Tag: romantisch verhaal

Vergeten liefde

Corine loopt met voorzichtige pasjes langs de grachten en de hoge herenhuizen. Ze lacht om zichzelf en haar idiote verlangen er mooi uit te zien. Haar make-up is subtiel en laat haar gezicht glanzen. Haar haren vallen golvend over haar schouders en de rok valt soepel langs haar heupen tot net op haar knie. Niet te strak, gewoon netjes. Het is misschien idioot, maar het is haar gelukt. Ze ziet er mooi uit. Ze is alleen niet gewend aan de hakken die maken dat ze met opperste concentratie haar ene voet voor de andere zet.
Haar gedachten gaan terug naar Boris en zijn telefoontje van vanmorgen. Waarom heeft ze ja gezegd?
Sommige herinneringen kun je beter laten voor wat ze zijn, toch?
Ze slaat de hoek om en houdt zich even vast aan de muur. Als ze valt dan breekt ze zeker een heup, misschien wel haar nek. Dan wordt ze gevonden en haar dochter zal zich afvragen wat ze hier te zoeken had, in haar eentje en op deze hakken.
Corine blijft staan. Misschien kan ze beter weer naar huis gaan. Ze kent Boris niet. Het is te lang geleden. Er staat een heel leven tussen hen in. Lees verder

Wat nog komen moet

minggusjanailaJanaila loopt langs de tafeltjes van haar klas, soms buigt ze zich even naar een kind toe. Ze kijkt mee, geeft aanwijzingen en helpt ze verder voor ze doorloopt naar het volgende tafeltje. Ze kijkt op de klok, luistert naar de stilte en het gekras van de potloden op het papier. Vriendelijk knikt ze naar de directeur die langs het lokaal komt lopen met een donkere man aan zijn zijde. Voor het raam van haar klas blijven ze staan en als ze de man aankijkt ervaart ze een vreemde sensatie in haar buik. Ze voelt dat haar gezicht warm wordt en gaat verschrikt aan haar bureau zitten, staat weer op als na een een kort klopje de deur van het lokaal open gaat
‘Het spijt me dat ik stoor Janaila, dit is de heer Manuputty, hij komt even naar het raamwerk kijken. Schikt het?’ De concentratie van de kinderen is verdwenen en ze bewegen onrustig heen en weer, kijken naar de twee mannen die door het lokaal lopen. Janaila knikt.
‘Prima, we gaan wel even naar buiten. Ze zitten lang genoeg binnen. Kom kinderen, jassen aan.’
Ze klapt in haar handen en luidruchtig worden de stoelen naar achteren geschoven. Vrolijke stemmen galmen door het lokaal. Nog een keer klapt ze in haar handen.
‘En een beetje stil. De andere groepen zijn nog aan het werk.’
Ze voelt de ogen van de donkere man in haar rug branden als ze met de kinderen het lokaal verlaat. Lees verder

Ik mis mij

Allereerste boek

10616192_841639729188344_2746892630447414353_n‘Ik mis mij’ (ISBN: 9789402209792) is mijn eerste boek en uitgegeven bij de POD – uitgeverij Boekscout. De eerste keer dat ik te maken kreeg met het proces rond het uitgeven van een boek en ontdekte dat een boek schrijven nog maar het begin is.
Erg leuk om te doen zeer zeker, dus het smaakte naar meer.

Mijn schrijfstijl en waar ik over schrijf zijn inmiddels erg veranderd, wat dat betreft merk ik dat ik ben gegroeid en hoewel ik me een beetje heb gedistantieerd van dit project, wil ik het mijn volgers niet onthouden. Ik speel met de gedachten om dit hele verhaal ooit eens stevig onder de loep te nemen en het helemaal te herschrijven, want als ik heel eerlijk ben; Het is te groot en geeft mij bij teruglezen zeer regelmatig kromme tenen. 😉 Wat natuurlijk een goed teken is, want het betekent dat ik sindsdien erg veel heb geleerd. Soms mis ik het schrijven aan een compleet boek wel, maar op dit moment vind ik korte verhalen en hoofdstukken simpelweg leuker om te doen. Lees verder

Godin

Bestand_000-2Nog maar een klein stukje. Alleen dit pad, over het duin. Vroeger was er geen pad. Het was zand. Alles zand. Warm zand, soms heet zand. Hij voelt haar hand in die van hem. Klein, sierlijk, zoals alles aan haar sierlijk is. Hij houdt van dat gevoel. Haar kleine hand. Haar stem. ‘Weet je nog…’ Herinneringen. Zoveel jaren geleden. Een heel leven geleden. Hij weet het nog. Hij glimlacht.
Langzaam loopt hij, altijd zijn passen aanpassend aan die van haar. Hij verschuift de grote tas die over zijn schouder hangt. Niet zwaar. Ze hebben niet veel nodig. Ze hebben nooit veel nodig.
Bovenop het duin, en beneden het strand, de zee. Het waait zacht, het helmgras wiegt een beetje ruisend. Het geluid geeft hem energie en hij ademt diep in.
‘Weet je nog… daar zag ik jou.’
Daar zagen ze elkaar, voor het eerst. Elk jaar een liefdevolle woordenwisseling over wie, wie het eerst zag.
Hij zag haar eerst. Hij geeft altijd toe dat zij hem net iets eerder zag, maar hij zag haar eerst en voor het eerst in zijn leven zag hij een vrouw, een echte vrouw, zoals in zijn hoofd een vrouw zou moeten zijn. Lees verder

© 2019 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!