Yuki Onna

yukionnaverhaalZe kijkt omhoog naar de lucht. De avond is helder en de gevulde maan schijnt spookachtig over de verwilderde tuin van de oude kerk. ‘Kijk… sneeuw!’
Hij lacht en steekt zijn armen uit, met de palmen naar boven. Zijn woorden blijven steken in zijn keel als hij de koude vlokjes voelt. Een rilling loopt over zijn rug. Er is in de verste verte geen wolk te bekennen. Hij kijkt haar aan.
‘Bizar. Een heldere nacht, volle maan en sneeuw, ik vraag me af wat dat betekent.’
Haar lachje is veelbelovend en onheilspellend tegelijk en ze pakt zijn hand.
‘Kom, de anderen wachten…’

*

Hij blijft in trance naar haar kijken als haar mond stopt met bewegen en haar stem stilvalt. Om hem heen wordt gezucht en voorzichtig geapplaudisseerd. Ze ziet  dat hij naar haar kijkt, lacht naar hem en staat op.
‘Nou, dan ga ik maar …’
Mensen maken griezelige spookgeluiden en er wordt gelachen.
‘Weet je zeker dat je durft Yukiko? De kelder is groot.’
Ze schudt haar haren naar achteren. ‘Ik ben niet bang, maar als ik niet binnen tien minuten terug ben …’
Een hoge meisjesstem gilt. ‘Doe niet zo eng Yukiko, ik moet ook nog.’
Hij schraapt zijn keel. ‘Ik wil anders wel met je meegaan, als je niet durft.’
Om hem heen klinkt verontwaardiging.
‘Dat is vals spelen. Iedereen gaat alleen en durf je niet, dan val je af.’
Hij haalt zijn schouders op. Het kan hem niet schelen. Hij is hier voor Yukiko, het meisje dat al een week al zijn gedachten beheerst. Ze raakt hem. Niet alleen omdat ze beeldschoon is, er is iets anders… Ze heeft iets ongenaakbaar, een beetje onheilspellend zelfs… het bezorgt hem prettige rillingen elke keer dat ze hem in zijn ogen kijkt.

Hij knikt naar haar. ‘Als je wilt, ga ik met je mee.’
Ze schudt haar hoofd. ‘Ik ga alleen, maar, als het nodig is mag je me komen redden.’
Ze lacht ondeugend en in zijn onderbuik springt het onrustig. Het komt door de opening die haar woorden biedt en de voorstelling die hij heeft bij de kelder, hij is er nog niet geweest. Hij is de enige die nog geen verhaal heeft vertelt. Een verhaal dat past bij de omgeving, bij de oude, vervallen kerk. Een kerk met donkere nissen en tochtige gangen, waar deuren piepend zuchten in hun scharnieren als ze worden geopend.
Hij kijkt naar de deur die achter Yukiko is dicht gevallen en verbeeldt zich dat hij haar doorschijnende huid aanraakt. In zijn hoofd duwt hij zijn mond op haar bleke lippen en komt ze hem tegemoet.Het zijn fantasieën die hem de afgelopen week wakker hebben gehouden. Zijn arm lam van de op en neer gaande bewegingen, de huid van zijn pik ruw. Lakens vol witte, opgedroogde vlekken.

Voor de beelden in zijn hoofd verder met hem aan de haal kunnen gaan, gaat de deur weer open en met een lachje verschijnt Yukiko. Ze kijkt hem recht aan, gaat even met haar tong langs haar tanden en voor een kort moment is het alsof ze dwars door hem heen kijkt, alsof ze weet dat hij over haar heeft gefantaseerd. Alsof ze weet wat zij met hem doet.
‘Er branden nog drie kaarsen en Nikolai gaat als laatste.’
Hoge joelgeluiden, iemand lacht op een zware, griezelige manier. Nikolai haalt zijn schouders op en luistert naar de zachte stem van een meisje tegenover hem. Ze vertelt een verhaal over een ziekenhuis met artsen die vreemde experimenten op hun patiënten uitvoeren, experimenten die altijd verkeerd uitpakken. Iedereen luistert ademloos, maar hij kijkt naar Yukiko. Haar ogen zijn gesloten en haar borst gaat licht op en neer. Ze reageert niet als het meisje opstaat en lijkt de spookachtige geluiden die de anderen maken niet te horen. Het is alsof ze in een trance verkeert.

Het meisje komt terug met grote, angstige ogen. ‘Nog twee, het is donker en koud, kouder dan normaal. Hebben jullie het niet gevoeld?’
Ze wordt uitgelachen en gaat met een kleur op haar wangen weer zitten. Een zware stem vertelt het volgende verhaal. Het is een scenario uit een standaard horror film. Een groot huis met een donkere kelder. Mannen met een masker en een ronkende kettingzaag die de jonge vrouw naar die kelder jagen zodat ze geen kant meer op kan. Nikolai vindt het geen eng verhaal en snapt niets van de hoge kreetjes die de meisjes slaken als de jongen langer dan de anderen in de kelder blijft. Zo lang dat geroepen wordt dat iemand moet gaan kijken.
Nikolai laat het rumoer om hem heen van zich af glijden en kijkt alleen maar naar de stille trance van Yukiko. Het is of ze geen deel uit maakt van het geheel, alsof ze op een plek is die alleen zij kan zien. Hij kan niet wachten tot ze hem uitnodigt met haar mee te gaan.

Als de jongen terug is, gaan plotseling haar ogen open en kijkt ze hem recht aan. Haar blik komt zo onverwacht en raakt hem zo hard dat er in zijn buik iets ontploft en sidderend laat hij het over zich heen spoelen. Verwonderd voelt hij zijn erectie groeien en schokkend tot ontlading komen. Achter de sluiting van zijn broek komt hij klaar en het kost hem moeite niet hardop te kreunen. Ze lacht en hij ziet dat ze het weet, dat ze het gezien heeft. Het is het effect dat ze op hem heeft, zonder dat ze hem hoeft aan te raken.

‘Nu jij …’

Hij heeft geen verhaal, maar de woorden komen vanzelf. Hij vertelt een verhaal dat eerder erotisch is dan eng. Een verhaal dat hij niet kent, maar zich zonder moeite in zijn hoofd ontvouwt. Een verhaal dat in haar ogen leeft en ervoor zorgt dat zijn erectie bonzend blijft staan. Na zijn laatste woorden blijft het stil en haar ogen sturen hem naar de deur. Het applaus en de stemmen die achterblijven hoort hij niet, hij hoort alleen maar Yukikio en zangerig begeleidt haar stem hem door de opening, langs de smalle trap naar beneden door een tweede deur. Achter de deur vindt hij de grote kelder, met aan het eind een flakkerende kaars. Het kleine vlammetje werpt trillende schaduwen over de muur erachter. Het is er warm en vochtig en de hele sfeer veroorzaakt een prikkelende sensatie in zijn lichaam die niets met angst te maken heeft. Voorzichtig, met zijn handen voor zich uit, loopt hij naar de kaars. Zijn voeten schuiven tastend over de vloer en hij stoot zijn knie hard tegen een groot voorwerp. De pijn schiet door naar zijn kruis en hij kreunt.

‘Blaas de kaars uit Nikolai.’

Haar stem verschijnt uit het niets en hij draait zich om, verwacht haar achter zich. Er is niemand, enkel het duister dat vervuld lijkt van haar aanwezigheid. Hij lacht zacht.
‘Je speelt vals Yukiko, waar ben je?’
‘Blaas de kaars uit, dan laat ik het je zien.’
‘Wat laat je me zien? Als de kaars uit is, is er niets meer.’
‘Misschien laat je ik je dat wel zien.’
Niets. Zoals zijn erectie uit het niets verscheen, zijn orgasme zonder dat iets of iemand hem had aangeraakt, zonder dat hij zichzelf had aangeraakt. Als dat het niets is wat ze hem wil laten zien …
Hij beweegt sneller en probeert te zien wat er in de ruimte is. Dichter bij de kaars ziet hij de kaarsen die al zijn uitgeblazen.
‘Hoe heet dit spel Yukiko?’

‘Blaas de kaars uit Nikolai.’

Hij haalt diep adem en houdt de lucht vast in zijn longen tot zijn hoofd licht wordt. Hij onderscheidt de contouren van lage meubels. Een tafel, stoelen, een bleke, stille hand, starende ogen. De schok maakt dat de lucht weer uit zijn borst stoot, tegen het kleine vlammetje aan. Het inktzwarte duister valt over hem heen, ijzige kou kruipt in zijn borst, koele handen glijden over zijn lichaam. Ze trekken ongeduldig de kleding van zijn lijf. Haar stem trilt tegen zijn oor.
‘Voel wat ik met je doe.’
‘Je bent koud Yukiko.’
Haar stem lacht als ze haar ijskoude handen op zijn borst legt en haar kilte slaat over op zijn huid, dringt diep door in zijn vlees.
‘Ik ben Yukiko niet.’
Haar lippen landen ijzig op zijn mond en hij hapt naar haar tong, zuigt hem naar binnen. Hij hijgt.
‘Hoe kom je zo koud?’
Ze geeft geen antwoord en hij betast haar, voelt haar harde lichaam, haar koele handen rond zijn stijve lul. Het gevoel ontneemt hem de adem. Haar zachte lachje klatert als ijsblokjes in een glas.
‘Wil je me Nikolai?’
Hij hijgt kreunend, zoekt haar borsten, haar stijve tepels en knikt als hij één van de harde knopjes in zijn mond neemt. Het verlangen verteert hem en het is of hij van binnen in brand staat.
‘Je moest eens weten …’
‘Maar ik weet het Nikolai, ik weet wat je met jezelf doet, hoe je aan me hebt gedacht, je hete zaad verspild in je eigen handen, op de lakens van je bed, in je broek. Ik weet wat je met me wilt doen.’

Ze duwt hem achterover en klimt bovenop hem. Een gure koelte spoelt over zijn hele lichaam en door zijn huid. Zijn heupen stoten naar voren. Hij zoekt haar hitte, de gloeiende warmte van haar buik. Hij weet dat ze heet is. Hij voelde het in haar ogen. Hij heeft die hitte nodig, zodat de snijdende kou zal verdwijnen.
Ze legt haar mond op zijn lippen en blaast schrale lucht in zijn longen. Knerpend voelt hij zijn organen langzaam bevriezen en hij hapt naar adem als ze over zijn bevroren lul zakt. De hitte in haar buik brandt om hem heen en straaltjes vocht lopen langs zijn stam naar beneden waar ze tintelend op de huid van zijn ballen afkoelen. Hij steunt met korte ademstoten.
‘Wat doe je met me Yukiko?’
Haar kut knijpt scherp om zijn pik en met pompende bewegingen herhaalt ze haar eerdere woorden.
‘Ik. Ben. Yukiko. Niet.’
‘Wie ben je dan?’
Hij slaakt een kreet als ze zijn lul in brand lijkt te steken met de vlam uit de kern van haar drift.
‘Je kunt beter niet weten wie ik ben Nikolai, of ben je het verhaal van Yukiko vergeten.’

In een flits is hij terug in de kamer. Bij de stem van Yukiko en het verhaal dat ze vertelde.

‘Yuki Onna lokt nietsvermoedende mannen in haar val en ze voedt zich met de hete energie die mannen altijd bij zich dragen. De hete lust naar snelle verlossing. Ze neemt bezit van je zodat je alleen nog maar aan haar kan denken en zal toeslaan op het moment dat je haar hebt toegelaten. Haar kracht is het grootst bij volle maan en versgevallen sneeuw. Ze zal je bevriezen als ze je neemt en je zult haar ijzige kou verwarren met de felle hitte van een vlam. Ze zal het zaad uit je persen en als je zaad sterk is dan zul je haar bevruchten en zegenen met een dochter. Ze zal je vertellen wie ze is en bij de laatste schokkende spasmen van het stromen van je zaad zal ze je hart bevriezen. Het zal een nachtmerrie zijn waaruit je niet meer wakker wordt en ze zal je voor altijd bij je dragen. Keer op keer zul je dezelfde nachtmerrie beleven …’

Het is alsof haar bleke huid licht geeft in het duister om hem heen en hij ziet haar bovenop zich bewegen. Zijn lul blijft in haar groeien, als een harde ijspegel waarvan het buitenste laagje smelt, en weer bevriest. Hij legt zijn handen tegen haar koude heupen, spoort haar aan sneller te gaan en komt haar tegemoet. Zijn ademhaling zwoegt moeizaam door zijn longen.
‘Hoe kan het dat je van binnen zo heet bent?’
‘De kern is altijd heet Nikolai.’
Haar spieren knijpen ritmisch rond de stam van zijn lul en hij voelt het zaad kolkend vanuit zijn ballen stromen. Ze legt haar handen rond zijn nek en haar ijzige vingers verdwijnen in zijn huid. De kilte verspreidt zich razendsnel en eindigt in de ziedende hitte van haar kut. Zijn adem stokt en zijn ogen verstarren als zijn zaad uit zijn lul wordt geperst en er dansen schelle lichtflitsen door zijn hoofd als hij zijn hart in ijzige klomp voelt veranderen. Met grote inspanning beweegt hij zijn lippen.
‘Ik weet nog niet wie je bent …’
Zuigende bewegingen van haar kut trekken de laatste druppel uit zijn eikel en hij voelt nog hoe ze op hem valt en zijn hele lichaam in dat van haar verdwijnt.
‘Ik ben Yuki Onna, Nikolai. Yukiko is jouw zaad dat in mijn schoot zal rijpen en groeien. Mijn dochter.’


(Yuki Onna (Japans voor sneeuwvrouw) is een monster uit de Japanse Mythologie. Ze is de personificatie van de winter, vooral voor de sneeuwstormen. Er zijn verschillende verhalen over deze figuur en dit verhaal is mijn versie. Yukiko betekent gezegend & sneeuwkind)

Ik schreef dit verhaal voor Thewa september – een erotische nachtmerrie.

3 reacties

  1. IJzingwekkend mooi!

    Dankjewel Sandra 🙂

  2. Ik vind dit een ongelofelijk mooi verhaal. Heb zelf wel een zwak voor mytologische verhalen en deze hield me aandacht vanaf het eerste moment vast. Mooi geschreven! Meeslepend!

  3. Het moeder/dochter thema is prachtig verwerkt in dit “ijzingwekkende” verhaal. Heel sfeervol met veel erotiek, voortvarend verteld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Vlammende verzinsels

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: