Vergeten liefde

Corine loopt met voorzichtige pasjes langs de grachten en de hoge herenhuizen. Ze lacht om zichzelf en haar idiote verlangen er mooi uit te zien. Haar make-up is subtiel en laat haar gezicht glanzen. Haar haren vallen golvend over haar schouders en de rok valt soepel langs haar heupen tot net op haar knie. Niet te strak, gewoon netjes. Het is misschien idioot, maar het is haar gelukt. Ze ziet er mooi uit. Ze is alleen niet gewend aan de hakken die maken dat ze met opperste concentratie haar ene voet voor de andere zet.
Haar gedachten gaan terug naar Boris en zijn telefoontje van vanmorgen. Waarom heeft ze ja gezegd?
Sommige herinneringen kun je beter laten voor wat ze zijn, toch?
Ze slaat de hoek om en houdt zich even vast aan de muur. Als ze valt dan breekt ze zeker een heup, misschien wel haar nek. Dan wordt ze gevonden en haar dochter zal zich afvragen wat ze hier te zoeken had, in haar eentje en op deze hakken.
Corine blijft staan. Misschien kan ze beter weer naar huis gaan. Ze kent Boris niet. Het is te lang geleden. Er staat een heel leven tussen hen in.
Ze loopt toch door en tuurt naar de metalen plaatjes met daarop de huisnummers. Boris woont op nummer vierenvijftig. Zou het een teken zijn?
Herman heeft het net niet gehaald. Drieënvijftig en nog in de bloei van zijn leven, zoals iedereen zo mooi kon zeggen. Een afspraak met een klant, een wandeling terug naar zijn auto en poef… Een hartstilstand. Het ene moment zet hij zijn handtekening onder een contract, het volgende moment is hij er niet meer. Heel soms vindt Corine het nog steeds onwerkelijk.

Ze staart lang naar de goudkleurige bel naast de voordeur. Waarom heeft ze toch ja gezegd en waarom heeft ze zich over laten halen naar hem toe te komen. Over de telefoon klonken zijn argumenten logisch en aannemelijk.

‘Op onze leeftijd hoef je toch niet meer af te spreken in een café en wij kennen elkaar.’

Maar ze kent hem niet. Al heel lang niet meer.

Boris geeft haar een zoen op haar wang en helpt haar uit haar jas. Met een uitnodigend gebaar van zijn hand wijst hij haar de woonkamer. Het is er aangenaam warm. In de vensterbanken staan grote planten en er hangt een schilderij met rustige kleuren boven de bank. Haar hakken zakken weg in het hoge tapijt. Boris wijst naar de bruine bank. ‘Fijn dat je er bent Corine, ga zitten. Wil je thee, koffie?’
Ze volgt zijn bewegingen en is verbaasd dat alles zo vertrouwd overkomt. Alsof ze hier gisteren nog was. Alsof het niet bijna veertig jaar geleden is. Nerveus spelen haar vingers met de onderste knoop van haar blouse.

Boris komt terug met een dienblad en schenkt koffie in kleine kopjes. Met een tevreden glimlach gaat hij in de andere hoek van de bank zitten. Het is een driezitter, toch kan ze zijn warmte voelen.
Corine kijkt om zich heen. Op het kastje bij het raam staan foto’s in mooie lijstje. Ze kijkt hem aan. ‘Je kinderen?’
Boris knikt, in zijn ogen verschijnt een vrolijke twinkeling. Het veroorzaakt een kriebel in haar buik. Hij lacht. ’En mijn kleinkinderen.’
Ze staat op en loopt naar het kastje om de foto’s beter te bekijken. Het zijn vrolijke, bijna idyllische plaatjes, precies zoals bij haar thuis aan de muur. Ze herkent de foto van zijn vrouw Adele en zijn zoon die ze lang geleden als peuter heeft gezien. Corine zucht. ‘Mijn kleindochter is drie en er is een tweede op komst.
Boris is achter haar komen staan en hij humt. ‘Dat vertelde je de vorige keer ja.’
De warmte van zijn lichaam straalt gloeiend op haar over en een beetje nerveus draait ze zich om. ‘Hoe oud zijn die van jou nu, en je kinderen? Hoe lang is het geleden dat Adele… Mis je haar? Zie je je kinderen vaak? Werk je nog?’
Ze ratelt. Het is een trekje dat naar boven komt als ze zenuwachtig wordt. Boris glimlacht en neemt haar gezicht in zijn handen. ‘Je bent hier niet om over de kleinkinderen te praten, of over mijn vrouw. Laten we het hebben over ons.’

Zijn grijze baard kriebelt als hij zijn lippen voorzichtig op de hare drukt. Met een zucht voelt ze de zenuwen van zich af glijden. Ze duwt hem van zich af en gaat weer op de bank zitten. Diep haalt ze adem. ‘Hoe bedoel je, over ons?’
Boris gaat naast haar zitten en pakt haar hand. ‘Waarom ben je hier Corine?’
Corine lacht. ‘Het is fijn iemand van vroeger te kennen. Veel mensen zijn er niet meer en soms lijkt het of de herinneringen met hen zijn verdwenen. Ze raken in de vergetelheid.’
Boris knijpt in haar hand. ‘Ik hoop met jou nieuwe herinneringen te maken.’
Ze giechelt meisjesachtig en trekt voorzichtig haar hand los. ‘Doe niet zo gek. Wat zullen je kinderen denken?’
Hij schuift dichter naar haar toe. ‘Ik denkt dat mijn kinderen blij voor me zullen zijn.’
Corine denkt aan haar eigen dochter en de vragen die ze haar zal stellen. Waar ze Boris heeft ontmoet en hoe lang ze hem kent. Haar dochter zal vooral bezorgd zijn en ze kan haar onmogelijk vertellen  dat Boris haar ooit heeft gevraagd met hem weg te gaan. Ze zal haar nooit kunnen zeggen dat ze niets liever wilde, maar dat ze niet durfde. Om Herman, en om Adele.
Ze kijkt Boris aan. ‘En Adele?’
‘Adele is er niet meer.’
‘Maar wat zou ze zeggen, wat zou Herman zeggen?’
Boris zucht. ‘Ik denk dat ze ons een tweede kans zouden gunnen. Jij en ik Corine, wij kloppen. Dat was toen zo en dat is nog steeds zo. Als wij elkaar eerder hadden ontmoet, voor Herman en Adele…’

Hij valt stil en ze ziet aan zijn gezicht waar hij aan denkt. De gestolen momenten die ze hadden, de gesprekken die ze voerden en de plannen die ze maakten. Hij hield haar hand vast en ze keken in elkaars ogen omdat ze daar vonden wat ze misten. Een zielsverwant en de belofte van een lang en gelukkig leven. Het kon niet. Ze waren allebei getrouwd.

‘Ik was gelukkig met Herman.’
‘En ik was gelukkig met Adele. Ik hield van haar, met heel mijn hart. Mijn liefde voor haar heeft ze met zich meegenomen. Wat over is, wil ik met jou delen.’
Ze schuift een beetje van hem weg. ‘Ik weet het niet Boris…’
Met zijn hand tegen haar kin tilt hij haar gezicht op en ze kijkt in zijn ogen waar ze vindt wat ze lang geleden ook zag. Ze huivert als zijn duim even over haar onderlip glijdt.
‘Zeg het me dan Corine. Zeg me dat het verdwenen is, dat jij het niet voelt, dan laat ik je gaan.’
Corine schudt haar hoofd. ‘Dat kan ik niet…’
De rest van haar zin verdwijnt als hij bezit neemt van haar mond. Niet voorzichtig, maar dwingend. Hij eist op wat hij jaren geleden los moest laten. Omdat het niet kon en omdat het niet mocht. Zijn handen glijden langs haar hals en vinden de knoopjes van haar blouse. Ze pakt zijn polsen en hij zucht tegen haar lippen aan. ‘Nieuwe herinneringen Corine. Er is niets dat ons nog tegen houdt.’

Het waren altijd de handen van Herman die haar beroerden. Vaak teder, soms stevig. Hij was een goede minnaar, haar enige minnaar. De fantasieën over Boris verdwenen met de jaren ver naar de achtergrond. Nu zijn het zijn handen die haar strelen en de gedachten aan Herman weg duwen.
Corine kijkt naar zijn gezicht als hij haar blouse open vouwt en zijn handen rond haar borsten legt. De jaren vallen op hun plek als ze alles in zijn ogen weer tot leven ziet komen. Alle herinneringen, gesprekken en fantasieën.
Boris pakt haar hand en trekt haar omhoog van de bank. Als vanzelf glijden haar handen onder zijn trui en ze streelt zijn borst. Hij zucht en duwt haar van zich af. ‘Laat me naar je kijken Corine.’
Met die woorden verdwijnen haar laatste twijfels en terwijl ze zijn ogen gevangen houdt, kleedt ze zich uit. Zijn blik is hongerig en verlangend. Als ze naakt voor hem staat, trekt hij haar weer naar zich toe. ‘Je bent prachtig Corine.’

Zijn warmte voelt prettig tegen haar naakte huid en ze geniet van zijn strelingen langs de contouren van haar lichaam. Het is alsof haar huid zijn vingers herkent en de warme gloed die zijn handen achterlaat, gaat diep in haar buik zitten. Ze trekt aan zijn trui. ‘Ik wil je voelen Boris.’
Ze is weer jong en het verlangen dat haar lang geleden wist te verteren komt in haar los. Boris helpt haar en trekt de trui over zijn hoofd. Haar vingers glijden langs de band van zijn broek en onder de ruwe stof voelt ze dat hetzelfde verlangen ook in hem is losgekomen. Heel even voelt ze zich onzeker. Ze legt haar hoofd tegen zijn borst. ‘Het is lang geleden Boris. Na Herman was er niemand meer.’
Hij stuurt haar hand en duwt de palm tegen zijn harde begeerte. ‘Daar ben ik blij om Corine. Je hebt op mij gewacht. Het heeft zo moeten zijn.’
Boris draait haar om en slaat zijn armen om haar heen. Zacht duwt hij haar naar de trap en hij leidt haar naar boven, naar de slaapkamer. Haar ogen vallen op de foto op het dressoir. Adele kijkt haar aan en Corine zoekt afkeuring in de zachte ogen, een teken dat haar vertelt dat ze nu nog terug kan. Er komt geen teken en ze geeft zich over aan de ruwe, strelende handen van Boris. Ze helpt hem met de sluiting van zijn broek en laat haar hand over zijn kruis glijden. Hij kreunt zacht in haar haren. Zijn vingers kneden haar billen terwijl ze hem langzaam aftrekt. Zijn lid is groot en dik en ze voelt de zachte huid van zijn eikel onder haar vingertoppen. Het is een gevoel dat ze altijd prettig heeft gevonden. Zijn ademhaling gaat sneller als haar hand knedend over de stam glijdt en zijn eikel steeds even helemaal in haar palm verdwijnt. Hij houdt haar tegen. ‘Niet te snel Corine, ook voor mij is het lang geleden.’
Ze zoent hem. ‘Je hebt ook op mij gewacht?’
‘Op wie had ik anders moeten wachten.’

Hij duwt haar op het bed en op haar rug. Zijn handen verkennen haar zachte buik en haar heupen. Hij schuift haar dijen uit elkaar en de tijd lijkt stil te staan als hij lang naar de roze kern tussen haar benen kijkt. Langzaam knielt hij tussen haar benen en hij streelt haar voeten en haar enkels. Zijn handen glijden naar boven via haar kuiten en zijn vingers vlinderen tergend langzaam langs de binnenkant van haar dijen. Haar heupen schokken omhoog als hij steeds even het zachte haar op haar vulva raakt. Boris lacht. ‘Je voelt heerlijk Corine, ik wil je proeven.’
Ze knikt ademloos en laat haar hoofd in het matras vallen als zijn lippen haar kloppende rozet raken. Zijn tong streelt zacht, dan stevig en haar lichaam begint te trillen wanneer hij op het harde knopje zuigt. Weer schokken haar heupen omhoog en Boris duwt haar stevig in het matras terwijl zijn tong langzaam alle verborgen plooien in haar binnenste openvouwt. Ze kreunt zwaar en wil hem zeggen dat het te snel gaat, maar het is te laat. Bruisend spoelt de hitte door haar heen en haar spieren lijken te verkrampen in een brandend spasme. Wild schudt ze haar hoofd, de spanning komt los en vloeit warm tegen zijn bewegende tong aan. Hij laat haar los en komt met een glanzend gezicht naast haar liggen. ‘Je smaakt ook heerlijk.’
Hij legt zijn hand op de hete plek tussen haar benen. ‘Je bent heerlijk. Een heerlijke vrouw. Mijn heerlijke vrouw.’

Haar wangen voelen warm en ze hapt naar adem als hij zijn lippen rond haar tepel legt en zijn tong trage rondjes laat draaien. Haar keel is dik en haar stem hees. ‘Kom in me Boris. Ik wil je helemaal.’
Haar woorden eindigen in een snik. Ze was hem niet vergeten. Hoe zou ze ooit kunnen. Hij is er altijd geweest, ver weg, zonder dat ze wist dat hij het was en nu raakt hij haar zoals ze nooit eerder is geraakt. Ze heeft hem niet gemist. Hij is nooit weggeweest.
Met een glimlach veegt hij de traan die richting haar oor glijdt, weg. ‘Niet huilen Corine. Tussen jou en mij is geen verdriet.’
Corine zucht. ‘Ik ben niet verdrietig. Ik ben gelukkig. Eindelijk ben ik compleet.’
Hij komt op haar liggen en ze opent zich voor hem. Met haar benen trekt ze hem in zich en ze voelt hoe hij haar volledig opvult. Zijn bewegingen zijn langzaam en verspreiden zich tintelend door de rest van haar lichaam. Haar hart stroomt over als ze hem in zijn ogen kijkt ze voelt hoe haar ziel zich om die van hem heen slaat. Ze smelten samen en hijgend komt ze zijn bewegingen tegemoet. Hij klemt zijn armen om haar heen en kreunt in haar oor. Ze hoort hem zeggen dat het te snel gaat. Corine schudt haar hoofd. ‘Laat het komen Boris, laat je liefde door me heen stromen.’
Zijn bewegingen worden sneller, ongecontroleerd en hij ontneemt haar de adem als zijn armen nog steviger om haar heen klemmen. Ze duwt haar hielen in zijn billen zodat ze hem nog dieper in zich voelt en met een haperende kreun voelt ze hoe zijn passie zich heet met die van haar vermengt. Haar hart bonst zo hard tegen dat van hem en het is alsof ook hun harten elkaar willen omhelzen. Met kleine schokjes voelt ze Boris tegen haar lichaam ontspannen, in haar buik steigert zijn lid nog even na. Corine zucht.
Boris rolt van haar af en trekt haar tegen zich aan. Zijn vingers strelen haar schouders en zijn ademhaling wordt langzaam rustig. Ze kijkt hem aan en tekent met haar wijsvinger langs zijn weerbarstige wenkbrauwen. De kriebel in haar buik komt  terug als hij jongensachtig naar haar grijnst. ‘Dat was de eerste van vele herinneringen Corine en ik ben vast van plan vannacht de fundering voor de rest van ons leven te leggen.’


Ik schreef dit verhaal voor de bijeenkomst van Ewa-Nederland op 28 januari. Het thema voor deze bijeenkomst is het schrijven van een super-romantisch, zoetsappig verhaal. Ik weet niet of ik hierin geslaagd ben. Ik heb ontdekt dat super-romantisch en zoetsappig niet echt mijn ding is 🙂 , maar  ik hoop dat je mijn poging weet te waarderen.

4 reacties

  1. Ben het met luckyman eens: ik vind het niet zo zoetsappig. Er wordt vaak wat lacherig gedaan over liefde tussen ouderen maar romantiek is niet voorbij als je 25 bent. Het is fijn om te lezen hoe twee mensen na een verlies aan het tweede deel van hun leven beginnen. Compliment voor het inlevingsvermogen omdat Boris en Corine (volgens mij) ouder zijn dan de schrijver.

  2. Ik vond het mooi en helemaal niet zoetsappig maar juist ontroerend. Ik vind het wel leuk dat je liefde en seks tussen bejaarden beschrijft en welke plaats dat in hun levens inneemt. De zin ‘tussen jou en mij is geen verdriet’ vat de scene mooi samen.

  3. Wat Liza zegt! Heel goed gedaan, meer commentaar op de bijeenkomst.
    Groet, Mhtsk

  4. Een heeeeeeel ander verhaal dan ik van je ben gewend inderdaad. Heel lief, heel warm en heel zacht. Omdat je dit zo prachtig hebt opgeschreven, moet je ook deze gevoelens ergens diep in je hebben wonen. Chapeau Sandra, zoetsappig is ook niet mijn ding, maar ik vond het prachtig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!
%d bloggers liken dit: