Tag: Thema (page 2 of 3)

Zomerhitte

Haar witte crocs piepen op het lichte linoleum. Ze loopt snel en beantwoordt glimlachend de begroeting van een patiënt die sinds gisteren op zaal ligt. Mevrouw zussemezo. Ze weet haar naam niet en de status hangt aan het bed. Het geeft niet. Haar dienst zit erop en over tien minuten kan ze eindelijk naar huis.

Haar uniform plakt aan haar rug en als de deur van de kleedruimte achter haar dichtvalt, snuffelt ze aan haar oksels. Walgend trekt ze haar neus op. Ze ruikt, en niet zo’n beetje ook. Lees verder

Hete peper Pittig Proza #7 ~ De eerste

Elke maand kies ik (of iemand anders die ik hiervoor benader) één verhaal uit alle deelnemende verhalen en krijgt dit verhaal de beloning ‘De Hete Peper’ van de maand. Vervolgens wijd ik hier een stukje aan op mijn blog en promoot ik dit op social media. Dit kan dus nog meer verkeer naar jouw blog of web-site betekenen en misschien zelfs wel nog meer volgers. Hieronder de verdiende Hete Peper van de schrijfuitdaging van vorige maand.
Ook kans maken? Doe dan mee met de schrijfuitdaging van Augustus. Lees verder

De leugen van de spiegel

Naakt staat Melissa voor de grote spiegelkast in haar slaapkamer en ze kijkt zichzelf recht in de ogen.

‘Dom, dik en lelijk. Denk je nou echt dat er iemand op jou zit te wachten? Denk je nou echt dat het leven op jou zit te wachten?’

Langzaam glijdt haar blik van haar ogen naar de rest van haar lichaam.

Haar hals,

‘Een onderkin en vetrimpels, vreselijk.’

haar schouders,

‘Scheef en veel te rond.’

haar borsten,

‘Ze beginnen al te hangen. Je hebt hangtieten en ze zijn te groot.’

haar buik, haar heupen, haar billen

‘Dik. Vet. Moddervet.’

In een flits ziet ze het mes in haar rechterhand. Het is haar favoriete mes omdat het zo makkelijk door het meest taaie vlees snijdt. Ze tilt het op, zet het op de bolling van haar buik en kijkt zichzelf weer recht in de ogen.

‘Een dom, lelijk en moddervet wijf.’

Het snijvlak zakt in haar vlees en een dun straaltje bloed sijpelt langs haar huid en in de richting van haar kruis verder naar beneden. Ze haalt diep adem, tilt het mes op en laat het met een snelle beweging zakken. Soepel glijdt het metaal door haar huid en met een doffe plof valt de bloederige plak vlees aan haar voeten op de grond. Ze gilt. Lees verder

Valentijn

Het gevoel bekroop haar, hoewel ze het niet had voorzien en het nauwelijks kon begrijpen, want hij was niet sympathiek in de gangbare zin; hij verloor zich niet in nonsens, hij maakte geen complimentjes, zijn meningen waren onwrikbaar, zijn attenties eenvoudig en bedaard. Misschien gaven zijn oprechtheid, zijn integriteit en standvastigheid hem een zekere charme, die juffrouw Crawford mogelijk wel opmerkte, maar niet wenste te zien. Ze dacht er evenwel niet al te veel over na. Hij was voor het ogenblik aangenaam gezelschap, ze vond het prettig om hem om haar heen te hebben; dat was genoeg …’*

Haar zachte stem wordt onderbroken door een langzaam, sarcastisch applaus dat plotseling achter haar verschijnt. Sarah slaat het boek dicht en legt het op het smalle kastje naast het bed. Wat verlegen draait ze zich om naar haar collega die nog steeds zijn handen met trage bewegingen tegen elkaar slaat en haar meewarig aankijkt.
‘Je weet dat hij je niet kan horen toch? Coma vigil? Jij hebt ook gestudeerd toch?’
Sarah staat op en veegt een denkbeeldig pluisje van de dekens van haar patiënt.
‘De wetenschap weet nog lang niet alles. Ik vind het een prettige gedachte dat hij me toch kan horen en ik doe er niemand kwaad mee.’
‘Je hoeft in elk geval niet bang te zijn dat hij je onderbreekt of in slaap valt omdat het verhaal zo vreselijk saai. Wat dat betreft waren de woorden wel heel toepasselijk. Heb jij geen afspraakje?’
‘Ja, ik ga nu.’
Ze maakt aanstalten om de kamer te verlaten, maar haar collega houdt haar tegen.
‘Zorg dat je op tijd terug bent. Tien uur en geen minuut later, Valentijn of niet, we hebben geruild. Ik heb ook nog wat spannende afspraken staan.’
Hij kijkt haar veelbetekenend aan. Sarah zucht haar irritatie weg.
‘Tien uur en geen minuut later.’ Lees verder

Nachtzuster ~ Pittig Proza #3

Ze is een professional die alle zorg- of verplegingstaken onmiddellijk uit kan voeren, ook midden in de nacht. Ze is een deskundig behandelaar en een vertrouwde metgezel. Iemand die dicht in de buurt is, die waaks en oplettend is en die de juiste aandacht en verzorging kan bieden. Doe Maar schreef ooit een liedje over haar en het idee spreekt bij velen tot de verbeelding. Misschien ook wel bij jou … Lees verder

Grand Canyon – Pittig Proza #2

Voor de allereerste Pittig Proza zijn acht verhalen gelinkt en binnenkort wordt de top-3 hiervan bekend gemaakt, maar nu is het tijd voor een nieuwe Pittig Proza uitdaging.

Wanneer ergens op de wereld iemands hart breekt, breekt ook een stukje van de wereld. Zo ontstaan ravijnen, dalen, valleien, maar ook scheuren in het asfalt …

Vertel het verhaal over het ontstaan van de Grand Canyon

Gebruik je fantasie en ‘think out of the box’

Je hoeft geen toestemming te vragen om mee te doen, de enige voorwaarde is dat je een eigen blog of website hebt waar jij je verhaal post. In principe plaats ik geen gastberichten op mijn site. Mocht je hier vragen over hebben dan kun je natuurlijk altijd contact met me opnemen. Lees verder

Vangst van allooi

Stromend water, de geur van koffie, het geluid van metaal tegen aardewerk. Hoge, zachte stemmen, Gegiechel …

Huub wordt er wakker van. Hij slikt moeizaam en merkt dan dat zijn hoofd achterin zijn nek ligt. De spieren van zijn schouders zijn verkrampt, zijn mond is gortdroog en hij moet vreselijk nodig naar het toilet. Hij beweegt ongemakkelijk en probeert zijn benen te strekken. Iets houdt hem tegen en zijn ogen schieten open als hij ontdekt dat hij ook zijn armen niet kan bewegen.
‘Verdomme! Wat …!’

Het gegiechel wordt luider en komt dichterbij.
‘Oh, kijk Ilse, hij is wakker. Eindelijk, ik zei het je toch?’
‘Je had hem niet zo’n harde dreun moeten verkopen, die pan is loodzwaar …’
‘Ach wat, die muts op z’n kop heeft de grootste klap opgevangen en hij had hier niets te zoeken.’
‘Maar toch, je had hem wel dood kunnen slaan.’
‘Stel je niet zo aan … het bloedde maar een beetje, kijk zelf. Je ziet er haast niets meer van.’ Lees verder

De seksslaaf

Patty

Lieve Boris,
Mijn cel is ongeveer vier vierkante meter. Dat is niet zoveel, zeker niet vergeleken met mijn schrijfkamer thuis. Ik heb het ermee te doen, ik gebruik nu de hele ruimte als mijn bureau. Op de betonnen vloer en het dunne matras van mijn krakkemikkige bed liggen overal met potlood beschreven blaadjes, zoals je van mij gewend bent.
Ik schrijf je omdat we elkaar nog steeds niet hebben gesproken sinds het proces. Is dat omdat je niet durfde, na alles wat er is gebeurd? Ik snap dat wel, het is ook niet niks natuurlijk.

Ik slaap moeizaam hier. Niet alleen omdat ik met regelmaat gekrijs, gekreun en gehuil door de eindeloze witte gangen hoor galmen, maar ook omdat ik er steeds aan terugdenk.
Ja, ik kan helder denken nu, dat is een zegen en een vloek. De eerste weken was het afkicken verschrikkelijk, maar nu ik nuchter ben en het verlangen naar mijn roze pilletjes is afgenomen, word ik bestormd door herinneringen en inzichten. Het houdt me wakker.

Weet je nog Boris, weet je nog die keer dat je naar me toesloop toen ik in diepe concentratie achter mijn bureau zat? Ik zie het allemaal zo levensecht voor me, dat ik soms twijfel of je er echt bent of dat het alleen een naschok is van het universum – rimpelingen van dingen die lang geleden zijn gebeurd. Alsof ze nu pas bij me binnenkomen. Ik heb je tekort gedaan Boris. Ik had je toen moeten zien zoals ik je nu zie. Wat snak ik naar die tijd en wat zou ik het nu anders doen, maar ja, achteraf is het makkelijk praten. Lees verder

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2020 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑