Tag: kort verhaal (Pagina 1 van 7)

Altijd zondag

Het alledaagse heeft plaats gemaakt voor een eeuwigdurende zondag. Mijn wereld is gekrompen tot de muren van mijn appartement en een dagelijkse wandeling naar de kruidenier waar ik op anderhalve meter netjes op mijn beurt wacht. Op werkdagen start ik mijn computer op en verlies ik mezelf meer dan normaal in het schrijven en lezen van rapporten, virtuele meetings en calls met mijn collega’s. Mijn pauzes breng ik door op de trap bij de ingang van mijn complex in de hoop dat er iemand langs komt om op veilige afstand een praatje mee te maken. Er zijn dagen dat ik niemand zie. Mijn kleine autootje staat al weken stil een heeft inmiddels een lichtgroene waas van alle pollen die in deze tijd door de lucht waaien. Ik douche elke ochtend en elke avond, soms ook in de middag. Het warme water doet een kleine beetje denken aan jouw warme omhelzing. Lees verder

Het werk van Sophie


Dag één

Met een zwaar, nog slaperig hoofd duwt Sophie de deur van haar kamer open. Ja, ze hoorde het goed. Stemmen. Die van haar zus Julia herkent ze meteen. De andere? Het is een mannenstem. Zwaar en een beetje schor. Waarom is er een man in haar huis? En waarom zo vroeg? Sophie zet haar blote voeten op de houten vloer van de overloop en leunt een beetje over de balustrade. Ze kan de twee mensen niet zien, maar ze kan nu wel beter horen wat er wordt gezegd en ze hoort de lach in Julia’s stem. Lees verder

Senseless

Ergens vannacht heb ik mijn dekens van me af gegooid en nu word ik wakker omdat ik het koud heb. Nog slaperig trek ik de dekens weer over me heen. De rozige warmte kruipt in mijn lichaam. Op de tast laat ik mijn hand naar de plek naast me glijden. Die is nog warm, maar leeg. Ik wrijf in mijn ogen. Een zwartgrijze waas blijft achter op mijn vingers. Lees verder

gaten in mijn lijf

Als ik wat aarzelend de glazen deur open doe en naar binnen stap, komt de geur van ontsmettingsmiddel me tegemoet. In mijn hand heb ik de enveloppe die ik vanmorgen naast mijn bed vond. De kaart erin is simpel, zonder overdreven versieringen en draagt jouw krullerige handschrift:

‘Ga vandaag naar dit adres en noem je naam. Ik heb een afspraak voor je gemaakt. Alles is geregeld.’

Ik noem mijn naam. Er volgt wat beleefd gewauwel, ongemakkelijk gelach en een lauw bakje koffie in een kartonnen bekertje. Een man met brede schouders en armen vol tatoeages wijst naar een kamertje achterin de zaak. Lees verder

Alledrie

We vonden elkaar rond de ruisende rokken van juffrouw Geertje, onze kleuterjuf. Sindsdien zijn we onafscheidelijk, al bijna twintig jaar. Naar school gaan doen we allang niet meer. Rond mijn twaalfde vond mijn vader het welletjes. Hij had een paar sterke handen nodig op de boerderij. Ook Joep en Gijs werden aan het werk gezet. Joep op de kwekerij en Gijs op het melkveebedrijf van zijn pa en moe. We werken hard. Nog steeds. Maar we maken ook hard plezier en anders dan onze ouders hebben we nog nooit een leuke avond voorbij laten gaan. Dan maar in het gezelschap van een kater uit de veren. Lees verder

Lustgravin

De zaal is al donker en de bühne spaarzaam belicht door een enkele tl-buis. Zachte muziek begeleidt de monoloog van een mannenstem. Op de tast en schuifelend zoek ik mijn plek op de middelste rij van het balkon. Langzaam wennen mijn ogen aan het donker. Aan mijn linkerzijde zie ik de contouren van een vrouw met lang, bruin haar en terwijl ik naast haar plaats neem, gaan mijn ogen op zoek naar de stem op het podium. De acteur staat net buiten het licht van de tl-buis, maar zijn stem heeft de aandacht van het publiek al gevangen. Ik zoek een makkelijke houding en raak daarbij de slanke vingers van de vrouw naast mij.

‘Neem me niet kwalijk.’

Er komt geen reactie op mijn zachte gemompel en ik laat mijn hand liggen.

Tijdens het monoloog van de man op het toneel, neemt de druk van haar vingers toe en leunt ze een beetje mijn kant op, alsof ze steun zoekt bij wat de acteur zich hardop afvraagt.

Ik ga nooit naar het theater, maar kreeg het kaartje van een vriend die vanwege een onverwachte opdracht deze avond moest laten schieten. Hij bracht het langs met de opmerking dat ik in mijn drukke, maar monotone leven wel wat inspiratie kon gebruiken en beloofde me een fascinerend toneelstuk over verleiding, erotiek en macht. Lees verder

Zomerhitte

Haar witte crocs piepen op het lichte linoleum. Ze loopt snel en beantwoordt glimlachend de begroeting van een patiënt die sinds gisteren op zaal ligt. Mevrouw zussemezo. Ze weet haar naam niet en de status hangt aan het bed. Het geeft niet. Haar dienst zit erop en over tien minuten kan ze eindelijk naar huis.

Haar uniform plakt aan haar rug en als de deur van de kleedruimte achter haar dichtvalt, snuffelt ze aan haar oksels. Walgend trekt ze haar neus op. Ze ruikt, en niet zo’n beetje ook. Lees verder

Schaamteloze onschuld

Voor de smalle, staande spiegel op mijn kamer, check ik voor de allerlaatste keer mijn outfit en mijn make-up. Ik trek een krul los uit mijn opgestoken haar en duw mijn borsten een beetje omhoog zodat ze nog fraaier omhuld worden door het strakke bloesje. Lees verder

« Oudere berichten

© 2020 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Inhoud is beschermd!