Tag: donker (Pagina 2 van 2)

Verboden begeerte

ebaf6548d1c9b4262322000d4e4cabc4Jacob zit op de harde stoel in de schemerige kamer en probeert zijn aandacht bij het gesprek tussen de twee mannen te houden. Zijn vader en Mezak Coredo. Het gesprek gaat over een geschikte kist, muziek en de ceremonie. Het is voor het eerst dat zijn vader hem meeneemt op een huisbezoek. Jacob is vast van plan het gegeven vertrouwen niet te beschamen. Toch dwalen zijn gedachten en zijn blik weg naar het jonge meisje en de statige vrouw die ook in de kamer aanwezig zijn. De vrouw zit in een brede armstoel. Haar snelle vingers repareren de manchetten van een donkerblauw overhemd. Zo nu en dan gaan haar ogen naar het meisje dat aan het kleine bureau zit. Ze doet of ze verdiept is in het boek dat voor haar neus ligt, maar Jacob ziet aan haar houding dat haar aandacht bij de twee mannen is. Zijn vader en die van haar. Heel soms kijkt ze steels zijn kant op en ze schrikt als ze zijn starende blik vangt. Hij kan er niets aan doen. Hij kan zijn ogen niet van haar af houden. Lees verder

Fijnproever

vraagenaanbodHij staat met zijn rug naar de deur en wacht tot hij hem dicht hoort vallen. Zachte voetstappen, een lichte ademhaling, die even ingehouden wordt. Haar aarzeling is voelbaar. ‘Stef…?’
Hij draait zich om en glimlacht, biedt haar een glas wijn aan.
‘Dat ben ik, en jij bent Ursula?’
De vrouw knikt en hij neemt haar op. Ze is nog jong, maar wat hij ziet bevalt hem. Zijn ogen glijden goedkeurend over haar lichaam. Haar aarzeling wordt groter.
‘Ik dacht… ik wist niet… U bent…’
Hij lacht. ‘Oud?’
‘… ouder dan ik had verwacht.’
‘Het valt je tegen?’
Ursula schudt snel haar hoofd. ‘Dat niet, maar…’
‘Age is just a number.’ Lees verder

De gemaakte toekomst

4598bafd1195ac9ff0ebdc85f407817fChristof geeft zijn vrouw een arm zodat ze haar rokken op kan tillen terwijl ze voorzichtig over de modder stapt. Ze kijkt nerveus om zich heen, gebaart naar Benjamin en zegt hem dat hij bij haar moet blijven. ‘Jij ook Eugenie, naast je vader blijven lopen.’
Ze kijkt Christof aan en hij moet een beetje lachen om haar gezicht. Haar neus krult terwijl ze haar afkeer probeert te verbergen.
‘Waarom zijn we hier Christof? Dit is geen plek voor …’
Ze zwijgt als ze de blik in zijn ogen ziet. Christof houdt van zijn vrouw, maar hij vindt het niet prettig dat ze het zo hoog in haar bol heeft. Ze hoeft haar zin niet af te maken, hij weet wat ze wil zeggen.
‘Dit is geen plek voor ons soort mensen.’
Iets waar hij zijn hele leven al tegen vecht. Dat hij in een vergulde wieg is geboren, wil niet zeggen dat hij beter of zelfs anders in dan de mensen die zich nu om hem heen bewegen. Het gewone volk zoals Josephine placht te zeggen. Hij tilt Eugenie op zijn nek en doet net of hij de afkeurende blik in de ogen van Josephine niet ziet.
‘Ontspan je, dit is leuk en je zegt zelf dat er te weinig te doen is in de stad. Of heb je liever dat ik weer naar het plezierhuis ga.’
Ze geeft hem een zacht tikje op zijn arm. Hij plaagt haar. Ze weet dat Christof niet naar het plezierhuis gaat, niet meer en ze is er blij om. Van wat ze van de dienstbode heeft gehoord is het daar nog erger dan hier. Lees verder

Succubus

Bestand_000Ze hoort het hem nog zeggen. ‘Liefde is waanzin, er is altijd reden tot waanzin.’
Het raakte haar. Zij, met haar pragmatisch denken, wikken en wegen, verantwoordelijk zijn, nooit impulsief. Altijd beheerst. Zij werd geraakt door juist die woorden. Waanzin. Ze kreeg zin in die waan.
Dat later bleek dat het niet zijn eigen woorden waren, maar goedkoop jatwerk, het maakte niet meer uit. Ze had haar zinnen al op hem gezet.
Hij werd de kern, de richting. Niets anders leek nog belangrijk.
Toen hij vertelde over zijn huwelijk, zijn kinderen. Het kon haar niet schelen. Haar obsessie was een feit, en ze vond het lekker. Ze vindt het lekker.
Het waren ook zijn ogen. Ogen die iets te ver uit elkaar stonden, net te diep in hun kassen lagen. Het maakte dat ze langer moest kijken. Deed ze dat, dan zag ze dat ze lichter waren dan licht, zonder diepte. Zonder warmte ook. Gewetenloos bijna. Rillingen die over haar rug lopen elke keer als hij zijn gezicht dicht bij het hare brengt, haar in haar ogen kijkt. Onheilspellende rillingen. Tegelijk heerlijk.
Het wordt alleen maar sterker, naarmate ze hem vaker ziet. Niet zo vaak als ze zou willen.
Zijn vrouw en kinderen komen op de eerste plaats. Nog wel.
Het is slechts een kwestie van tijd. Uiteindelijk kiest hij voor haar. Zij wacht op hem.
Hij is van haar, zoals zij van hem is. Ook als ze niet samen zijn. Hij is haar obsessie, zij die van hem. Bijna twee jaar lang al, de kern van wat ze is. Ook als ze opgeslokt wordt door de waan van de dag.
Lees verder

Nieuwere berichten »

© 2021 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Inhoud is beschermd!