord tot jou richten. En nu ik toch bezig ben, wat vond je van mijn verrassing? Had je dat ooit achter me gezocht? Niet? Nee, ik ook niet, maar God wat voelt het goed en wat had ik graag je gezicht gezien toen je er eindelijk achter kwam dat ik niet thuis zou komen uit mijn werk. Lees verder

De eerste om te dansen

De laatste tonen van het strijkorkest dansen door het auditorium en laten het publiek achter in ademloze vervoering. Voor een moment heerst er absolute stilte, dan barst een daverend applaus los. De frêle ballerina op het podium komt uit haar slotpositie en trippelt hoog op haar tenen dichter naar de zaal om de staande ovatie in ontvangst te nemen. Haar borst gaat snel op en neer en haar bloed bonst zwaar in haar vermoeide benen. Mensen roepen haar naam en ze glimlacht als vanaf de balkons bloemen naar haar toe worden gegooid. Rode en witte rozen, prachtige lelies en één enkele iris. Haar glimlach wordt breder als ze de donkerpaarse bloem ziet liggen, maar ze blijft staan en wacht tot haar collega’s van het corps de ballet zich bij haar op het podium voegen. Met een sierlijke buiging bedanken de dansers het publiek en pas als de toneelgordijnen dichtschuiven, raapt ze de paarse bloem op. Ze duwt haar neus tegen de kroonbladeren. De zoete, houtachtige geur brengt haar terug naar haar jeugd in het kleine dorp aan de voet van de El Huérfano berg en ze denkt aan het verhaal dat haar moeder haar vertelde op de dag dat ze het dorp verliet om haar droom te volgen. Lees verder

Suikeroom

Lilly kwam in mijn leven na de zoveelste teleurstellende relatie met de zoveelste teleurstellende vent en precies op het moment dat ik mezelf hardop de belofte deed nooit meer verliefd te worden. Ja, ik was dronken en ja, iedereen in de kroeg kon mijn luide uitspraak horen. Lilly dus ook en weet je, het klinkt mierzoet en vreselijk cliché, maar toen ik haar zag … Nou ja, ik was verkocht. Ze was als een plotselinge lichtstraal in de omringende omgeving en met haar argeloze eerlijkheid en onverbiddelijke uitbundigheid wist ze me helemaal in te pakken. En ze viel ook voor mij. Als een blok, zoals ze altijd zegt. Ze was mijn eerste vrouw en tot nu toe is ze mijn enige vrouw. Ik zie daar in de nabije toekomst geen verandering in komen.
Het zou alleen fijn zijn als ze wat vaker thuis is. Sinds ze die nieuwe baan heeft, werkt ze ’s avonds en het komt steeds vaker voor dat ik haar pas rond middernacht thuis hoor komen en ze me wakker maakt met haar zachte, trippelende vingers over mijn naakte huid. Het gebeurt ook steeds vaker dat ik haar met een zucht tegen me aantrek en zeg dat ze moet gaan slapen. Ik heb namelijk wel gewoon een negen-tot-vijf baan. Lees verder

De seksslaaf

Patty

Lieve Boris,
Mijn cel is ongeveer vier vierkante meter. Dat is niet zoveel, zeker niet vergeleken met mijn schrijfkamer thuis. Ik heb het ermee te doen, ik gebruik nu de hele ruimte als mijn bureau. Op de betonnen vloer en het dunne matras van mijn krakkemikkige bed liggen overal met potlood beschreven blaadjes, zoals je van mij gewend bent.
Ik schrijf je omdat we elkaar nog steeds niet hebben gesproken sinds het proces. Is dat omdat je niet durfde, na alles wat er is gebeurd? Ik snap dat wel, het is ook niet niks natuurlijk.

Ik slaap moeizaam hier. Niet alleen omdat ik met regelmaat gekrijs, gekreun en gehuil door de eindeloze witte gangen hoor galmen, maar ook omdat ik er steeds aan terugdenk.
Ja, ik kan helder denken nu, dat is een zegen en een vloek. De eerste weken was het afkicken verschrikkelijk, maar nu ik nuchter ben en het verlangen naar mijn roze pilletjes is afgenomen, word ik bestormd door herinneringen en inzichten. Het houdt me wakker.

Weet je nog Boris, weet je nog die keer dat je naar me toesloop toen ik in diepe concentratie achter mijn bureau zat? Ik zie het allemaal zo levensecht voor me, dat ik soms twijfel of je er echt bent of dat het alleen een naschok is van het universum – rimpelingen van dingen die lang geleden zijn gebeurd. Alsof ze nu pas bij me binnenkomen. Ik heb je tekort gedaan Boris. Ik had je toen moeten zien zoals ik je nu zie. Wat snak ik naar die tijd en wat zou ik het nu anders doen, maar ja, achteraf is het makkelijk praten. Lees verder

Oudere berichten

© 2018 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!